plenitude

(< lat plenitūdĭne)

s f
Calidade de pleno.
s f
Momento ou situación de apoxeo de algo ou alguén.

Ex: Está na plenitude da súa vida.
plenitude dos tempos [RELIX]
Fase anterior aos tempos finais, segundo a concepción bíblica do tempo, en que o Novo Testamento sitúa a encarnación do Fillo de Deus.

Palabras veciñas