"randa" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 79.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Forma clásica na cociña francesa de preparar o bacallau que consiste en ligar o peixe, posto previamente en remollo con allos, con aceite de oliva para conseguir unha pasta á que se lle engade leite.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe orixinaria de Ribadeo. As súas armas levan, en campo de azul, sobre ondas de azul e prata, un barco de vela cun cabo groso.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Prenome masculino procedente do celta Brenainn, nome dun santo irlandés do s VI, latinizado baixo as formas Brendanus e Brandanus. Como antropónimo presenta a variante Barandán. San Brandán é un heroe fabuloso de aventuras marítimas, compiladas no s X baixo o título de Navigatio Sancti Brendani. Na mitoloxía popular galega Brandán vén a ser un descendente dos fillos de Breogán que poboaran Eirín. Precursor de Cristovo Colón, embarcou dende Irlanda con catorce monxes para ir predicar ás terras do oeste. No medio da travesía, levantouse unha violenta tempestade que non amainou ata o día de Pascua e que deixou o navío desfeito, sen mastros nin velame. De súpeto, os navegantes arribaron nunha curiosa illa sen árbores e sen pedras. Brandán púxose a celebrar unha misa e a illa tremou; foi daquela cando se decataron de que o que pisaban, era realmente unha xigantesca balea durmida. O santo bispo pregou a Deus para que mantivese a flote aquel monstro...
-
GALICIA
Escritor. Precursor da literatura do absurdo, que promoveu fundamentalmente coas novelas A farsa (1903), Os pobres (1906), Humus (1917) e O pobre de pedir (1931). Tamén escribiu teatro de vangarda.
VER O DETALLE DO TERMO -
PARROQUIA
Parroquia do concello da Vila de Cruces baixo a advocación de san Miguel.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
Apelido que ten a súa orixe no topónimo galego do mesmo nome. Este é un antropotopónimo que remite ao xenitivo do nome persoal latinizado de orixe xermánica brandericus, composto pola raíz *brand(a) ‘espada’ e a terminación -ricus, formada a partir do xermánico *rikaz ‘poderoso’.
-
Antiga liñaxe de orixe xermánica, que fundou casa en Ortigueira. As súas armas levan, en campo de azul, un monte de sinople con dúas fogueiras.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Mosteiro que estivo situado en Vila de Cruces. As primeiras fontes documentais datan do 1087 cando a infanta dona Elvira, filla de Fernando I, doou á igrexa de Santiago a metade deste cenobio. Afonso VI, o seu irmán, completou a doazón no ano 1100. A Historia Compostellana cítao como unha das adquisicións feitas pola Igrexa de Santiago. O Papa Pascual II contou con este mosteiro entre as súas posesións na sé compostelá.
-
GALICIA
Mariño de guerra. Despois de ser gardamariña en Cádiz ascendeu a alférez de fragata en 1778. Combateu contra os ingleses no Canal da Mancha, no bloqueo de Xibraltar e contra o almirante Howe no propio estreito. Participou na defensa de Ferrol en 1800 e na Batalla de Trafalgar contra os ingleses (21.10.1805). Cando dirixía a Comandancia de Mariña de Vilagarcía participou no enfrontamento contra os franceses, en 1806. Mandou a Comandancia do Tercio de Vigo (1809) e, ao ano seguinte, a de Ferrol. Ascendeu a brigadier, encargouse do goberno militar de Ferrol e do mando dos tercios navais do norte. En 1839 foi nomeado tenente xeneral.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Actor cinematográfico austríaco. Comezou traballando no teatro coa compañía do Teatro Nacional de Austria. Foi coñecido internacionalmente a raíz da súa interpretación en Mephisto (1981), gañadora dun Oscar á Mellor Película estranxeira. Foi nominado ao Oscar como Mellor Actor secundario por Out of Africa (Memorias de África, 1985). Participou tamén en Never say never again (Nunca digas nunca xamais, 1983), The Russia house (A casa Rusia, 1990) e Two deaths (Dúas mortes, 1995)
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
[Copernicia prunifera, Fam das palmas]
-
VER O DETALLE DO TERMO
carrancholas.
