"Pol" (Contén)

ESPA¥A

Concello da provincia de Tarragona (1.667 h[1996]). O territorio esténdese pola parte deltaica do Ebro. Cultivos de arroz, oliveira, alfarrobeira e amendoeira, en sequeiro. Economía de servicios e pesca. Ten infraestrutura turística. Atópase na entrada do porto natural da Ampolla, o porto do Fangar.

PERSOEIRO

Raíña de Polonia (1576-1587). Filla do Rei de Polonia Sexismundo I. Casa con Estevo Batory, duque de Transilvania (1576) e foi coroada xunto a el. Viúva, foi escoller Rei de Polonia a Sexismundo, fillo de Xoán III de Suecia e da súa irmá Catarina.

CAPITAIS

Capital do estado de Maryland, nos EE UU, á beira da baía de Chesapeake (33.187 h [1990]). Fundada contra o ano 1649 polos puritanos, no 1783 foi ratificada no Tratado de París, coa que se rematan as hostilidades coa Gran Bretaña. Tres anos máis tarde, a Convención de Anápole preparou a futura Convención Federal de 1787.

CIDADES

Cidade do estado de Goiás, Brasil, ao SO de Brasilia (160.520 h [1980]).

CIDADES

Cidade de Macedonia fundada no ano 436 a C por Hagnón, fillo de Nicias, preto da desembocadura do Estrimón. Foi un lugar estratéxico e comercial importante, a carón das minas de ouro do Panxeo, que abastecía de madeira a cidade de Atenas. No ano 424 a C foi conquistada por Brásidas, quen derrotara a Tucídides, e posteriormente por Filipo II de Macedonia, posiblemente no ano 357 a C. Hoxe corresponde á cidade de Neokhon.

1. Que é contrario aos monopolios.

2. Conxunto de disposicións adoptadas polos gobernos para evitar as situacións que atentan contra os mecanismos de mercado e o libre xogo da oferta e a demanda. Coñécese tamén como política antitrust ou contra as prácticas restritivas da competencia. Esta política é un feito corrente na maioría dos países capitalistas e ocúpase non só do monopolio senón tamén dos acordos entre empresas, o cartel, o trust, o trato discriminatorio e o abuso de posicións dominantes, sempre que estas situacións se produzan no propio país e non no estranxeiro. Os motivos desta actuación son de dous tipos: políticos, para evitar que os consumidores padezan o poder exercido polos ofertantes de bens ou servicios, así como a concordia entre o poder económico e o político, e económicos, baseados na idea de que é nun sistema de libre competencia onde se consegue a mellor distribución dos recursos. As sancións aplicadas aos infractores desta lexislación van dende a declaración de ilegalidade...

1. Que serve para tratar ou previr a poliomielite.

2. acina que contén os tres tipos de polivirus que provocan a enfermidade e que desenvolve a inmunidade contra cada un deles. A vacinación acostuma realizarse aos 2, 4 e 18 meses de idade, unha dose de recordo ao ano seguinte e outra cada cinco anos. Un tipo de vacina alternativa é a OPV (vacina oral de polivirus), que contén cepas de virus vivos, aínda que inofensivos, e se administra por vía oral. Esta última, moi utilizada, pode excepcionalmente (nun de cada cinco millóns) provocar a poliomielite no vacinado ou nas persoas que o rodean. Cabe salientar, aínda así, que non hai ningún medicamento eficaz contra a poliomielite unha vez adquirida a enfermidade. Os pacientes que quedan paralíticos mentres o virus permanece activo requiren de repouso na cama e tratamento fisioterapéutico.

1. 1. Ciencia que estudia o ser humano e, nun sentido máis amplo, os homínidos. Debido á diversificación somática sufrida polo ser humano, os diferentes ambientes en que tivo que vivir e as súas manifestacións culturais e de relación, a antropoloxía, no máis amplo dos seus sentidos, comprende tanto o estudo biolóxico do corpo humano e as súas variacións no tempo e no espazo (antropoloxía física ou biolóxica) como do comportamento cultural e social (antropoloxía cultural e antropoloxía social). Os datos derivados do estudo biolóxico do corpo humano pola antropoloxía física son a base sobre a que se ten que estruturar o estudo das antropoloxías social e cultural.

