"Obre" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Arzúa baixo a advocación de san Martiño.

PERSOEIRO

Rei de Navarra (1387-1425), fillo e sucesor de Carlos II. O seu casamento en 1375 coa infanta Leonor, filla de Enrique II de Castela, puxo fin ao longo período de hostilidade entre estes reinos. Asinou diversos tratados de paz con Castela e Aragón. Concluíu un acordo con Ricardo III de Inglaterra en 1393 polo que recuperaba Cherburgo. Polo Tratado de París de 1404, que asinou con Carlos VI de Francia, renunciou aos condados de Champagne, Brie e Évreux, e á cidade de Cherburgo, e recibiu o ducado-paria de Nemours. Comprometeuse con Fernando I de Aragón a impedir que Antón de Luna, partidario de Xaime o Desgraciado, conde de Urgell, recibise axuda desde Navarra e Francia. Recoñeceu en 1390 o papa de Aviñón, pero, unha vez que foi proclamado Martiño V, someteuse á obediencia de Bieito XIII. En 1423 instituíu o título de príncipe de Viana, privativo dos herdeiros do Reino de Navarra, a favor de Carlos, primoxénito da súa filla Branca e de Xoán, infante de Aragón. Reformou a facenda...

CIDADES

Cidade do estado de Sonora, México, situada na chaira litoral a carón do río Yaqui (219.180 h [1990]). Os proxectos de rego do Yaqui, realizados a partir dos anos cincuenta, converteron a cidade nun importante centro comercial.

1. 1. Elemento de transición situado entre os bloques s e p da táboa periódica e pertencente ao grupo dos metais nobres, de número atómico 29 e peso atómico 63,546. O elemento natural do cobre é unha mestura dos dous núclidos 63 (69,1%) e 65 (30,9%). Coñécense nove isótopos artificiais: 58, 59, 60, 61, 62, 64, 66, 67 e 68. A proporción de cobre na codia terrestre é de 0,01%, aproximadamente. De cor rosada clara, ao oxidarse toma unha cor marrón e a miúdo preséntase en formas arborescentes ou masas filiformes. Os minerais de cobre divídense en dous grupos: os minerais sulfurados e os metamórficos ou oxidados. Entre os primeiros coñécense os sulfuros simples, como a calcosina e a covelina. Os minerais metamórficos son o cobre nativo, bastante raro, os óxidos (cuprita e tenorita) e os sales insolubles (malaquita, atacamita, etc). A metalurxia do cobre comprende un procedemento en seco, aplicado aos minerais ricos, e un tratamento húmido, para os minerais pobres. Independentemente...

   2. acetoarsenito de cobre [Cu(C 2 H 3 O 2 ) 2 ·3Cu(AsO 2 ) 2 ]

      Po cristalino de cor verde, estable ao aire e á luz, case soluble en auga, coñecido tamén como verde de París ou verde de Schweinfurt. Emprégase como insecticida e tamén como pigmento en pinturas náuticas.

   3. cloruro de cobre(I) [CuCl]

      Po branco obtido por acción do ácido clorhídrico sobre o cobre en presenza de pequenas cantidades de ácido nítrico. É insoluble en auga e soluble en ácido clorhídrico e amoníaco.

   4. cloruro de cobre(II) [CuCl 2 ]

      Sólido amarelo en estado anhidro que, hidratado, cristaliza en agullas verdes. Obtense por acción do ácido clorhídrico sobre o óxido cúprico.

   5. óxido de cobre(I) [Cu 2 O]

      Sólido vermello que existe en estado natural (cuprita). Obtense por redución do acetato cúprico ou por acción da glicosa sobre o reactivo de Fehling. Emprégase como colorante vermello de certos vidros e cristais.

   6. óxido de cobre(II) [CuO]

      Sólido cristalino que se obtén quentando cobre ao aire libre ou por calcinación do nitrato de cobre. Emprégase como colorante verde de vidros.

   7. sulfato de cobre [CuSO 4 ]

      Sal de cobre que se presenta en forma de cristais azuis. É o máis importante dos sales de cobre, que se emprega para tinguir la e seda, en electrometalurxia e galvanoplastia. Úsase en solucións diluídas como antiséptico e como antídoto en casos de intoxicación.

2. Instrumentos musicais metálicos de vento da orquestra.

3. calcosina.

1. de cobrear.

2. Que ten a cor do cobre.

3. Acción e efecto de cobrear.

1. cobra rateira.

2. Cobra de gran tamaño.

PERSOEIRO

Arquitecto. Formouse na Escuela de Arquitectura de Madrid. Mesturou o gusto pola estética medieval nas construcións relixiosas co repertorio neoclásico nos edificios civís. Foi arquitecto da Deputación (1870) e do concello de Lugo (1894), cidade na que fomentou a creación da Escola de Artes e Oficios (1888) e a electrificación do núcleo urbano. Entre as súas obras destacan o concello (1874) e as torres da catedral (1878-1881) de Lugo, as igrexas de Santiago de Mondoñedo (1889-1890), de Santalla de Cervo (Cedeira, 1906-1907) e de San Bertomeu de Cariño (1907-1910), e a reconstrución do castelo de Castro de Ouro (Alfoz).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilaboa baixo a advocación de santo Adrán.