atributo
(< lat attrĭbūtu ‘o que éatribuído’)
-
s
m
Calidade ou maneira de ser considerada como propia de alguén ou dalgunha cousa.
Ex: Fíxose famosa polos seus atributos físicos.
Confrontacións: propiedade, trazo. -
s
m
Obxecto característico que acompaña normalmente a descrición ou a representación de certos personaxes ou de certas ideas personificadas, ben porque mantén con estes unha certa relación ou ben porque representa a súa actividade ou as súas propiedades.
Ex: Entre os atributos de Mercurio están as ás que leva nos pés. A balanza é o atributo da xustiza.
Confrontacións: calidade, trazo. -
s
m
[LING]
-
Adxectivo atributivo.
-
Adxectivo, substantivo ou calquera palabra con función nominal que se engade a outro substantivo ou oración substantivada cualificándoos ou determinándoos mediante un verbo copulativo. Son copulativos os verbos ser e estar, amais doutros moitos verbos que poden desempeñar unha función copulativa. Xa que logo, o atributo é o que se predica do suxeito e adoito forma parte do predicado nominal e se encontra nas proposicións atributivas ou copulativas. Así, por exemplo, na oración “A cadeira está rota” o atributo é o adxetivo “rota”; en “O río baixa revolto” éo “revolto”, e, en “A auga está morna”, o atributo é “morna”. Na terminoloxía francesa é, moitas veces, sinónimo de predicado nominal.
-
atributo do complemento/ predicado do complemento
Nome ou adxetivo que funciona como predicado dun complemento verbal. Así, na oración “Nomearon a Adriano emperador”, o atributo sería “emperador”.
-
-
s
m
[ARQUEOL]
Característica mínima de definición e clasificación artefacto. Non é susceptible de subdivisións, e inclúe cando menos dous estados (presente/ausente), actuando como variable independente no seo dun sistema de artefactos específicos. Os atributos adoito estudiados inclúen, polo xeral, aspectos relativos á materia prima da peza, morfoloxía, decoración e mesmo atribución a unha cultura, un estilo artístico, unha cronoloxía, etc.
-
s
m
[FILOS]
-
Calidade ou carácter da substancia na que, sen pertencer á esencia do suxeito, se fundamenta.
-
O que se afirma ou nega dun suxeito; neste sentido, confúndese co predicado.
-
-
s
m
[INFORM]
-
Conxunto de datos que identifica un arquivo informático para axudar a localizalo máis rapidamente se non se coñece o seu nome.
-
Nun contorno de edición de páxinas web, arquivo adicional de información que pode ser especificado en etiquetas HTML, como a altura e o ancho de imaxes, ou as instrucións de carga de applets Java.
-
-
atributos divinos
[RELIX]
Cada unha das perfeccións esenciais de Deus como a simplicidade, a bondade, a sabedoría ou a omnipotencia; estas propiedades identifícanse, en realidade, coa súa esencia.
-
atributo heráldico
[HERÁLD]
Cada un dos adxectivos e participios que serven para dar a coñecer a posición, a disposición, as modificacións, as alteracións e as particularidades que distinguen os elementos, as pezas e as figuras, tanto internas como externas, do escudo para darlle unha descrición exacta e clara.