"Mir" (Contén)

1. 1. Carreira, dignidade e atribución de almirante.

   2. Territorio onde un almirante exerce as súas funcións.

2. Organismo ou consello superior que nalgúns estados exerce altas funcións consultivas, executivas e en ocasións de Alta Xustiza en tarefas relacionadas coa mariña. Algún, como o británico, chegou a acadar unha grande importancia. Na España borbónica, a primeira comisión ou órgano consultivo do almirantado foi creada o 21 de xuño do 1737, e durou ata o 1748 cando foi substituída pola Dirección Xeral da Armada. Dende 1908 as súas funcións correspóndenlle ao Estado Maior Central e á Xunta Superior da Armada. A súa misión xudicial é levada a cabo polo Consello Superior de Xustiza Militar.

3. convenio de almirantado

4. dereito de almirantado

ILLAS

Grupo de illas ao NL de Nova Guinea, que forma parte do arquipélago de Bismarck (2.072 km2). Manus é a illa máis grande e ten como principal centro de poboación Lorengau. Os habitantes son do grupo melanesio. Descubertas por Le Maire e por Willem Schouten en 1616, foron ocupadas sucesivamente polos alemáns, xaponeses e norteamericanos (entre 1885 e 1944). No 1945 foron reintegradas na confederación australiana e actualmente forman parte do territorio de Nova Guinea, de fideicomiso australiano.

1. Oficial que ostenta o cargo supremo de toda a armada dunha nación. Oficial xeral da mariña de guerra. Actualmente, na Mariña de Guerra Española, o de Almirante é o grao de Oficial Xeneral, inferior ao de Capitán Xeneral da Armada e superior ao de Vicealmirante. É equivalente ao de Tenente Xeneral do Exército de Terra.

2. O título de Almirante encóntrase por primeira vez en Sicilia no s XI; usado polos xenoveses, foi xeneralizado na mariña europea durante o s XIII. Na Coroa de Aragón, o cargo de Almirante foi instituído no 1230 por Xaime I o Conquistador; nas de Castela e León, no 1248 ou 1254 por Fernando III, e tiña ao seu cargo a flota real castelá e era tamén chamado Adiantado Maior do Mar. O Almirante era o responsable da dirección da guerra marítima e estende a súa xurisdición sobre os barcos, portos e estaleiros dependentes da Armada Real. En Castela, controlaba tamén os concellos das vilas obrigados a prestar servizo militar naval.

3. Almirante do Mar

4. almirante de pesca

5. barco almirante

6. Na Idade Media, caudillo, capitán.

7. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘faciana’.

CIDADES

Cidade do partido de Gran Buenos Aires, na provincia de Bos Aires, Arxentina, ao S da capital (449.105 h [1991]).

1. Recipiente de pedra, de madeira ou doutros materiais, en forma de vaso, onde con axuda dunha maza se trituran substancias para esmagalas ou reducilas a pasta.

2. 1. Boca de fogo que lanza proxectís con grandes ángulos de elevación. Da variedade de pezas que recibiron o nome de morteiro a partir do s XV, desde 1918 reservouse este nome para as armas de infantaría de tiro curvo, sen freo nin percusor e canón de ata 10 calibres. A traxectoria parabólica das granadas, estabilizadas con aletas, e a súa caída vertical permiten alcanzar obxectivos inalcanzables para unha arma de tiro recto. Os calibres máis habituais son os de 60, 80 e 120 mm, estes últimos cun alcance duns 6.000 m. Os alcances máximos posibles consíguense mediante suplementos engadidos á carga de proxección.

   2. Peza pequena de ferro, parecida a esa arma, que se enche de pólvora para lanzar fogos artificiais.

3. 1. Material aglomerado feito cunha mestura dun conglomerado (cal, cemento ou unha mestura de ambos os dous), area e auga, que endurece nun certo tempo. Emprégase para unir os ladrillos ou as pedras dunha construción, para revocar paredes e para facer pavimentos.

   2. morteiro celular

      Morteiro de cemento pórtland de baixo peso específico, pola presenza de aire na súa masa, obtido pola acción dun escumante e pola reacción dun aireante que provoca a súa expansión.

PERSOEIRO

Fotógrafo ruso. Despois do seu período de aprendizaxe, serviu no Exército Vermello entre 1917 e 1924 e traballou como correspondente gráfico do Arbeiter-Zeitung entre os anos 1924 e 1928, e do Pravda entre 1929 e 1931. Foi membro da ROPF (Sociedade Rusa de Fotógrafos Proletarios). Entre as súas obras destacan o documento Un día en la vida de la familia Fillipov (1931) e un informe autobiográfico sobre as súas actividades fotográficas que publicou en 1962.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Pontevedra en 1973 da Galería de Arte desa cidade.

PERSOEIRO

Xurista, historiador, pedagogo e polígrafo. Foi Catedrático de Historia de Dereito Español na Universidade de Oviedo (1897-1910), dende onde tentou achegar a cultura universitaria á masa obreira, e Catedrático de Historia na Universidade de Madrid (1914-1936). Foi director xeral de Ensino Primario (1911-1913), cargo dende o que creou as escolas ao aire libre. No exilio acadou un gran prestixio internacional pola súa teoría pedagóxica. Nomeado polo Consello da Sociedade de Nacións, interveu na redacción do Anteproxecto do Estatuto do Tribunal Internacional de Xustiza da Haia, do que foi membro dende 1921 ata 1940. Director do xornal republicano La Justicia e da Revista crítica de historia y literaturas españolas, portuguesas e hispanoamericanas. A súa obra máis importante, como historiador, é a Historia de España y de la civilización española (1906-1911); como pedagogo escribiu, entre outras obras, Giner educador (1915), Pestalozzi y nosotros, Ideario...

PERSOEIRO

Escritor e político mexicano. Na súa narrativa, coa que acadou sona, tentou achegarse aos temas indíxenas mexicanos. Evolucionou cara ao Realismo, do que a novela El Zarco (1901) é o seu mellor expoñente. Expuxo as súas ideas liberais en El Correo de México, publicación da que foi un dos fundadores.

PERSOEIRO

Pintor e dourador de retablos. Realizou o estofado, pintado e dourado do retablo maior de San Xulián de Luaña (Brión) no ano 1604, no retablo maior da igrexa de San Francisco de Santiago en 1605 e a decoración das caixas dos órganos da catedral santiaguesa cara a 1607.