pleno -na

1. Municipio da provincia de Bizkaia, Euskadi, situado na costa cantábrica, na ría homónima (3.643 h [2001]). Centro turístico, a súa economía baséase na pesca e na gandaría. Do seu patrimonio cultural destaca a igrexa de Santa María Magdalena.

2. 1. adx

      Que está cheo de algo ata onde permite a súa capacidade.

      Ex: Está pleno de alegría e ilusión.

   2. adx

      Que está no momento central ou máis álxido da súa evolución.

      Ex: Morreu en plena madurez. Era pleno día e aínda estaba na cama.

   3. adx

      Que non ten ningunha restrición.

      Ex: Ten plenos poderes para decidir.

   4. forma plena [LING]

      Forma máis longa dunha palabra que, na mesma lingua, posúe outra forma máis breve, ou reducida (

      Ex: santo/san, cento/cen), que adoita ser unha variante fónica da forma plena.

3. adx [HERÁLD]

   1. Aplícase ao escudo que como campo presenta un esmaltado simple e non leva nin pezas nin figuras.

   2. Aplícase á cruz e ao sautor na súa forma ordinaria, cando é peza e non moble.

4. s m
   1. [DER]

      Órgano supremo dunha cámara lexislativa.

   2. Reunión xeral de todos os membros dun organismo ou corporación.

5. s m [XOGO]

   Acerto completo nun xogo de azar.

Frases feitas

• 2 Na súa totalidade. Ex: Asistiu o barrio en pleno.

• En pleno 1 Enfatiza o substantivo ao que acompaña. Ex: Cuspiulle en plena cara. Non é lóxica esta temperatura en pleno inverno.