"Niza" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello da Cañiza baixo a advocación de santa Teresa onde se atopa a capital municipal.

GALICIA

Municipio da comarca da Paradanta, situado na provincia de Pontevedra no SO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co concello de Melón (O Ribeiro), ao L cos de Crecente (A Paradanta) e Melón, ao S co de Arbo, Crecente (A Paradanta) e As Neves (O Condado), e ao O co de Covelo (A Paradanta), e Mondariz e Salvaterra de Miño (O Condado). Abrangue unha superficie de 107,5 km 2 , nos que se acolle unha poboación de 6.696 h (2007), distribuídos nas parroquias das Achas, A Cañiza, O Couto, A Franqueira, Luneda, Oroso, Parada das Achas, Petán e Valeixe. A capital é a vila da Cañiza, na parroquia da Cañiza, situada a 42° 12’ 30’’ de latitude N e 8° 16’ de lonxitude O, a 136 km de Santiago de Compostela e a 50 Km de Vigo. Está adscrito ao partido xudicial de Ponteareas e á diocese de Tui-Vigo.
Xeografía física
O termo municipal da Cañiza está nunha área de transición entre o dominio climático oceánico húmido, con tendencia á aridez estival, e o oceánico...

1. Proceder á canonización dalgunha persoa.

2. Cualificar con eloxios, ás veces excesivos e de xeito inxustificado, unha persoa ou cousa.

1. Conxunto dos procesos posvolcánicos, pneumatolíticos e hidrotermais que transforman en caolinita as rochas que conteñen feldespatos, nefelina, topacio, berilo, auxita e outros minerais con alumina.

2. Tipo de meteorización dos feldespatos que se produce na superficie das rochas e, sobre todo, nos solos, provocada pola auga con ácidos húmicos e dióxido de carbono. É unha alteración das rochas con sílice e alumina especialmente activa en climas chuviosos, que as vai transformando en caolinita.

1. Acción e efecto de carbonizar ou de carbonizarse.

2. Operación pola que se trata a madeira con lume para que a capa carbonizada a protexa contra a humidade e os insectos.

3. 1. Operación destinada a reducir a materia orgánica a carbón ou ben a aumentar o contido de carbono dun material parcialmente carbonizado. Realízase por destilación seca, por combustión completa ou, nalgúns casos, polo ataque de reactivos químicos deshidratantes.

   2. carbonización da madeira

      Proceso de descomposición térmica da madeira polo que se reduce a carbón vexetal, por medio do quentamento da mesma sen contacto co aire. A pouco máis de 100°C empezan a producirse descomposicións, que van cambiando de natureza coa temperatura ata que, arredor dos 270°C, as reaccións exotérmicas predominan e permiten chegar á carbonización completa, sen a necesidade dun abastecemento posterior de enerxía. O procedemento máis antigo para carbonizar a madeira é o da carboeira. Non obstante, hai outros métodos como os dos fornos de carbonización continua e a destilación seca da madeira, nos que se aproveitan tamén os gases que se desprenden do proceso.

   3. carbonización da hulla

      coquización.

4. Operación á que se someten os tecidos de la para a eliminación das impurezas vexetais que poden ter entre as súas fibras. Consiste en somerxer os tecidos nun baño ácido (de ácido sulfúrico ou clorhídrico) que transforma a celulosa dos residuos vexetais en hidrocelulosa. Esta hidrocelulosa convértese en carbón e despois elimínase por batedura. Por último, o tecido sométese a un baño neutralizador de solución de carbonato sódico.

5. Proceso de transformación da materia orgánica vexetal en carbón de pedra. A acumulación de restos vexetais efectúase en concas continentais e mariñas. A carbonización prodúcese despois desta fase de sedimentación e caracterízase esencialmente por un enriquecemento en carbono e unha perda de osíxeno. Pódense distinguir dúas etapas: primeira, un estadio de carbonización bioquímica, e segunda, unha de carbonización xeoquímica. Na primeira etapa, un conxunto de reaccións anaeróbicas en augas quietas e en presenza dunha flora bacteriana abundante produce desprendemento de dióxido de carbono nos tecidos vexetais e chega a formar turbeiras. Na segunda etapa, continúa a transformación a través de procesos químicos e metamórficos como a compactación e a litificación, a perda de auga e de compoñentes volátiles, etc. As turbeiras transfórmanse, así, en lignitos, carbóns e antracitas.

1. Que carboniza.

2. Aparello destinado a efectuar unha carbonización que pode ser de diversos tipos, como fornos, retortas ou simples campás portátiles con regulación do paso de aire que substitúen as carboeiras.

1. Transformar un corpo orgánico en carbón.

2. Queimar algunha cousa na súa totalidade.

3. Someter os tecidos de la ao proceso de carbonización.

4. Transformarse en carbón algunha cousa.

5. Queimarse algo por completo.

1. Darlle carácter castelán a algunha cousa.

2. Dar forma castelá a unha palabra ou expresión doutra lingua.

3. Adoptar unha cousa o carácter ou a forma castelá.