2 fiar

(< lat v *fidāre, de fidĕre)

v t [DER]
Deixar algunha cousa, especialmente cartos, baixo o criterio de alguén de confianza.
v t
Vender algo ou dar un servizo sen efectuar o cobro no momento.

Ex: Como non levaba cartos fiáronme o pan. OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto. Ex: Vai sempre a esa tenda porque lle fían.
v pron
Confiar en alguén ou en algo. Na tradición oral recóllense ditos como: “O que non se fía non é de fiar. Antes fiarás do terrón ca do señor. De quen pon os ollos no chan non te fíes, man por man”.

Ex: Fíate de min que che quero ben.
Antónimos: desconfiar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO ² fiar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fío
fías
fía
fiamos
fiades
fían

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiaba
fiabas
fiaba
fiabamos
fiabades
fiaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiei
fiaches
fiou
fiamos
fiastes
fiaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiara
fiaras
fiara
fiaramos
fiarades
fiaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiarei
fiarás
fiará
fiaremos
fiaredes
fiarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiaría
fiarías
fiaría
fiariamos
fiariades
fiarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fíe
fíes
fíe
fiemos
fiedes
fíen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiase
fiases
fiase
fiasemos
fiasedes
fiasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiar
fiares
fiar
fiarmos
fiardes
fiaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
fía
-
-
fiade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fiar
fiares
fiar
fiarmos
fiardes
fiaren

Xerundio fiando

Participio fiado
fiada
fiados
fiadas