acento

Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba pertencente a unha palabra. Nalgunhas linguas como o alemán, o inglés, o español, etc, este elemento consiste nunha maior intensidade, é dicir, un maior reforzo respiratorio; chámase entón acento de intensidade, dinámico, espiratorio, articulatorio ou de sonoridade. Noutras linguas como o grego, por exemplo, este elemento consiste na elevación do ton da voz, é dicir, unha maior tensión das cordas vocais ao emitir a sílaba acentuada; entón chámase acento tónico, musical, de altura, cromático ou melódico. No galego denomínase acento tónico ou acento de intensidade. Ambos acentos poden existir nunha mesma lingua, pero poden darse con exclusividade un ou outro; en moitos casos, coexisten prevalecendo un ou o outro.

Aquel que recae sobre unha sílaba átona no sistema pero que enfatiza a palabra á que pertence. Este acento aumenta, non só a intensidade da sílaba afectada, senón tamén a súa altura e a súa duración xeralmente.

Sinal que ten o grao de maior intensidade na fin do elemento acentuado.

Acento que presenta unha disposición determinada por circunstancias fónicas, morfolóxicas ou sintácticas. É o acento que emprega, por exemplo, o galego (

Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada. Este tipo de acento era fundamental en sánscrito, grego e latín (

Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada. Chámase tamén acento articulatorio, de sonoridade, dinámico, expiratorio ou tónico.

Aquel que designa na cadea falada a aparición da consoante cando a articulación da vogal precedente se atopa en plena tensión.

Aquel que designa na cadea falada a aparición da consoante cando a articulación da vogal precedente se atopa en fase de distensión.

Sinal que ten o grao de maior intensidade ao comezo do elemento acentuado.

Aquel que recae sobre unha sílaba determinada segundo a estrutura da lingua; é o acento utilizado no céltico, no latín, nas linguas xermánicas, etc.

O que ten por obxecto resaltar unha noción para caracterizala, distinguila ou definila.

Aquel acento de intensidade ou musical que recae nunha palabra illada.

Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior elevación da voz da sílaba acentuada ( ton). Chámase tamén acento musical, cromático, tónico ou de altura.

Especialmente nas linguas con unidades acentuadas xerarquizadas, como o alemán, o inglés, o finés, o ruso e o checo, o acento preeminente dunha das unidades respecto das outras dun grupo.

Eco do acento que fai salientar unha das sílabas inacentuadas respecto das outras. Especialmente nas linguas con unidades acentuais xerarquizadas, o acento das unidades acentuais dun grupo que ten outra unidade con acento principal.