asilo

Establecemento social onde se aloxa a xente desvalida.

Acción de recoller a alguén nun lugar.

Lugar onde se ofrece protección e refuxio.

Establecemento benéfico destinado a acoller con trato familiar os nenos abandonados. Luísa Schappler dos Vosges fundou coa axuda do pastor Johann Oberlin (1770) en Alsacia os primeiros asilos benéficos para os nenos orfos.

Protección concedida aos refuxiados políticos nos edificios das misións diplomáticas, consulados, barcos de guerra ou avións militares.

Protección que un estado dá aos estranxeiros que foxen dun país por mor de persecucións políticas, raciais ou relixiosas.

Inmunidade recoñecida ao delincuente ou ao perseguido que toma por refuxio protector un lugar sagrado (templo, altar, territorio ou cidade).

Protección que un estado ofrece a persoas que non son súbditos seus, que teñen a súa vida ou a súa liberdade en perigo pola actuación das autoridades doutro estado. Despois da Segunda Guerra Mundial xurdiu un amplo movemento que pretendía a afirmación do dereito de asilo como dereito fundamental da persoa humana, o que deu lugar a toda unha serie de convencións e acordos como a Convención de Xenebra do 28 de xullo de 1951, o estatuto da ORI (Organización Internacional dos Refuxiados), as dúas convencións de Caracas entre estados americanos en marzo de 1954, e toda unha serie de actos internacionais relacionados co Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados.