fórmula

Forma establecida ou convencional para expresar ou realizar algo.

Expresión que se debe pronunciar para que ocorra algo determinado.

Forma establecida ou usual para redactar un documento. Baséase na utilización de frases feitas, para seren máis precisos e evitaren os erros. Coñécense diferentes fórmulas, entre outras, as visigóticas (615-620), as carolinxias (s VIII) e da chancelería papal (s XII). Coa influencia do dereito romano de Xustiniano, xurdiron novas fómulas substitutivas. Esta práctica constituíu a ars ditandi. Non obstante , o abuso das fórmulas produciu un recargamento do documento, a repetición de conceptos e un estancamento do dereito.

Esquema empregado polos notarios como base de redacción dun documento. Posteriormente chamáronse tamén formularios.

Relación ou lista dos compoñentes de algo.

Prescrición que lle fai o médico ao enfermo sobre os medicamentos que debe tomar e a forma de administralos.

Fórmula dun medicamento que comprende produtos activos e excipientes e que debe seguirse na preparación do medicamento para darlle a forma farmacéutica adecuada.

Composición medicamentosa, establecida polo médico, na que as distintas doses están establecidas na receita.

Preparado farmacéutico que resulta da mestura de diferentes substancias medicinais que teñen unha composición fixada pola farmacopea.

Expresión que resume de xeito preciso unha lei ou un feito científico mediante signos.

Expresión dunha relación que se establece entre diferentes cantidades e magnitudes mediante símbolos. Denomínase fórmula especialmente unha relación, de igualdade ou desigualdade, remarcable. Por exemplo, a fórmula para calcular as solucións da ecuación de segundo grao ax2+bx+c=0, é


FORMULA

Expresión gráfica que amosa a constitución e estrutura dunha especie química. As fórmulas están constituídas polos símbolos dos elementos, cifras en subíndice que indican cantas veces hai que consideralos repetidos e raias que indican os enlaces. As fórmulas divídense en empíricas, moleculares, desenvolvidas ou estruturais. A fórmula empírica é a máis simple; resulta directamente da análise e escríbese xustapoñendo nunha certa orde os símbolos que van acompañados dos máis pequenos subíndices numéricos que expresen a estequiometría. Substancias moi diferentes poden ter a mesma fórmula empírica. Para os compostos que constan de moléculas discretas, se se coñece a fórmula empírica e o peso molecular, pódese escribir a fórmula molecular, que, aínda que dá o número exacto de átomos que forman a molécula, non é sempre específica dunha substancia. Cando por métodos físicos e químicos se coñecen as conexións entre os átomos, pódese escribir a fórmula desenvolvida plana, indicando os enlaces. As fórmulas desenvolvidas precisan a topoloxía molecular e distinguen entre os isómeros funcionais ou posicionais, pero non entre os xeométricos ou ópticos. Finalmente, cando se coñece, ademais, a disposición dos átomos no espacio, pódese trazar unha fórmula estrutural, que pode ser só estereoquímica, se indica só as orientacións relativas, suficientes para distinguir entre estereoisómeros, ou pode precisar tamén a conformación se a molécula ten xeometría fixa. As fórmulas estruturais representan simbolicamente nun plano, mediante artificios gráficos, os modelos tridimensionais.