cangar

1. v t

   Colocar a canga a un animal de tiro.

   Ex: Aínda non aprenderon a cangar os bois.

   Sinónimos: axugar, xoncer, xunguir.
2. v t

   Poñer a canga a algúns animais para que non escapen ou pasen por lugares estreitos.

   Ex: Imos cangar os porcos para que non fuxan.

3. v t

   Dispoñer os cangos nun tellado.

   Ex: Quixemos retellar, pero houbo que cangar de novo todo o tellado.

4. v t

   Atrancar un lugar ou un acceso de xeito que se impida o tránsito provisional ou permanentemente.

   Ex: A tractorada cangou todas as entradas e saídas da vila. Cangou o acceso á coutada con varias pedras.

   Confrontacións: atascar, atoar, obstruír, trancar.
5. v t

   Facer soportar unha carga moral ou física.

   Ex: Cangoulle todo o traballo.

6. v t

   Soster unha carga física ou moral. OBS: Tamén se emprega seguido da preposición con.

   Ex: Cangou con todos os problemas. Cangou o neno no colo durante toda a actuación.

7. v pron

   Colocarse alguén nun lugar para impedir o paso.

   Ex: Os manifestantes cangáronse no medio da vía do tren para impedir que se movese.

8. v pron

   Sentir medo ou desasosego.

   Ex: Cangouse co ruído que facían os animais pola noite.

9. v pron

   Quedar algo atragoado na gorxa por mor dun obstáculo.

   Ex: Cangouse cunha pequena moeda.

10. v pron

    Dobrarse alguén polo van cara a diante.

    Ex: A miña avoa cángase pola idade que ten.

    Confrontacións: agachar.
11. v i e pron

    Sentir unha diminución do ánimo ou da forza debido a algunha actividade ou por dificultades.

    Ex: Cangouse polo divorcio do seu fillo e xa non foi quen de superalo. Non lle gustan nada as mudanzas porque axiña se canga todo.

Frases feitas

• Cangar con dores alleas. Soportar que outras persoas se queixen.

• Cangouma o demo! Indica malquerenza dun home cara á súa muller.