"Ōta" (Contén)

Acción e efecto de decotar.

Época ou tempo idóneo para decotar as árbores.

Conxunto de pólas que se xuntan ao decotar unha árbore.

Acción e efecto de denotar.

Tipo de significado dunha unidade lingüística, normalmente a palabra, que ten como espello o termo connotación. Forman a denotación todos aqueles aspectos semánticos que pertencen ao mundo real ou a un mundo ficticio ou posible. Por exemplo, a denotación de rato, en galego, inclúe ‘mamífero roedor’, ‘de cor gris ou parda’, ‘con rabo’ e ‘vive nas casas ou no campo’, mentres que formarían parte da connotación ‘noxento’, ‘daniño’ ou ‘propagador de pragas’. A denotación pode opoñerse á designación: mentres na denotación o concepto remite á clase dos obxectos, na designación remite a un obxecto illado (ou a un grupo de obxectos) que forma parte do conxunto. Por exemplo, no signo lingüístico casa, a denotación estaría constituída pola clase das casas existentes que existiron ou poderían existir, mentres que esa casa ou as dúas casas constituirían a designación do signo casa no discurso. O concepto foi introducido polo pensador inglés Stuart Mill en...

Camiño que se fai na neve.

Camiño que segue unha nave para ir dun lugar a outro.

Alisar as engurras dunha superficie.

Eliminar as aboladuras ou golpes a algo.

Tirar ou descartar algo por consideralo sen valor ou falto de utilidade. Na tradición oral recóllense ditos como: “O que un desbota, outro roga”.

Apartar da mente algo, especialmente un temor, un mal pensamento ou unha idea.

Rexeitar ou non admitir algunha cousa.

Quitar o capote.

Descubrirse o ceo de nubes.

Quitar alguén o capote que leva posto.

Que ou quen exerce autoridade e impón a súa vontade de xeito tiránico, opresivo e brutal.

Na Antigüidade, designación que os gregos empregaban para os soberanos orientais que exercían o goberno dun xeito absoluto. Desde o s III d C converteuse nun dos títulos dos emperadores romanos e máis tarde dos bizantinos. Nos ss XI e XII recibiron este título os familiares masculinos do emperador bizantino con dereito a sucesión e desde o s XIII definiu os príncipes do Imperio Bizantino que gobernaban provincias semiindependentes. O termo aplicouse tamén á forma de goberno dun conxunto de monarcas europeos nos ss XVII e XVIII, como Luís XIV de Francia.