moral

Que concerne aos costumes, aos actos e aos pensamentos humanos respecto da súa bondade ou maldade.

Que se axusta ás normas morais.

Que se basea no sentido da propia conciencia.

Que non se basea en datos obxectivos ou racionais e si na intuición.

Relativo a un ditado espiritual ou interior.

Comportamento, acción ou obriga que responde ao que é moral.

Ánimo, capacidade de se manter firme na actitude que se considera máis propia e digna.

Conxunto de normas ou principios morais.

Ciencia que determina a rectitude e o sentido do comportamento humano segundo uns principios normativos dos que derivan uns deberes e unhas obrigas. Aínda que etimoloxicamente significan o mesmo, a moral e a ética poden distinguirse convencionalmente, e neste senso entenderase a segunda como a disciplina máis estritamente filosósica, mentres que na moral están incluídos tamén elementos sociolóxicos, lingüísticos e culturais, sobre todo teolóxicos. Como teoloxía moral, polo tanto, pódese atopar unha máxima sistematización doutrinal da moral na Summa Theologica de san Tomé de Aquino, obra que presenta a felicidade eterna como fin último do proxecto moral cristián. O desenvolvemento dos contidos morais estivo influído sempre, por outra banda, polo progreso e os cambios ocorridos nas diversas relixións e no campo do pensamento e da cultura en xeral. Tampouco faltaron aberracións, como as do individualismo, do legalismo e do dogmatismo. A tarefa moralizadora, obxecto da moral, xurdiu dunha aspiración fundamental, dun desexo innato de vivir e convivir felizmente, que só é posible coa práctica do que é bo no ámbito persoal e social.

certeza.

ética.