   2. antropoloxía biolóxica/física

      Ciencia que estudia o home ou, nun sentido máis amplo, os homínidos, como obxecto das ciencias naturais, analizando a variabilidade normal do corpo humano no espazo e no tempo. En tanto que poden contribuír a este obxectivo a anatomía, a fisioloxía, a xenética e a paleontoloxía humana constitúen o fundamento da antropoloxía física. Na antropoloxía física sintetízanse os coñecementos destas disciplinas co obxecto de situar o ser humano na súa praza na natureza e procurar aclarar cál é a orixe do home como ser natural; cáles son, cómo se explican e que significado teñen para o individuo e para a colectividade as diferencias existentes entre os grupos humanos; cáles son os factores que determinan estas diferencias e cáles son as consecuencias prácticas que se poden sacar desas observacións. Malia que o interese polo estudo antropolóxico do ser humano existía dende a antigüidade grega e chinesa, foi Linné (1707-1778) quen primeiro situou o home, xunto cos simios, no grupo dos primates, feito...

   3. antropoloxía cultural

      Estudio da cultura humana desde as súas orixes ata aos nosos días e das súas variedades e adaptacións en función das súas relacións sociais e biolóxicas. A antropoloxía física ocúpase dos comportamentos, específicos e universais, da cultura. A antropoloxía cultural precisa do concurso da etnoloxía, a antropoloxía social, a arqueoloxía e a lingüística para o seu desenvolvemento. Ademais, son fundamentais para a antropoloxía cultural os datos da antropoloxía física e, a miúdo emprega os resultados das investigacións sociolóxicas, psicolóxicas, filosóficas, xeográficas, etc. Os métodos experimentais incorporáronse recentemente á antropoloxía co obxecto de determinar o grao de adaptación de certos grupos humanos aos cambios efectuados na súa cultura. A antropoloxía cultural conformouse como ciencia a partir da segunda metade do s XIX, cando se crearon as primeiras sociedades antropolóxicas, coleccións etnográficas e ao iniciarse os traballos de campo e as expedicións científicas a diferentes...

   4. antropoloxía económica

      Estudio das estratexias, relacións e institucións económicas das “sociedades primitivas”. Dúas teses de Marx son o fundamento da antropoloxía económica: as súas observacións sobre o fetichismo da mercancía, que é o principio central de todo intercambio aínda que cada sociedade presente diversas versións do mesmo fenómeno, e a distinción entre valor de uso e de cambio. As investigacións sobre o intercambio tribal (don e o contradón) realizadas por Malinowski, continuadas por Mauss, que intenta atopar o factor que fai que os suxeitos se sintan obrigados a devolver o dado e aterse aos termos do don e contradón, abren unha liña de investigación antropolóxica na que hai que situar os traballos de Herskovits, Firth, Goodfellow e Polanyi. A partir de 1950 a antropoloxía económica concibiuse dende diferentes enfoques: o formalista e o substantivista. Para o formalismo, representado por Firth, Herskovits, Tax, Pospisil, Epstein ou Schneider, o obxecto da antropoloxía económica...

   5. antropoloxía social

      Estudio do ser humano en función da súa conduta social. A antropoloxía social proponse obter coñecemento respecto ás institucións e aos procesos sociais que constitúen o sistema de comportamento dos individuos dunha sociedade e, comparando estas formas de comportamento coas doutras sociedades, procurando establecer modelos e categorías de institucións sociais. Caracterízase polo seu método de investigación integral e pola aplicación da técnica etnográfica e de campo, sobre todo a nivel de comunidade, realizada dentro de sociedades primitivas ou de baixa densidade demográfica tratando de obter coñecemento a partir dos conxuntos sociais. Os traballos que fundamentaron cientificamente a antropoloxía social foron os elaborados por Maine, Bachofen, Morgan, Tylor e Frazer; sen embargo, as orientacións posteriores seguen as liñas de investigación abertas por Boas en EE UU, Levi-Strauss en Francia e Malinowski, Radcliffe-Brown e Evans-Pritchard no Reino Unido. As orientacións teóricas máis frecuentes...

