xónico -ca

Dialecto ou conxunto de dialectos que se falaban nalgunhas zonas da Grecia antiga. Presenta as variantes oriental (Asia Menor), central (Cícladas) e occidental (Eubea). É a base da lingua de Homero, Hesíodo e Herodoto e nel escribíronse moitas obras no s V a C. Fálase do grupo xónico-ático polas características comúns de ambos os dous dialectos: η en lugar de ã, metátese cuantitativa (νέως por ναός), ν efelcística, desinencia secundaria σãν da terceira persoa de plural, uso da partícula condicional άν, etc.

Escola filosófica grega, a máis antiga, orixinaria da Xonia (Mileto, Éfeso, Clazómenes). A ela pertencen os pensadores presocráticos, considerados os pais da filosofía grega e occidental: Tales, Anaximandro, Anaxímenes, Heráclito e Anaxágoras. O trazo común a todos eles é o esforzo na interpretación tradicional do mundo, da que buscan o principio primordial (αρχή).

orde arquitectónica.