"rami" (Contén)

GALICIA

Parroquia do concello de Pobra do caramiñal, a. baixo a advocación de Santa maría a antiga.

GALICIA

Escritor e músico. Estudiou a carreira de perito e profesor mercantil, e realizou estudios musicais na Coruña. Foi arquiveiro e bibliotecario na Asociación Musical Andrés Gaos e director da coral Galicia Nova. Como musicólogo publicou, entre outros traballos: Música popular galega e coros no ano 70 (1971), O romance popular galego e a nosa música (1972) e Dúas músicas galegas: a popular e a popularizada (1972). Escribiu a música para a peza de Manuel Lourenzo Edén, representada pola Escola Dramática Galega en 1980, e realizou a adaptación teatral de Paco Pixiñas e A nave espacial, sobre textos de Celso Emilio Ferreiro e Isaac Díaz Pardo para O Facho (1977), en colaboración con Xosé Manuel Rabón. Tamén traduciu varias obras: Conto dos cinco camiñantes, de I. García para Tespis (1979) e O retábulo da peste, de I. Bergman para O Facho (1979).

PERSOEIRO

Cantautor. Comezou a súa carreira en Barcelona, onde   contactou coa nova cançò catalana. O seu repertorio incluía cantares de cego, poemas de autores como C. E. Ferreiro -por exemplo, María Soliña-, ou cantigas de Afonso X o Sabio. Deu recitais por toda a Península e en Francia. Formou parte do grupo Voces Ceibes e a finais da década dos setenta formou o grupo Doa, no que foi cantante e instrumentista. No eido teatral, compuxo a música para as pezas Entremés famoso sobre da pesca no río Miño (1973), Zardigot (1974) e Os vellos non deben de namorarse (1977). Na súa discografía destaca: Ti Galiza (1977), cos textos das cancións traducidos por vez primeira a todas as linguas oficiais de España, e Treboada (1978).

1. Relativo ou pertencente ás ceramiais.

2. Alga da orde das ceramiais.

3. Orde de algas vermellas, de aparato vexetativo nalgúns casos complexo, caracterizado por presentar os filamentos esporóxenos reducidos a unha única célula. A frutificación está rodeada e protexida por unha cuberta procedente do gametófito. Constitúe un grupo moi homoxéneo, que comprende dende xéneros filamentosos, como Ceramium ou Polysiphonia, ata xéneros con talos semellantes a plantas superiores, como o Delesseria.

1. 1. Arte de fabricar obxectos, recipientes, elementos de construción, etc, con materiais terrosos cocidos. En contraposición coa olería, que fabrica obxectos que na súa maior parte teñen ou tiveron un uso cotián, a cerámica engloba a fabricación de diferentes obxectos que teñen aplicación no campo da artesanía, deseño, arte e industria.
      Materiais e proceso de elaboración
      Empréganse basicamente arxila ou caolín como materiais fundamentais, grazas ás súas calidades plásticas e refractarias. Tamén se utilizan aditivos con finalidade desengraxante como area, cuarzo e feldespatos, que suavizan as contraccións durante a cocción; materiais fundentes que rebaixan o carácter refractario como feldespatos e álcali; e outros que a aumentan, como corindón, bauxita e metálicos. Emprégase como materia base unha mestura de materiais terrosos desprovistos de calidades plásticas, pero transformables por cocción. Nunha primeira fase do proceso de fabricación amásanse os materiais...

   2. cerámica de bandas SAN/

      Cerámica neolítica feita a man. Ten formas sinxelas, decoradas con liñas incisas de meandros e de espirais, que forman bandas. Deu nome á cultura de agricultores que se estendeu desde o S do lago Balaton e Hungría occidental, ao estuario do Oder e do Rin ata o Vístula. Comezou antes do ano 4000 a C e durou máis dun milenio. Suponse que se orixinou por unha serie de ondas de colonizadores chegados do Próximo Oriente e que seguiron en boa parte a ruta do Danubio. Tamén se denomina cerámica danubiana.

   3. cerámica de cordas SAN/

      Tipo de cerámica prehistórica caracterizada por impresións de cordas ao redor do colo e da barriga dos vasos ou ben por incisións fondas imitando cordóns. É típica do Neolítico e do Eneolítico do N de Alemaña, en Xutlandia. Propagouse por gran parte de Europa central e oriental, e por Escandinavia. Influíu notablemente na evolución do vaso campaniforme.

   4. cerámica de corda seca SAN

      Técnica de decoración cerámica na que as cores, puras, planas e xustapostas se separan por liñas realizadas cunha mestura de manganeso e materia graxa. O recheo da impresión facíase con cores esmaltadas ou fundentes. Ideada polos árabes, empregouse en España ata o s XVI. Entre os centros produtores destacan Granada, Sevilla e Toledo.

   5. cerámica de figuras negras SAN/

      Decoración da cerámica grega caracterizada pola representación de escenas con figuras pintadas en negro sobre fondo vermello. Empregouse dende os inicios do s VII a C e acadou grande esplendor en Atenas no s VI a C. Substituíuse, aproximadamente, no 530 a C pola cerámica de figuras vermellas.

   6. cerámica de figuras vermellas SAN/

      Decoración da cerámica grega caracterizada pola representación de escenas con figuras pintadas en vermello sobre fondo negro. Comezou a empregarse en Atenas no 530 a C e sucedeu a cerámica de figuras negras. Acadou o seu apoxeo no s V a C e desapareceu no s III a C.

2. Cada un dos obxectos elaborados mediante esta arte.

3. Conxunto de obxectos feitos de arxila, porcelana ou louza.

1. Persoa que elabora ou vende obxectos de cerámica.

2. Persoa especializada en cerámica.

1. Mina secundaria que serve de comunicación entre dúas principais para limpalas e extraer o mineral.

2. Mina que se fai para interceptar ou destruír os traballos de mina do inimigo.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en 1972 editada por Ediciós do Castro. Inclúe diversos traballos sobre cultura material en Galicia e sobre arte e industria. No seu número 88, de xuño de 2001, realizouse unha homenaxe á figura de Lois Tobío.

GALICIA

Escultor, irmán de Camilo, Dolores e Indalecio Díaz Baliño. Especializouse na realización en madeira de siluetas de figuras humanas e de paisaxes caracterizadas pola perfección do seu debuxo. Realizou exposicións en diversas vilas galegas e en América do Sur. Participou, entre outras mostras, na Gran Exposición Regional de Bellas Artes y Artes Decorativas, organizada pola Real Sociedad Económica de Amigos del País en Santiago de Compostela en 1941. Foi un dos fundadores da Asociación de Artistas da Coruña (1934).