   6. antropoloxía teatral

      Disciplina que estudia as manifestacións teatrais propias dunha cultura determinada e a presenza de elementos teatrais noutras manifestacións artísticas, cerimonias rituais ou celebracións festivas desa mesma cultura. Non obstante , tamén é posible un enfoque intercultural e multicultural, tal como ocorre nos últimos anos. Se ben o estudo das diferentes manifestacións da teatralidade xa se pode documentar desde Grecia, foi a principios do século XX, baixo a influencia da febre orientalista e primitivista que se vivía en Europa e América do Norte, cando se procedeu á descrición e ao estudo doutras tradicións teatrais e á transferencia, intercambio e apropiación das máis diversas técnicas de interpretación, dirección ou formación. Konstantin Stanislavski e Vsevolod E. Meyerhold foron dos primeiros en manifestar a importancia das técnicas teatrais orientais e doutras que se tiñan esquecido, como a Commedia dell’Arte. Non obstante , sería Antonín Artaud quen insistiría na súa importancia para...

   7. antropoloxía urbana

      Estudio das interaccións entre individuos e grupos inseridos no medio urbano. Na aparición desta disciplina inflúen decisivamente os procesos de independencia das antigas colonias europeas, acontecidos sobre todo entre 1945 e 1970, que adoitan ir acompañadas dun intenso proceso urbanizador das súas poboacións. Os antropólogos levaban estudiando xa desde había tempo problemas que recoñecen como especificamente urbanos, pero isto aínda non lles conducira á análise de presupostos da súa disciplina, non sendo ata finais dos setenta e principios dos oitenta cando o termo acada uso xeneralizado, consolidándose como especialidade académica ben definida. Das correntes xurdidas nos estudios de antropoloxía urbana cómpre destacar en primeiro lugar a Escola de Chicago, dende a que autores como Park, Wirth e Whyte centran o interese no mundo urbano dende puntos de vista ecolóxicos, defendendo que nas cidades se atopan unha serie de áreas ou rexións morais nas que se concentran tipos de poboación con...

2. Reflexión filósófica sobre o ser humano. Ten como obxecto o home, non só como ser natural, senón tamén como ser esencial. Segundo Scheler, a antropoloxía filosófica constitúe unha ponte que une as ciencias positivas coa metafísica. Parte, en efecto, das ciencias positivas humanas, como a antropoloxía biolóxica, a psicoloxía, a lingüística, etc, para elaborar e interpretar filosoficamente os seus resultados e buscar a esencia ou estrutura fundamental do ser humano, que explique todas as súas funcións e todas as súas obras específicas: a linguaxe, a consciencia moral, a arte, os mitos, a relixión, a ciencia, a cultura, etc. Non é unha antropoloxía das características ou funcións humanas, senón da esencia do home, polo que se constitúe como unha parte da filosofía. Con todo, non estaba separada con suficiente precisión do núcleo principal da filosofía (lóxica, metafísica, ética) debido a que non tiña definido o seu status epistemolóxico. Tal como se concibe actualmente, a antropoloxía filosófica...

3. Orixinariamente, reflexión sobre o home a partir da revelación: inclúe o tratado teolóxico sobre a creación do home, a súa caída e a súa redención. Actualmente, teólogos como Rahner, Schillebeeckx ou Metz considérana como un motivo teolóxico que determina a mesma teoloxía como tal. Así, non se pode dicir nada sobre Deus, obxecto formal da teoloxía, sen falar tamén do home. Segundo esta perspectiva, derívanse varias consecuencias importantes para a reflexión teolóxica. A primeira é que a teoloxía debe descubrir o estreito vínculo que hai entre o contido das afirmacións dogmáticas e a comprensión propia do home. A segunda, que hai que ter en conta a achega das ciencias humanas e sociais para realizar a súa propia reflexión. A terceira, a importancia da cristoloxía en tanto que en Cristo aparece o que o home é e ten que ser.

4. ...

1. Recollerse as galiñas no poleiro.

2. Situarse a galiña no niño para poñer o ovo.

3. Subirse alguén a un lugar elevado.