"Paulo" (Contén)

PERSOEIRO

Papa (1464-1471). De nome Pietro Barbo, foi elixido cardeal (1440) polo seu tío Uxío IV. Unha vez papa, non respectou a capitulación electoral favorable ao conciliarismo. Débeselle a disciplina do xubileo.

PERSOEIRO

Papa (1534-1549). De nome Alessandro Farnese, desautorizou a política irenista de Carlos V e os seus coloquios de relixión cos luteranos. Aprobou a Compañía de Xesús e convocou o Concilio de Trento (1545). Confiou a Michelangelo Buonarroti a dirección dos traballos da basílica de San Pedro do Vaticano e as decoracións das capelas Paulina e Sistina. Erixiu a Università de Messina (1548).

PERSOEIRO

Papa (1555-1559). De nome Giovanni Pietro Carafa, foi contrario aos Hasburgo e enfrontouse con Filipe II. As tropas deste invadiron os Estados Pontificios e estiveron a piques de ocupar novamente Roma (1556). Durante o seu pontificado foi publicado por primeira vez o Índice de libros prohibidos.

PERSOEIRO

Papa (1605-1621). De nome Camillo Borghese, durante o conclave, a monarquía castelá púxolle veto aplicando o ius exclusionis, feito que supuxo unha novidade entre os soberanos católicos. Publicou o Rituale Romanorum, autorizou a condena do sistema copernicano (1616).

PERSOEIRO

Papa (1963-1978). De nome Giovanni Battista Montini, traballou con Pío XII e foi arcebispo de Milán (1954). Elixido cardeal por Xoán XXIII (1958), converteuse no seu sucesor. Deu un impulso decisivo ás tres últimas sesións do Concilio Vaticano II e asumiu plenamente o espírito deste, plasmado nas encíclicas Ecclesiam suam (1964) e Populorum progressio (1967). Máis controvertidas resultaron Mysterium fidei (1965), Sacerdotalis caelibatus (1967) e, sobre todo, Humanae vitae (1968). Creou o sínodo dos bispos e os secretariados para os non cristiáns e os non crentes, e deu vigor ás conferencias episcopais. Entre 1964 e 1970 emprendeu viaxes, de signo pacífico (ONU) e ecuménico (Xerusalén, Consello Ecuménico das Igrexas en Xenebra) e polo camiño diplomático interveu na resolución de diversos conflitos. Durante os derradeiros anos de pontificado viu acentuada a crise dogmática, disciplinaria e espiritual no interior do catolicismo.

GALICIA

Arquiveiro e escritor. Foi arquiveiro municipal de Santiago de Compostela desde 1885 e traballou tamén, entre outros, nos arquivos da mitra, catedralicio e no de protocolos da capital galega. Fundou o xornal Organillo (1883) e colaborou en Boletín de la Real Academia Gallega, El Eco de Santiago, Galicia Diplomática, La Patria Galega e Revista Gallega. Participou na Liga Rexional Galega (1898) e foi o seu membro correspondente en Santiago de Compostela. En 1923 dirixiu a investigación documental para a sección de arte barroca do Seminario de Estudos Galegos. Dos seus escritos destacan Biografía del escultor Ferreyro (1898), Historia del periodismo santiagués (1905), Notas viejas galicianas (1925-1927) e Dicionario de artistas que florecieron en Galicia durante los siglos XVI y XVII (1930). Pertenceu á Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago e foi académico da Real Academia Galega e correspondente da Real Academia de...

PERSOEIRO

Artista plástico e escritor. Licenciado en Belas Artes (1984), cultivou a pintura e a fotografía dixital. Realizou diversas exposicións individuais e participou en mostras colectivas. Escribiu 1937, Castelao e Souto en Valencia (1985), Tratamento Dixital da Imaxe (1999), Arturo Souto (2002) e A Guerra de Arturo Souto (2002). Colaborou, entre outras obras, no deseño de Instituto Xelmírez. Pasado e presente (1997), Con pés na terra (1999) e Dame a túa man (1999).

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Dedicouse á transcrición de documentos medievais e á investigación dos arquivos eclesiásticos. Escribiu Instrución al público, o sea un Tratado diplomático, cronológico y apologético en demostración del Voto del Apóstol Santiago (1778), Disertación acerca de las antigüedades de Galicia, sobre la extensión de su territorio y su calidad de provincia en tiempo de los romanos e Disertación céltica.

PERSOEIRO

Historiador e poeta latino. Coñecido como Paulo Diácono, á caída dos longobardos, foi vivir á corte de Carlomagno en Aquisgrán (782) e volveu a Montecassino (786). Escribiu Historia romana, continuación da de Eutropio, Gesta episcoporum Metensium e De gentis Longobardorum, crónica do seu pobo ata 744.

PERSOEIRO

Papa (1978). De nome Albino Luciani, ordenouse sacerdote en 1935. Doutor en Teoloxía pola Università Pontificia Gregoriana de Roma (1947), foi vicerreitor do Seminario Gregoriano de Belluno e provigairo da diocese de Belluno. En 1949 organizou o Congreso Eucarístico de Belluno e publicou Catechetica in briciole. Vigairo xeral da diocese de Belluno (1954), foi bispo da diocese de Vittorio Veneto (1958). Participou no Concilio Vaticano II e en 1969 Paulo VI nomeouno patriarca de Venecia e en 1973 cardeal. En 1976 publicou o libro Illustrissimi. Elixido papa o 26 de agosto de 1978, foi o primeiro en escoller un nome dobre. O seu pontificado durou trinta e tres días e as causas da súa morte suscitaron controversias que non foron aclaradas.