"Levi" (Contén)

PERSOEIRO

Matemático italiano. Traballou en temas de mecánica, analítica, mecánica celeste, hidrodinámica, elasticidade e electromagnetismo. Creou e desenvolveu, xunto con Rici, o cálculo diferencial absoluto, predecesor do cálculo tensorial.

PERSOEIRO

Neurobióloga italiana. Pola súa ascendencia xudía tivo que abandonar Italia pouco antes da Segunda Guerra Mundial. Traballou na Universidade de Washington en San Luis (Missouri) e dirixiu o Instituto de Bioloxía Celular de Roma (1977). Descubriu o factor de crecemento nervioso (FCN). En 1986 recibiu, xunto con S. Cohen, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, polo descubrimento dos factores de crecemento.

PERSOEIRO

Arabista alxeriano. Catedrático das universidades de Alxer (1927) e da Sorbonne (1945), especializouse na historia andalusí e revisou o catálogo de manuscritos de El Escorial. Escribiu Histoire de l’Espagne musulmane (1944) e numerosos artigos.

PERSOEIRO

Antropólogo. Traballou coas comunidades indíxenas do Mato Grosso e a Amazônia (1934-1939). Desde 1941 foi subdirector do Musée de l’Homme en París, director de estudios na École Pratique des Hautes Études da Sorbonne (1950-1974) e catedrático de Antropoloxía Social no Collège de France desde 1959. O seu método, que se desenvolveu en Anthropologie struturale I (1958) e en Le Totémisme aujourd’hui (1962), consiste nun tratamento dos fenómenos humanos que recorre, sobre todo, ao modelo fenomenolóxico. A súa obra capital, Les Mythologiques (1964-1971), representou unha destrución da historia e unha busca do tempo perdido. En La pensée sauvage (1962) e Anthropologie struturale II (1973) intentou fundamentar a súa epistemoloxía. Tamén publicou Paroles données (1984) e Regarder, écouter, lire (1993). Foi membro da Académie Française desde 1973.

1. Calidade de leve.

2. Falta de vontade ou seguridade no que un sente.

3. Falta de reflexión no que se di ou fai.

FILOSOFOS

Filósofo lituano. Naturalizado francés, o seu pensamento, na liña fenomenolóxica de Husserl e Heidegger e no marco da tradición xudaica, profundizou no home a partir doutro modo de ser ou máis alá da esencia. Escribiu De L’existence à l’existant (1947), Totalité et infini (1961), Difficile liberté. Essai sur le judaïsme (1963) e Autrement qu’être ou au-delà d l’essence (1974).

PERSOEIRO

Pintor estadounidense. Formouse con Denman Ross en Harvard e traballou na Works Progress Administration (WPA) entre 1935-1937. Cultivou un expresionismo barroco e caricaturesco de crítica social en obras como Welcome Home (1947).

PERSOEIRO

Director de orquestra estadounidense. Estudiou na Julliard School, e foi nomeado director titular da Metropolitan Opera de Nova York en 1973. En 2001 foi designado director musical da Orquestra Sinfónica de Boston.

PERSOEIRO

Médico polaco. Foi un dos fundadores da cardioloxía moderna. É autor de Coronary Thrombosis (1929) e de Clinical Heart Desease (1936).

1. Individuo da tribo de Leví, á que se lle concedeu a dedicación ao culto pola súa fidelidade no deserto durante a fuxida de Exipto. Non posuían territorio e o seu mantemento correspondíalle a toda a nación.

2. Cristián ordenado que axuda ao bispo e ao presbítero na liturxia e noutras funcións. É a orde inmediatamente precedente á de sacerdote.

PERSOEIRO

Gramático e escritor alemán. De orixe hebrea, estudiou a cábala e publicou Massoret ha-Massoret (1358), a novela xudeualemana Bovo-Buch e diversas obras sobre cuestións gramaticais.

1. Acción e efecto de levitar.

2. Estado dun corpo sometido a unha forza sustentadora que equilibra o seu peso, de xeito que se mantén en suspensión a unha certa distancia dunha superficie de referencia. Determinadas técnicas metalúrxicas empregan a fusión en levitación para evitar os contactos materiais do metal co contorno. A levitación magnética é o principio dalgúns transportes avanzados.

3. Fenómeno polo que algo ou alguén se eleva sobre unha superficie sen que ningunha forza visible o sosteña.

4. Sensación de manterse no aire sen ter ningún punto de apoio.

1. Quedar en suspensión a unha certa distancia dunha superficie de referencia.

2. Ter a sensación de manterse no aire en ausencia dun punto de apoio.