"NIF" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, na Comunitat Valenciana, situado na comarca da Safor, drenado polo río Xeraco (1.669 h [1996]). A laranxeira adquiriu o carácter de monocultivo. O sector primario ocupa o 50% da poboación activa. A actividade industrial redúcese á fabricación de envases para as laranxas. Foi un antigo casarío islámico. A igrexa parroquial, churrigueresca, é do s XVIII.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, na Comunitat Valenciana, situado na comarca do Camp de Morvedre, no val de Segó (1.978 h [1996]). Produce sobre todo laranxas, cultivos de horta e uvas moscatel. En 1394, o dominio da vila foi adquirido por Bernat Vives de Canyamars e os seus descendentes recibiron o título de condes de Faura.

PERSOEIRO

Trobador occitano. Señor de Castellana (Bonifaci VI) e un dos máis poderosos nobres occitanos. Escribiu tres sirventeses contra Carlos de Anjou entre o 1250 e o 1262. Neste mesmo ano (1262) promoveu unha revolta contra o dominio francés.

PERSOEIRO

Monxe bieito, bispo e misioneiro, chamado o apóstolo de Alemaña. No ano 719 mudou o verdadeiro nome, Winfrith, polo latino de Bonifatius. No 722 foi nomeado bispo de Turinxia. É patrón de Alemaña, sobre todo das cidades de Maguncia, Fulda e Erfurt. En Holanda considérano patrón de Utrech e apóstolo do pobo frisón. O Papa Gregorio III consagrouno vicario episcopal de toda Xermania e no 745 foi nomeado arcebispo de Maguncia. Morreu asasinado polos pagáns frisóns nunha das campañas de evanxelización. Fundou o mosteiro de Fulda, onde está enterrado. Foi canonizado en 1874 e a súa festa celébrase o 5 de xuño. Na iconografía leva vestidura de bispo con mitra e cruz e, como atributos persoais, un evanxeliario atravesado por unha espada ou un machado cravado no tronco dunha árbore.

PERSOEIRO

Papa (530-532). Elixido polo partido filogótico. Aprobou o segundo Concilio de Orange, que puxo fin á controversia do pelaxianismo.

PERSOEIRO

Papa (19.2.607-12.11.607) Elixido no 606 non puido ocupar o solio pontificio ata que regresou de Constantinopla. Durante o seu pontificado determinou as regras da elección pontificia, prohibindo a campaña electoral durante a vida do Papa, e prohibindo que ningún bispo foxe canónico sen a confirmación da Santa Sé.

PERSOEIRO

Papa (608-615). Recibiu de Focas, Emperador de Oriente, o Panteón de Agripa e o transformou en igrexa cristiá co nome de Santa María dos Mártires. Foi canonizado e a súa festa celébrase o 25 de maio.

PERSOEIRO

Papa (619-625). Dedicouse á propagación do Cristianismo en Inglaterra. Converteu en lei o costume de non apresar os criminais cando se refuxiasen nunha igrexa.

PERSOEIRO

Papa (1294-1303), de nome Benedetto Gaetani. De formación xurídica, efectuou importantes contribucións ao Dereito canónico con obras como o Liber Sextus, no que analiza os avances neste eido desde 1234. Enfrontouse ás monarquías inglesa e francesa ao defender a teocracia pontificia, tanto no espiritual como no secular. Reflexo destas teorías é a proclamación das súas bulas Clericis Laicos (1296), nas que defende a necesidade do asentimento pontificio para a imposición de tributos eclesiásticos, e Unam Sanctam (1302), onde defendía criterios teocráticos, motivada pola detención dun bispo francés por Filipe IV, Rei de Francia, ao que ameazou coa excomuñón. O Rei francés mandou apresar ao Papa, que foi maltratado, morrendo pouco máis tarde.

PERSOEIRO

Mariño e militar. No 1246 preparou por encargo de Fernando III a escuadra que participou na conquista de Sevilla (1248).

1. Acción e efecto de bonificar.

2. Cantidade coa que se bonifica.

3. 1. Acción de pagar ou doar algo en adición ao que é estritamente debido.

