"Rante" (Contén)

Título que foi concedido o 3 de agosto de 1648 a Xoán de Lemos Sarmiento Ulloa e Acuña, fillo de Alonso de Lemos e de Xoán de Acuña, señores de Amarante. O conde de Amarante morreu sen descendencia polo que os seus dereitos pasaron á súa irmá maior Constanza de Lemos, muller de García Ozores, señor de Troáns e do Covelo. O fillo de ambos García Ozores, mestre de campo, casou coa marquesa de Valladares. Ao faleceren sen descendencia, herdou o título a irmá do mestre Xoana de Ozores. A xurisdición de Amarante comprendía varias parroquias do concello lugués de Antas de Ulla. Nobres do Pazo de Santa Mariña de Castro de Amarante, residencia dos Vázquez de Villasante, Vázquez Taboada, Noguerol e outros adoitaron apelidarse Amarante. Este condado caeu máis adiante na Casa de Camarasa. Os primeiros señores do Val de Lemos exerceron o seu señorío sobre Ferreira de Pantón, Sober e Amarante e, en tempos de Filipe IV, outorgóuselles o título de condes de Amarante; de feito, as súas armas son...

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘sino’.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘compás’.

Organización de restauradores galegos, espallados por toda España, que naceu en 1986, pola iniciativa dun grupo de propietarios de restaurantes, encabezados por Indalecio Pascual, coa idea de aunar esforzos a prol da defensa e promoción colectiva dos valores culturais e gastronómicos da cociña galega. Ata 1996 estivo presidida por José Limeres Guillé e, dende entón, ocupa a presidencia Elicio Magallanes Rodríguez. Esta asociación, que ten representantes nas catro provincias galegas e tamén en Madrid, Barcelona, Badajoz e Huelva, colabora habitualmente coa administración galega en proxectos divulgativos da gastronomía de Galicia e, dende os seus comezos, edita anualmente a revista Lareira, de contidos gastronómicos-turísticos.

Que asombra.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘cribador’.

Individuo integrante dunha bandeira.

Denominación que recibe un tipo de viño que se produce no concello de Ribadumia e nalgunhas parroquias de Cambados, Meaño, Meis, Portas e Vilanova de Arousa, sempre dentro do val pontevedrés do Salnés. É un produto artesanal, aínda que de orixe recente, xa que está elaborado a base do froito de modernos híbridos da vide, fundamentalmente dos chamados popularmente folla redonda e americano (os cales, como todo híbrido da Vitis vinifera, non están autorizados para vinificación). O resultado é un caldo tinto moi cuberto e algo basto, que mancha vistosa e caracteristicamente as cuncas nas que se adoita servir, sendo o seu gusto suave, a mosto, lixeiramentte astrinxente e acedo, cunha moderada gradación alcohólica. Normalmante consómese no ano. Gozou dunha gran popularidade a nivel local a partir de mediados do s XX e na actualidade está facendo mermar o labor do Consello Regulador da Denominación de Orixe Rías Baixas a prol das castes de uva autóctonas e recoñecidas,...