mandar

1. v t

   Expresar a alguén con autoridade o desexo de que se faga algo.

   Ex: Mandoume saír do cuarto.

2. v t

   Ter a autoridade máxima sobre unha persoa ou grupo.

   Ex: Seu pai mandou un grupo de guerrilleiros. OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto. Ex: Ela é a que manda.

3. v t

   Enviar desde un lugar a outro unha persoa ou unha cousa.

   Ex: Mandaremos os libros por correo.

4. v t

   Lanzar un obxecto con forza contra algo ou alguén.

   Ex: Mandoulle o dicionario á cara.

5. v t

   Ofrecer un prezo por algo.

   Ex: Mandeille mil euros polo becerro e non mo vendeu.

6. v t [DER]

   Deixar algo a alguén nun testamento.

   Ex: O avó mandoulle a casa a meu irmán.

   Confrontacións: legar.
7. v i

   Exercer autoridade sobre algo ou alguén.

   Ex: Non fai máis que mandar.

8. v i

   Exercer un dominio absoluto nunha proba deportiva.

   Ex: O piloto mandou na carreira de principio a fin.

Frases feitas

• Manda Baiona. Expresa que nunha casa manda a muller.

• Manda pistóns. Dise de algo impresionante, nun sentido positivo.

• Manda carallo na Habana! Expresa estrañeza, sorpresa ou asombro.

• Manda carallo!/

• Manda forza! Expresa sorpresa e admiración.

• Mandar á merda/a pasear. Despedir a alguén con malas maneiras.

• Mandar calor. Dar gusto, ser agradable.

• Mandar os machos nos arrieiros. Inverterse as xerarquías.

Refráns

• Cando teñas o mando e o pau, non fagas o que se che veña á mau.
• Cando tiveres o mando e o pau, non fagas o que che veña á mau.
• Eu mando ao meu gato e o meu gato manda ao seu rabo.
• Manda e faino e quitaraste de coidado.
• Mando eu ao meu mozo e o meu mozo manda a outro.
• Non sabe mandar quen non foi mandado.
• O que está afeito a mandar, non se afai ben a servir.
• O rei, cando roga, manda.
• Por abaixo anda quen o manda.
• Quen manda, non roga.
• Se mandas e non coi das, verás que pelo botas.