onomatopea

Fenómeno polo que o significante e o significado de certos signos lingüísticos teñen un determinado grao de relación de dependencia acústica. As onomatopeas que se integran na linguaxe como formas fixadas adquiren determinada categoría lingüística: interxeccións (ca!, bah!, paf!), substantivos (titac, cacaracá) e verbos (miañar, chascar).

Figura retórica que consiste en imitar sons reais por medio das palabras.