ordenar

(< lat ordināre)

v t
Poñer algo en orde.

Ex: Teño que ordenar o cuarto antes de que chegue miña nai.
Sinónimos: amañar, arranxar, aviar. Antónimos: desordenar.
v t
Dar unha orde.

Ex: Ordenoulle devolver todo.
Sinónimos: mandar.
v t
Conferir o sacramento da orde.

Ex: O bispo ordenou a varios sacerdotes.
v t
Dispoñer algo cunha determinada finalidade.

Ex: Os pais ordenaron o bauticeiro de seu fillo.
v t [MAT]
Definir nun conxunto unha relación de orde.
v i
Tomar unha decisión ou chegar a un acordo. OBS: Emprégase seguido da preposición de.

Ex: Aburríanse na casa e ordenaron de ir ao río.
v pron
Recibir as ordes sagradas.

Ex: O curmán de Maruxa ordenouse sacerdote.
v pron
Distribuír dun xeito determinado.

Ex: A mercancía ordénase segundo a data de chegada.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO ordenar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordeno
ordenas
ordena
ordenamos
ordenades
ordenan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenaba
ordenabas
ordenaba
ordenabamos
ordenabades
ordenaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenei
ordenaches
ordenou
ordenamos
ordenastes
ordenaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenara
ordenaras
ordenara
ordenaramos
ordenarades
ordenaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenarei
ordenarás
ordenará
ordenaremos
ordenaredes
ordenarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenaría
ordenarías
ordenaría
ordenariamos
ordenariades
ordenarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordene
ordenes
ordene
ordenemos
ordenedes
ordenen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenase
ordenases
ordenase
ordenasemos
ordenasedes
ordenasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenar
ordenares
ordenar
ordenarmos
ordenardes
ordenaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
ordena
-
-
ordenade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ordenar
ordenares
ordenar
ordenarmos
ordenardes
ordenaren

Xerundio ordenando

Participio ordenado
ordenada
ordenados
ordenadas