"Marte" (Contén)

PERSOEIRO

Monxe e erudito francés. Bieito da congregación dos Maurinos, foi historiador da súa congregación e da liturxia, e editor dunha copiosa documentación extraída de bibliotecas de Francia, Bélxica e Alemaña para a súa obra Gallia Christiana.

PERSOEIRO

Enxeñeiro, músico e pedagogo. Preocupado pola música electrónica, en 1928 creou un novo instrumento musical, as ondas Martenot, que ensinou a manexar no conservatorio de París (1947-1970) e que suscitou un grande interese entre os compositores de vangarda. Estableceu o método Martenot (1952), baseado na práctica do canto e o xogo.

PERSOEIRO

Dramaturgo e narrador belga. Coñecido como Michel de Ghelderode, foi autor dunha obra de especial relevo que se sitúa entre o teatro da crueldade de Artaud e o teatro de formas populares como os monicreques. A súa primeira obra importante foi La mort du Docteur Faust (1924), modernista. Escribiu fantasías, actos únicos e representacións sacras modernas, como Beelddekens uit het leven van Sint Franciscus (Imaxes da vida de san Francisco, 1927), cunha formulación de music-hall, Escurial (1927), Magie Rouge (1931), La ballade du Grand Macabre (1936), Barabbas (1933), Hop Signori! (1935) e La farce des ténebreux (1936). O seu Théâtre complet (1942-1943) foi prohibido pola censura durante a ocupación alemana. Varios textos seus foron traducidos ao galego por Henrique Harguindey e Francisco Pillado, mentres Ollomoltranvía presentou un espectáculo a partir do texto Escola de bufóns.

PERSOEIRO

Impresor flamengo. Formado en Venecia, introduciu a imprenta en Bélxica. En Aalst limitouse a producir obras litúrxicas. En Anveres e Lovaina relacionouse cos humanistas e imprimiu clásicos gregos e latinos, textos hebreos e obras humanísticas.

1. Relativo ou pertencente á martensita.

2. Aplícase ao aceiro que contén martensita.

3. Transformación con cambio de fase producida dunha maneira moi rápida e sen difusión atómica. É típica do temperado do aceiro, pero tamén se presenta noutros metais e aliaxes.

GALICIA

Pintor. Estudou na Escola de Belles Arts de Sant Jordi en Barcelona, onde coñeceu a vangarda. Iniciouse na figuración de corte expresionista ata chegar a unha estética pop, desdebuxada ou decolorada, unha abstracción xestual e expresionista, que logo deu paso a un realismo elíptico moi particular. Pertenceu ao colectivo Atlántica e a partir da década de 1990 reflectiu situacións máis persoais en que a posta en escena superaba o marco do cadro para ir máis alá do representacional. Traballou diferentes estilos de vangarda, buscou a integración de todas as artes e empregou técnicas diversas como o gravado, a pintura mural, o vídeo e a cinematografía. Das súas obras destacan Visións do Prado (1986), O rei Artur (1986-1987), Canal st (1993), Dánae (1995), A mesiña do tapete branco (1997) e Crónica de sociedade (2000). É membro da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario.