"NOT" (Contén)

PERSOEIRO

Lingüista. Profesor na Sorbonne e estudoso da evolución do francés, publicou, entre outras obras, Histoire de la langue française des origines à 1900 (Historia da lingua francesa dende as súas orixes ata o 1900) e La pensée et la langue (O pensamento e a lingua, 1922).

PUBLICACIÓNS

Publicación bilingüe de carácter relixioso aparecida a mediados dos anos setenta do s XX en Ferrol. Trátase dunha colección de fichas centradas en aspectos relixiosos e sociolóxicos. Coordinada por Alfonso Gil Montalvo, contaba coa colaboración de X. M. Montero, Manuel Mejuto, Ramón Díaz Raña, Gonzalo Folgueira e Gabriel Vázquez Seijas, entre outros. En outubro de 1976 modificou o seu encabezamento polo de Boa Nova “Material de traballo para Homilía e Catequese”. En lingua galega aparecen recollidos unha serie de artigos titulados “Renovarse ou morrer”, “Os feitos falan” ou “Un mundo a medrar”.

1. Mamífero da familia dos cainotéridos.

2. Familia de mamíferos fósiles da suborde dos tilópodos. O xénero máis significativo é o Cainotherium, propio de finais do Oligoceno e que se extinguiu a principios do Mioceno. Os animais deste grupo acadaban uns 30 cm de lonxitude, coas patas traseiras máis longas ca as dianteiras e todas elas rematadas en pezuños de dous dedos e co resto reducidos. Presentaban tamén orellas longas e hábitos semellantes aos coellos, cos que coexistiron e competiron. Os principais xacementos están na Península Ibérica.

1. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘vara do paraugas’.

2. Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘barba’.

3. Termo do latín dos chafoutas ou xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘barba’.

1. Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘barbeiro’.

2. Termo do verbo dos daordes ou xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘barbeiro’.

1. Talo das plantas herbáceas, especialmente a da col e a do toxo.

2. 1. Talo do millo e doutros cereais que fica na terra tras apañalo.

   2. Parte do tronco dunha árbore que queda unida á raíz ao cortala polo pé.

3. 1. Eixe central da mazaroca do millo despois de debullala.

   2. Parte central das froitas que non teñen carabuña.

4. Pedúnculo groso e curto de certas inflorescencias e froitos.

5. Estado de formación da pluma das aves consistente nunha vaíña pequena e aguda que, chegado o momento, racha e permite o desenvolvementeo da plumaxe.

1. Talo das plantas herbáceas, especialmente a da col e a do toxo.

2. 1. Talo do millo e doutros cereais que fica na terra tras apañalo.

   2. Parte do tronco dunha árbore que queda unida á raíz ao cortala polo pé.

3. 1. Eixe central da mazaroca do millo despois de debullala.

   2. Parte central das froitas que non teñen carabuña.

4. Pedúnculo groso e curto de certas inflorescencias e froitos.

5. Estado de formación da pluma das aves consistente nunha vaíña pequena e aguda que, chegado o momento, racha e permite o desenvolvementeo da plumaxe.

PERSOEIRO

Pintor. De orixe cubana, reside en Vigo. Autodidacta de formación, dedícase principalmente á acuarela e a súa temática céntrase nas mariñas. Entre as súas obras destacan Puerto e Tarde de lluvia.

PERSOEIRO

Político e avogado francés, fillo de Lazare Nicolas Carnot. Seguiu as teorías de Saint-Simon, en 1839 foi elixido deputado e converteuse nun dos líderes do partido republicano. Despois da Revolución de 1848 foi ministro de Instrución Pública, pero dimitiu debido á oposición que provocaba a súa actitude desfavorable respecto á laicización das escolas. No 1864 participou no corpo lexislativo do Segundo Imperio e foi senador vitalicio na Asemblea Nacional desde 1871.

PERSOEIRO

Político e militar francés. Coñecido como o Gran Carnot, no 1791 foi elixido deputado da Asemblea Lexislativa e despois da Convención. En 1793 foi nomeado membro do Comité de Salvación Pública e dirixiu as operacións militares encamiñadas a salvar a Revolución das coalicións das potencias europeas. Durante o Directorio, do que foi elixido membro no 1795, opúxose a Barras e tivo que marchar ao exilio no ano 1797. Foi ministro de Guerra no 1800, pero durante o Imperio amosouse contrario ao poder persoal de Napoleón e dedicouse aos estudios matemáticos. En 1814, ante a inminente invasión de Francia, púxose ao servizo de Napoleón e defendeu Anveres. Foi ministro do Interior durante os Cen Días pero, coa chegada da Restauración, tivo que abandonar o país. Morreu no exilio. Escribiu Géométrie de position (Xeometría de posición, 1803) e De la défense des places fortes (Da defensa das prazas fortes, 1810).

PERSOEIRO

Político francés. Fillo de Lazare Hippolyte Carnot, cursou estudios de enxeñería. Foi deputado en varias lexislaturas da Terceira República, ministro de Obras Públicas no 1880 e ministro de Finanzas no 1885. Chegou á presidencia da República como sucesor de Jules Grévy en 1887. O seu mandato estivo marcado pola actuación do xeneral Boulanger (1886-1889), o escándalo do Canal de Panamá no 1892 e o agravamento dos problemas sociais. Foi asasinado polo anarquista italiano Sante Caserio.