"Alor" (Contén)

1. [cal] Unidade de cantidade de calor, desaconsellada polo SI. Definiuse orixinariamente como a cantidade de calor necesaria para aumentar a temperatura dun gramo de auga destilada de 14,5°C a 15,5°C, a presión atmosférica normal constante. De acordo co principio de conservación de enerxía, prefírese definila en unidades de traballo; así, existe a caloría termoquímica, 1 cal th = 4,184 J (1948), a caloría a 15°C ou caloría propiamente dita, 1 cal 15 = 4,168 J (1950), e a caloría IT ou a caloría de táboas internacionais, 1 cal<J>IT</J> = 4,1868 J (1956). Ten como múltiplos a gran caloría ou quilocaloría, 1 kcal = 10 3 cal, e a termia, 1 th = 10 6 cal.

2. caloría gramo/pequena caloría

   Caloría, especialmente en oposición a gran caloría.

3. gran caloría

   quilocaloría.

Unidade empregada para indicar a cantidade de calor liberada polos alimentos durante os procesos de oxidación. Aínda que o seu uso está moi estendido, o SI aconsella substituíla polo joule (1 J = 0,239 cal); en nutrición utilízanse principalmente os múltiplos quilojoule (kJ) e megajoule (MJ). O sistema SI recomenda tamén substituír o termo calórico e os seus derivados por enerxético e derivados.

Relativo ou pertencente á calor ou á caloría.

Fluído hipotético indestrutible e imponderable que ocupaba os espacios intermoleculares dos corpos materiais, segundo unha teoría desenvolvida durante o s XVIII, a partir de Joseph Black. O paso espontáneo do calórico dun corpo a outro determinaba variacións de temperatura nos dous corpos. Lavoisier, ao formular a súa teoría dos gases e da respiración, baseouse nesta teoría. Cando os traballos de Rumford (1789) sobre o quentamento dos metais e a fusión do xeo demostraron que a calor non era unha substancia senón un movemento, esta teoría foi totalmente rexeitada.

Que conduce ou propaga a calor.

Aparato ou dispositivo utilizado para quentar.

Que produce calor ou que quenta.

Relativo ou pertencente á calor.

poder calorífico.

Que é mal condutor ou se opón á transmisión da calor.

Aplícase a un sistema separado do contorno por unha parede atérmana.

Que non se pode queimar.

Substancia que illa a calor e que se emprega para evitar perdas por condutibilidade ou radiación.

Relativo ou pertencente á calorimetría.

Coeficientes que expresan a cantidade de calor recibida pola unidade de masa dun corpo en función das variacións de presión P, volume V e temperatura T, cando unha destas permanece constante. Estes coeficientes son a calor específica a presión constante C p , a calor específica a volume constante C v , a calor de aumento de presión isoterma h, a calor de dilatación isoterma l e os coeficientes, sen nome propio, λ e μ.

Aparato que mide a cantidade de calor emitida ou absorbida nun proceso físico ou químico. Hainos de diversos tipos: o calorímetro non isotérmico, que o fai mediante o aumento de temperatura, ou o calorímetro isotérmico que o realiza a través dunha transformación física, xeralmente unha dilatación ou un cambio de estado dun corpo de masa e calor específica coñecidos, denominado corpo calorimétrico.

Calorímetro non isotérmico que utiliza como corpo calorimétrico un metal dunha gran condutividade calorífica, como por exemplo o cobre, para acadar unha igualación rápida de temperaturas. É válido para un intervalo de temperaturas duns 300°C.

Calorímetro aneroide somerxido no hidróxeno líquido nun vaso Dewar, ideado por Walther Hermann Nernst.

Calorímetro non isotérmico empregado para determinar as calores de combustión de combustibles sólidos e líquidos mediante o proceso seguinte: unha masa coñecida de combustible introdúcese nunha bomba de aceiro chea de osíxeno para asegurar a combustión completa; despois, a bomba colócase nun calorímetro de auga, onde se provoca a combustión. Coa medida da elevación de temperatura e o coñecemento da masa de auga, xunto co equivalente de auga do calorímetro e da bomba, pódese calcular a calor de combustión.

Calorímetro non isotérmico disposto para determinar o equivalente mecánico da calor. Calcúlase medindo as temperaturas na entrada e na saída dun tubo, envolto por unha resistencia eléctrica, por onde pasa un caudal de auga coñecido. Cómpre saber, ademais, a potencia eléctrica gastada.

Calorímetro non isotérmico utilizado para calcular as calores específicas a temperatura ambiente por medio da temperatura na que queda unha mestura da substancia problema cun líquido, a unha temperatura inicialmente diferente e tamén coñecida.

Calorímetro isotérmico, ideado por Robert Wilhelm Bunsen, empregado para medir a calor específica das substancias a partir da contracción de volume que se produce ao fundir unha certa cantidade de xeo, cando se introduce a substancia problema a temperatura elevada.

Que provoca ou fai sentir calor.

Que manifesta afecto ou entusiasmo.

Relativo ao encéfalo e á columna vertebral.

Líquido incoloro situado no espacio subaracnoidal, nos ventrículos cerebrais e na epéndima. Fórmase mediante un proceso de ultrafiltración e segregación activa, nos plexos coroidais dos ventrículos laterais e do cuarto ventrículo, e nos vasos do espazo subaracnoidal. A súa circulación intercálase entre a arterial e a venosa.