"mita" (Contén)

Tipo de espada empregada polos turcos e polos persas que se caracteriza por ter unha folla longa e curva.

Aplícase ao caso que indica ‘en compañía de’, tanto en sentido flexional como no de pura función sintáctica. Nalgunhas linguas, como o finlandés, ten unha forma especial; pola contra, noutras confúndese con outros casos (no grego co dativo e no latín co ablativo).

Séquito que acompañaba o emperador. O concepto evolucionou e, máis tarde, incluíu a corte, e, por último, o exército en campaña. Nos pobos de orixe xermánica estaba constituído polo conxunto de guerreiros novos que seguían o monarca, vinculados ao caudillo por un xuramento de fidelidade.

Xurisdicións territoriais de diversos tamaños instituídas polos monarcas asturianos en Galicia, dende finais do s VIII ata o s XI. O monarca situaba á fronte delas a un delegado coa obriga de manter a orde, ocuparse da administración de xustiza, recadar os tributos, organizar as prestacións persoais dos homes de cada circunscrición e dirixir as tropas. A evolución do reino levou a que o monarca lles concedese aos grandes señores a encomenda de dirixir varias destas xurisdicións, co privilexio de inmunidade.

Cromato de ferro(III), de fórmula FeCr2O4. Pertence ao grupo das espinelas e é de cor negra agrisada. Ten dureza 5,5 e densidade 5,1. Localízase como mineral accesorio nas rochas ígneas ultrabásicas. É o único mineral importante do que se extrae o cromo e emprégase como metal de aliaxe para aceiros e como material refractario.

Que se pode delimitar.

Que delimita.

delimitador.

Rocha silícea sedimentaria de orixe orgánica formada principalmente por cunchas de diatomeas. Emprégase principalmente como absorbente, abrasivo, illante térmico ou material filtrante. Tamén se denomina terra de diatomeas.

Denominación xenérica dos explosivos a base de nitroglicerina, obtidos por absorción desta, en substancias capaces de retela ou de formar unha substancia xelatinosa, co que evitan desta maneira posibles explosións debidas ao transporte ou choques. A dinamita foi ideada por Alfred Nobel en 1867, que descubriu que as diatomitas absorbían a nitroglicerina e a facían moito máis segura. A primeira dinamita compoñíase de nitroglicerina e mais diatomita, mentres que as dinamitas modernas adoitan empregar outras substancias como absorbentes. Clasifícanse en tres grupos, segundo a base empregada como absorbente: as dinamitas de base interna, nas que o absorbente (diatomita, carbonato de magnesio) é unha substancia que non intervén na reacción explosiva. Cando o absorbente é unha substancia redutora, como as serraduras, as fariñas vexetais ou o carbón, equilibrada coa adición dun oxidante (nitrato ou clorato de potasio ou de sodio), denomínanse dinamitas de base activa. O terceiro...

Periódico publicado na vila de Ordes en 1911.

Acción de dinamitar.

de dinamitar.

Facer saltar ou destruír unha cousa con dinamita.

Carbonato de calcio e magnesio, de fórmula CaMg(CO3)2. Ten a mesma estrutura que a calcita, pero coa metade dos átomos de calcio substituídos polos de magnesio. Os cristais son normalmente romboédricos, aínda que tamén poden presentarse en masas granulares. Ten unha dureza de 3,5-4 e unha densidade de 2,8. Presenta varias coloracións dende a incolora e transparente ou ben branca, ata a gris ou verdosa. Ao aumentar o contido en ferro, vólvese dun amarelo amarronado ou marrón. É moi abundante nos terreos sedimentarios, formada seguramente por transformación da calcita baixo a acción de solucións magnésicas.