-
GALICIA
Político e sindicalista. Foi partidario da actuación política da Confederación Nacional del Trabajo (CNT) e un activo defensor en solitario do Estatuto de Autonomía no sindicalismo. Tralo seu abandono da CNT ingresou en 1934 no Partido Sindicalista e un ano máis tarde afiliouse ao Partido Galeguista. Foi colaborador de Solidaridad Obrera, voceiro da Confederación Rexional Galega (CRG), Trabajo e A Nosa Terra, co alcuño de Fausto Brand. Faleceu a consecuencia da represión desatada polo golpe militar de xullo de 1936.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pintor. Adscrito á escola barroca madrileña, inicialmente se dedicou á pintura relixiosa e realizou os frescos da igrexa de San Antonio dos Portugueses, do Palacio Real de Madrid, da catedral de Toledo, así como diversas versións de La Inmaculada. En 1671 foi nomeado pintor de cámara e especializouse no retrato. Influído por Velázquez e Van Dyck, a súa pintura caracterízase pola serenidade, a elegancia e a pincelada vigorosa. Entre as súas obras destacan os retratos de Carlos II e da raíña Mariana, do duque de Pastrana (1670) e do embaixador ruso Ivanovič Pot’omkin, e entre as súas últimas creacións, diferentes retratos de bufóns da corte.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pacifista inglés. Formouse como carpinteiro e en 1852 trasladouse a Londres onde comezou o seu activismo obreiro. Participou na formación da Primeira Internacional, pero retirouse ao non considerala pacifista. Dende 1868 pertenceu ao Parlamento. En 1870 organizou un comité obreiro para a defensa da neutralidade que deu lugar á Workmen’s Peace Association (Asociación de Obreiros pola Paz), da que foi elixido secretario en 1871. Fundou tamén a International Arbitration League (Liga Internacional de Arbitraxe) e en 1889 a Interparlamentary Union (Unión Interparlamentaria), da que foi vicepresidente e secretario da sección británica. En 1903 recibiu o Premio Nobel da Paz.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Desnivelar a pedra fixa do muíño.
-
GALICIA
Óptico. Licenciouse en Ciencias Físicas e Exactas na Universidad de Madrid en 1934 e doutorouse, xa rematada a Guerra Civil, na mesma universidade en 1943. En 1945 obtivo a cátedra de Óptica. Desenvolveu de forma simultánea a docencia e a investigación, que centrou na termoloxía, na electricidade, no magnetismo e nas estruturas cristalinas. Descubriu, xunto con J. M. Otero Navascués, a miopía e a presbicia nocturnas. Foi director xeral de Enseñanzas Técnicas, director do Instituto de Estudios Nucleares, presidente da Real Sociedad Española de Física y Química, cofundador e vicepresidente da Junta de Energía Nuclear, membro do Comité Científico Técnico da Comisión Nacional de Investigacion del Espacio e asesor do Instituto Nacional de Técnica Aeronáutica. Trala súa xubilación en 1983 dedicouse á elaboración do Vocabulario Técnico y Científico publicado pola Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales en 1990.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político. Duque de Fernández Miranda. Catedrático de Dereito Político, desempeñou diversos cargos na educación, como director xeral de Ensino Universitario e delegado nacional de Cultura y Formación del Movimiento. Ministro secretario xeral do Movemento desde 1969 e vicepresidente do Goberno entre xuño de 1973 e xaneiro de 1974, a partir de decembro de 1975 ocupou a presidencia das Cortes e do Consello do Reino, desde onde propiciou a Lei de Reforma Política e o nomeamento de Adolfo Suárez como presidente do consello de ministros. Abandonou os seus cargos un mes antes das eleccións de xuño de 1977 e foi senador por designación real desde 1979. Entre os seus escritos cómpre salientar La justificación del Estado (1946) e Estado y Constitución (1975). Foi distinguido co Toisón de Oro e condecorado coas cruces do Mérito Civil e de Alfonso X el Sabio, entre outras.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Poeta do Cancioneiro Geral (ss XV-XVI) de Garcia de Resende e irmán de Diogo Brandão. Tamén coñecido como Fernão Brandão Pereira, traballou na corte portuguesa ao servizo da Raíña Isabel, primeiro, e do infante Fernando, despois. Escribiu varias composicións en portugués e castelán, e axudou ao seu cuñado Francisco de Pina a concluír a Crónica de D. Manuel, que o seu sogro, Rui de Pina, deixara incompleta.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
arento.
-
ara de madeira suxeita á cabeza do rodicio que xira sobre a pedra fixa, que se utiliza para detectar os puntos nos que esta non está a nivel.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
agarandar.