"Borbón" (Contén)

PERSOEIRO

Nobre francés, duque de Enghien. Fillo único do príncipe de Condé, Luís Enrique Xosé de Borbón-Condé. Partiu ao exilio por mor da Revolución Francesa e combateu no exército dos emigrados. Despois da disolución deste exército (1801) retirouse a Ettenheim, gran ducado de Baden, país neutral. Napoleón Bonaparte, sospeitando que conspiraba contra el, fíxoo raptar (violando o dereito internacional), xulgar por un consello de guerra e executar o mesmo día da súa chegada.

PERSOEIRO

Xeneral francés, fundador da rama Borbón-Condé. Calvinista convencido, foi un dos máximos dirixentes hugonotes. Participou na conxuración de Amboise, feito polo que foi condenado a morte, pero a morte de Francisco II (1560) salvoulle a vida. Foi vencido en Jarnac (1569) e asasinado polo duque de Anjou.

PERSOEIRO

Nobre e militar. Cuarto príncipe de Condé, chamado o Gran Condé. Aos vinte e dous anos era xa comandante do exército que combateu contra os españois na fronteira norte, derrotándoos en Rocroi (1643). Para afastalo de Francia durante a minoría de idade de Luís XIV, Mazzarino nomeouno vicerrei de Catalunya pero fracasou no ataque a Lleida (1647). A derrota que infrinxiu os españois en Lens (1648) favoreceu os tratados de Westfalia. Durante a Guerra da Fronda, primeiramente combateu a revolta dos parlamentarios (1648-1649); despois, resentido polo poder de Mazzarino, encabezou a Fronda dos príncipes e un dos seus exércitos contra París, aínda que derrotado por Turenne (1652). Fuxiu de Francia e pasou a servir aos españois, cos que obtivo a vitoria de València (1656) contra os franceses. En 1658 foi derrotado nas Dunes por Turenne. A raíz da Paz dos Pireneos (1659) foi perdoado por Luís XIV. Participou despois na Guerra da Devolución e na de Holanda. Finalmente residiu en Chantilly.

PERSOEIRO

Nobre. Marchou de Francia despois da Toma da Bastilla e estableceuse en Worms. En 1792, xunto con outros exiliados, formou o exército de Condé, que combateu a Revolución Francesa ata o tratado de Campoformio (1979). Regresou a Francia en 1814, coa restauración.

PERSOEIRO

Nobre. Segundo príncipe de Conti. Sobriño de Luís II de Borbón-Condé. Combateu nos Países Baixos a partir de 1690. Foi pretendente á coroa de Polonia, renunciando ante a candidatura de Augusto II. Foi comandante en xefe en Flandres e gobernador do Languedoc.

PERSOEIRO

Nobre francés, duque de Montpensier. Baixo a rexencia de Catarina de Medici foi un dos líderes do partido católico e xefe do exército.

PERSOEIRO

Pretendente carlista ao trono español. Primeiro fillo de Xavier de Borbón-Parma. Estableceuse en España en 1957 ata que foi expulsado, en 1968. Recibiu en 1975 a sucesión dinástica do seu pai e en 1977 converteuse en xefe da casa ducal de Parma. Regresou legalmente a España e intentou renovar o Partido Carlista, pero os repetidos fracasos electorais fixérono abandonar a política en 1980. En 1981 separouse da princesa Irene dos Países Baixos con quen casara en 1964. É autor do libro La vía carlista al socialismo autogestionario (1977). O seu irmán Sisto de Borbón-Parma (Pau 1940) pretendeu en 1976 a sucesión e enfrontouse con el nos feitos de Montejurra.

PERSOEIRO

Duque de Parma (1974-1977). Fillo do duque Roberto I e da súa segunda muller, María Antonia de Portugal. Sucedeu o seu sobriño Roberto II como duque de Parma e xefe desta casa. Durante a Primeira Guerra Mundial foi oficial de artillería do exército belga, e participou xunto co seu irmán Sisto nas negociacións secretas entre o seu cuñado, o Emperador Carlos de Austria, e os aliados. Pretendeu durante algún tempo o trono de Francia, escribiu artigos e algún libro nos que facía valer as orixes francesas da súa familia. En 1936, ao morrer Afonso Carlos de Borbón, foi nomeado rexente da Comunión Tradicionalista e encargado de nomear o sucesor da coroa española. En 1937 manifestou a súa adhesión a Franco, pero en 1945 firmou un manifesto pedíndolle que se retirase. Na Segunda Guerra Mundial organizou en Francia un núcleo de resistencia, sendo deportado a diferentes campos de concentración. En 1952 foi proclamado Rei en Barcelona por un grupo de partidarios. En 1975 renunciou aos seus pretendidos...

PERSOEIRO

Duquesa de Chartres e posteriormente duquesa de Orleans. Filla de Luís de Borbón, duque de Penthièvre, muller de Luís Filipe Xosé de Orleans e nai do Rei Luís Filipe I de Francia. Presidiu a anticorte parisiense do Palais Royal. Encarcerada en 1793, o Directorio deportouna (1797). Exiliada, viviu na Jonquera, Figueres (1797 e 1801-1808), en Escala, Sarriá (1797-1801), onde creou un pequeno salón literario e político, e en Palermo e Maó (1809 e 1811-1814) ata que puxo fin ao exilio trala caída do Imperio.

PERSOEIRO

Cardeal francés, fillo do duque de Vendôme e tío de Enrique IV. Bispo de Rouen (1550), recibiu da Liga Católica o título de Rei co nome de Carlos X (1589), a pesar de que vivía Enrique III. Este fíxoo encarcerar e obtivo a súa renuncia.

1. Relativo ou pertencente aos Borbóns.

2. Partidario dos Borbóns.

PERSOEIRO

Princesa francesa e Raíña de Castela. Filla do duque Pedro de Borbón e de Isabel de Valois, casou co Rei Pedro I o Cruel (1351), quen a abandonou aos tres días de casar, e logo a perseguiu ata conseguir que a encarcerasen no castelo de Medina Sidonia.

GALICIA

Xornalista e escritor. Empregou os pseudónimos El anfibio, El caricato habanero e El lindoro, entre outros, e publicou El látigo del anfibio (1836) e Sátiras (1838).

PERSOEIRO

Raíña de Castela, de Aragón e de Portugal, filla de Enrique IV de Francia e de María de Medici. En 1615 casou co futuro Filipe IV e opúxose á influencia do conde-duque de Olivares no seu reinado, ata que conseguiu a súa destitución en 1643.

PERSOEIRO

Raíña de Portugal e infanta de España, filla de Filipe V e de Isabel de Farnese. Casou en 1727 con Xosé, príncipe de Brasil e herdeiro dos reis de Portugal.