madrigal

(< ital madrigale)

s m [LIT]
Composición poética breve, de versos heptasílabos e hendecasílabos, que riman ao gusto do poeta. Xeralmente de contido amoroso, introduciuse na Península Ibérica desde Italia no Renacemento.
s m [MÚS]
1. Canción con texto profano, case sempre a dúas voces, que contrasta e alterna con instrumentos. Apareceu en Florencia no primeiro terzo do s XIV. Destacaron G. da Cascia, Gherardello, P. de Firenze, J. da Bologna e F. Landini.
2. Peza polifónica, a miúdo a cinco voces, de estrutura moi libre, que permite unha gran liberdade e variedade de expresións. É unha forma característica da música italiana do s XVI. Sobresaíron C. Monteverdi, L. Marencio e Gesualdo da Venosa.

Palabras veciñas