"RC" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto inglés. Foi un impulsor do urbanismo contemporáneo e un dos pioneiros do planeamento rexional. O seu método recóllese no manual Town and country planning (Planeamento rexional e urbano, 1933). Non obstante , o seu maior traballo foi o plano do “Gran Londres” (1944) en colaboración con J. H. Forshaw.

PERSOEIRO

Xeneral escocés. Realizou os planos da remodelación de Dublín (1913) e de Addis Abeba (1955). Dirixiu a campaña británica nas Indias Occidentais (1795) e foi comandante en xefe do exército de Irlanda (1797-1798) e da expedición a Exipto (1801), onde morreu.

1. Medida da absorción da enerxía radiada pola materia. A radiación emitida por un foco faise pasar alternativamente a través dunha mostra de materia dun grosor dado (por exemplo, unha solución) e dunha substancia supostamente non absorbente do mesmo grosor (por exemplo, o disolvente daquela solución). As intensidades da radiación emerxente en ambos os dous casos mídense polo detector axeitado. A absorciometría é unha importante técnica de análise química cuantitativa, que se realiza con aparellos chamados colorímetros ou absorciómetros, ou espectrofotómetros cando se traballa con radiación monocromática. Pódese empregar radiación de diversas zonas do espectro; a infravermella, a visible, a ultravioleta e os raios X, son as de uso máis xeneralizado.

2. Técnica de diagnose baseada na irradiación corporal de fotóns procedentes dun radioisótopo que, ao atravesar o organismo, son absorbidos especialmente polos tecidos mineralizados. Proporciona un bo índice do contido mineral óseo.

1. Aparello para medir a solubilidade dos gases.

2. Aparello que serve para efectuar análises por absorciometría dentro dunha banda espectral máis ou menos ampla. Os absorciómetros comparan intensidades luminosas, ben visualmente, ben mediante células fotoeléctricas: colorímetro, fotómetro, fotocolorímetro, etc.

1. Acción de absorber.

2. Penetración dunha substancia no seo doutra a nivel molecular, con formación dunha solución, dun complexo de inclusión ou dunha verdadeira combinación química. O caso máis frecuente é o da absorción dun gas ou vapor por un líquido.

3. Transferencia de enerxía entre dous sistemas mecánicos oscilatorios.

4. 1. Función propia dos organismos vivos que consiste na penetración ao medio interno, intracelular ou extracelular, de substancias procedentes do medio externo. Efectúase por medio de fenómenos eléctricos, de membrana, de tensión superficial, de presión osmótica, etc. Segundo os casos cómpre distinguir entre absorción por difusión simple, difusión facilitada ou transporte activo.

   2. Incorporación, a través dos pelos absorbentes, de auga con elementos nutritivos minerais disoltos. A absorción pasiva débese á presión negativa producida pola transpiración; e a absorción activa, menos importante, resulta das propiedades osmóticas das células radiculares.

   3. absorción cutánea

      Paso de certas substancias disoltas a través da pel.

   4. absorción dixestiva

      Incorporación ao sangue ou á linfa dos produtos procedentes da dixestión como a auga, sales minerais, aminoácidos, ácidos graxos, monosacáridos e outros; fundamentalmente, prodúcese a través das pilosidades intestinais e secundariamente, a través da mucosa gástrica e do intestino groso.

   5. absorción respiratoria

      Paso do osíxeno ou doutro gas, a través dun epitelio respiratorio pulmonar, branquial ou cutáneo.

5. Propiedade que posúen determinados medicamentos e algúns tecidos de permitir a penetración de substancias exteriores, disoltas ou aeriformes, e de retelas no seu interior.

6. ...

1. Pór algo a unha distancia menor.

2. Aproximarse a unha persoa, a un animal ou a un obxecto calquera.

3. Tender a unha igualación ideolóxica e de opinión.

4. Acontecer algo nun tempo relativamente curto, próximo ao momento no que se fala.

PERSOEIRO

Comediógrafo francés. Autor de Jean de la lune (Xoán da lúa, 1929), Patate (Pataca, 1957), L´idiote (O idiota, 1960) e La Débauche (A relaxación, 1973). Foi membro da Academia Francesa (1959).

GALICIA

Compositor. Foi o primeiro músico galego que escribiu música profana culta. A súa formación iniciouse na Coruña, continuou en París, onde adquiriu unha marcada influencia chopiniana (aínda que non chegou a ampliar os seus estudios pianísticos con Frédéric Chopin como era o seu obxectivo) e contactou con Franz Liszt; en Londres estudiou con Ignaz Moscheles e en Madrid relacionouse con compositores madrileños da época, cando menos ata 1868. Nos seus últimos anos retirouse ao seu pazo de Lóngora, preto da capital herculina, onde morrería. A súa produción musical abrangue ópera (Inese e Bianca); cancións para voz e piano ou lieder; obra orquestral (Gran obertura); obra pianística (Nocturnos, Baladas, Impromptus, Romanzas sin palabras, Sonatina en sol a cuatro manos, Vals brillante, Improvisación, Elegía, Andantino con variaciones, 2 Sonatas) e música de cámara (2 Tríos, Sonata para violín y piano). Traballou sobre o folclore galego, recollendo temas...

PERSOEIRO

Militar e político finlandés ao servizo de Suecia. Con Adlesparre, preparou a revolta que destronou a Gustavo Adolfo IV (1809) e deu o poder ao duque Carlos, co nome de Carlos XIII. Este nomeouno Conselleiro de Estado (1810) e conde de Adlercreutz (1814).