   2. Xenericamente, minoración dos ingresos públicos admitida pola Administración. Pode presentar a forma de exención ou bonificación total e a de redución ou bonificación parcial. Estritamente significa a redución parcial dos tributos. As bonificacións poden ter como causa a incitación a cumprir rapidamente os deberes fiscais, ou tamén favorecer a determinadas persoas ou actividades. Poden afectar á base impositiva, chamándose deducións, ou ás cotas, chamándose desgravacións, así como tamén aos tipos impoñibles. A súa concesión adoita estar suxeita a medidas restritivas fiscalizadoras.

   3. Minoración dunha cantidade que se debe pagar, admitida polo acredor.

   4. Descontos adicionais que os medios negocian coas axencias e centrais de compra á hora de inserir os diferentes reclamos publicitarios.

4. Mellora ou vantaxe que se concede con carácter adicional nas condicións dun contrato de tipo económico. A máis corrente é a outorgada para promover o consumo dun produto, e abrangue a forma material (máis produto) ou a monetaria (desconto ou prima).

5. Conxunto de melloras técnicas achegadas a un terreo agrícola improdutivo ou de débil produción. Consiste na utilización óptima do potencial agrícola dunha zona, de acordo coas necesidades alimentarias ou industriais e segundo as condicións de vida da poboación afectada.

6. Tempo que se desconta do que se empregou para facer unha proba, como estímulo ou incentivo, principalmente nalgunhas probas deportivas.

1. Aboar un banco unha cantidade de diñeiro superior aos xuros pactados con anterioridade co cliente ou deducila dos xuros que ten que pagar este, como recompensa dunha operación ou como estímulo para unha operación nova.

2. Premiar a alguén polo seu esforzo nalgún labor, deporte ou en calquera outra actividade.

3. Facer mellor ou máis útil algunha cousa, especialmente máis produtiva.

4. Desecar un terreo húmido ou pantanoso para convertelo en terreo apto para a explotación agrícola. Polas súas repercusións negativas sobre os ecosistemas palustres este método quedou en entredito.

1. Que ten forma de campá.

2. Fenómeno asociado a uns tipos cerámicos incluídos na chamada “cultura do vaso campaniforme” que se difundiu por Europa occidental (Península Ibérica, Francia, Países Baixos e Illas Británicas), central (Bohemia, Polonia, etc) e por varias illas do Mediterráneo e no litoral do N de África (Marrocos, Alxeria) dende mediados do III milenio a C ata comezos do II milenio a C. Dende os primeiros estudios, iniciados por Á. del Castillo, P. Bosch Gimpera e, posteriormente, por E. Sangmeister, entre outros, non hai coincidencia sobre a definición do campaniforme; foi considerado como un fenómeno, unha civilización, un conxunto de varias culturas -ou mesmo como unha única cultura, un pobo- ou, simplemente, como unha moda cerámica. As hipóteses propostas oscilan entre as históricas, que se basean na idea de que o conxunto cerámico é unha produción doméstica que reflicte a unidade dunha poboación determinada, e as socioantropolóxicas, que reducen aos Países Baixos e a Gran Bretaña a existencia dunha...

3. Tipo de cerámica característico do Calcolítico. A súa forma lembra á dunha campá invertida. A súa decoración é diversa, variando dende a incisa (puntillada) ata estilos mixtos (puntillado-xeométricos), que, no caso da Península Ibérica, deu lugar a dous estilos característicos: Palmela e Ciempozuelos. Respecto á súa orixe, suponse que o vaso campaniforme sería un obxecto de intercambio en determinados grupos sociais polo seu prestixio, unha vez descartada a hipótese que o relacionaba cunha cultura en expansión por Europa. Distínguense un estilo internacional (2300-2100 a C) e diferentes estilos rexionais (2100-1800 a C). En Galicia recuperáronse vasos campaniformes en diferentes xacementos, entre os que destacan o das Pontes de García Rodríguez, Parxubeiras, Tecedeiras ou Maus de Salas.