"Erte" (Contén)

o Sabio ou o Coxo (Viena 1298 - 1358) Duque de Austria (1330-1358), da familia Habsburgo, fillo de Alberte I. Gobernou xunto co seu irmán Otón; morto este (1339), posuíu todos os territorios dos Habsburgo. Polo seu matrimonio con Xoana (1324), filla de Ulrich, foron incorporadas Carintia, Carniola e o condado de Pfirt (1335). Someteu os cantóns de Glaris e Zug.

ou de Trenza (Viena 1349 - Laxenburg, Austria 1395) Duque de Austria (1365-1395) da familia Habsburgo, fillo de Alberte II. Gobernou xunto co seu irmán Leopoldo III; as diverxencias xurdidas entre eles conduciron á división de Neuberg (1379), orixe dos bandos “albertino” e “leopoldino” no seo dos Habsburgo. Alberte conservou a Alta e a Baixa Austria. Morto Leopoldo (1386), Alberte acordou unha tregua cos suízos.

o Paciente (Viena 1377 - Klosterneuberg, Baixa Austria) Duque de Austria (1395-1404) fillo de Alberte III. Agrupouse no bando albertino dos Habsburgo. Polo Tratado de Hollenburg (1395), gobernou xunto con Guillem, fillo do seu tío Leopoldo III.

Alberte II.

o Pródigo (Innsbruck, Tirol 1418 - Viena 1463) Duque de Austria, do bando leopoldino dos Habsburgo, fillo do duque de Estiria, Ernesto I. Obtivo a parte occidental dos estados do seu pai, mentres o seu irmán Federico V (o futuro emperador Federico III) recibiu Estiria, Carintia e Carniola. Fíxose coa Alta Austria (1458) e a Baixa Austria (1462) trala morte de Ladislao I.

Canle de Bélxica que vai de Anveres a Liexa e comunica o Escalda co Mosa.

Antropónimo procedente da confluencia de varios nomes preexistentes ao igual que Afonso. As formas anteriores serían Adalberto/Adelberto composto de adhal ‘nobreza’ e berth ‘claro, ilustre’ e Alberth composto de al ‘todo, moi’ e berth. A forma galega Alberte xa aparece no s XIV, aínda que posteriormente tamén se rexistra a forma Albertos que evoca un nominativo latinizado Albertus, coma Domingos, Xesús ou Paulos. Entre os santos que levan este nome, cómpre citar: Alberte o Magno ou o Grande (1206-1280), Alberte de Liexa (1116-1192), Alberte de Xerusalén (1150-1214), Alberte de Sicilia ou de Mesina (s XIII). O antropónimo masculino presenta a variante Albertos e o hipocorístico Berto.

ou Alberte de Sisteron Trobador provenzal de principios do s XIII, cliente das cortes de Catalunya e Aragón, de Savoia, de Montferrat, de Malaspina e outras. Consérvanse unha quincena de cancións a miúdo dedicadas á condesa de Malaspina, seis ou sete tenzóns, e un sirventés de tema amoroso.

Abū-l- Ḥ asan ‘Alī ibn Rubur ṭ ayr.

Atrancar o carro na beira das corredoiras.

Colección de libros que leva como subtítulo “Aproximación á distribución dos Vertebrados de Galicia durante o quinquenio 1980-1985”. Realizado pola Sociedade Galega de Historia Natural e publicado polo Consello da Cultura Galega en Santiago de Compostela en 1995, consta de dous tomos, un dedicado ás aves e outro aos mamíferos, réptiles e anfibios. Emprega para a distribución das especies a cartografía UTM que converte Galicia en 360 cuadrículas de 10x10 km. Reproduce 60 mamíferos, 146 aves, 15 anfibios, 24 réptiles e 11 peixes.

Grupo editorial alemán fundado en 1835 por G. Bertelsmann. Dedicado nun principio á edición de obras de consulta, introduciuse no campo discográfico (1958) e na televisión (1964); co tempo converteuse na primeira empresa mundial no sector dos medios de comunicación. No estado español é propietario do Círculo de Lectores, da Editorial Plaza y Janés e da empresa de artes gráficas Printer, entre outras empresas.