"Ivo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao contraste.

2. Aplícase ao estudo que compara varias linguas para determinar as súas particularidades e similitudes.

1. Relativo ou pertencente á convulsión.

2. Que causa convulsión.

1. 1. Que une, especialmente partes orgánicas.

   2. tecido conxuntivo

      Tecido de sostemento amorfo que ocupa os intersticios situados entre a pel e a musculatura, entre os fascículos musculares, entre a capa mucosa e a capa muscular dos órganos baleiros, etc. Realiza funcións mecánicas e metabólicas. Está constituído por elementos celulares como fibrocitos, histiocitos, linfocitos, monocitos, células plasmáticas, granulocitos, adipocitos e cromatóforos, e por unha substancia intercelular que se pode clasificar en elaborada, formada por fibras coláxenas, elásticas e de reticulina, e non elaborada, constituída por unha substancia fundamental amorfa. As variedades de tecido conxuntivo laxo e denso están en relación coa proporción que existe entre a substancia fundamental e as fibras coláxenas, elásticas e de reticulina. Tamén se denominan conxuntivos os tecidos conxuntivo embrionario, mucoso, reticular e adiposo.

2. 1. Que une dúas unidades lingüísticas (cláusulas, palabras ou frases).

   2. Aplícase ao adverbio que pode representar unha dobre función: a propiamente adverbial (

   3. Modo subxuntivo.

   4. locución conxuntiva

      Serie de elementos que constitúen unha unidade e que, prescindindo do valor que poida ter cada un illadamente, funcionan coma unha conxunción (

3. 1. Aplícase ao siloxismo, xeralmente hipotético, que ten como premisa maior a que contén a conclusión.

   2. ...

1. Relativo ou pertencente á cooperación ou a unha cooperativa.

2. Procesos de transformación dos átomos ou das moléculas dun estado A a un estado B, nunha mestura en que coexisten ambos os dous estados e interaccionan colectivamente, e na que a enerxía de transformación depende da proporción relativa de átomos ou moléculas nos dous estados.

1. Que liga unha cousa con outra.

2. 1. conxunción copulativa

      Conxunción que indica o enlace entre dous ou máis termos ou cláusulas dun mesmo nivel. En galego son conxuncións copulativas e, mais e nin, pero tamén se distinguen as locucións copulativas e mais e a mais, que desempeñan a mesma función.

   2. verbo copulativo

      erbos que forman predicados dun sintagma nominal suxeito xunto cun adxectivo ou substantivo, con función atributiva (

3. Función correspondente á conxunción (conectiva binaria) e que aparece na lóxica en forma de proposicións ou siloxismos.

1. Relativo ou pertencente a unha corporación.

2. Persoa que forma parte dunha corporación.

1. Que ten a virtude de corrixir.

2. Castigo ou reprimenda que se emprega para corrixir unha conduta.

3. Produto que se engade a un medicamento para melloralo ou disimular algunhas das súas características organolépticas.

1. Que ten correlación con outra ou outras cousas.

2. Que se sucede de forma inmediata, especialmente referido a número.

3. Aplícase ao termo que indica unha relación de dependencia entre dous membros. Así ou é correlativo de ou en O mestre dille sempre: ou calas ou te castigo.

4. Parella de fonemas que se atopan nunha relación de oposición bilateral, proporcional e privativa.

1. 1. Que ou quen ten a capacidade de corroer.

   2. sublimado corrosivo

      Antiséptico constituído por cloruro mercúrico (Cl 2 Hg) diluído en auga e alcol. Emprégase en pequenas doses e coñécese tamén como licor de Van Swieten.

2. Que critica dunha forma irónica e ferinte.

1. 1. Que posúe a capacidade de crear.

   2. Que estimula a capacidade de crear.

2. Que ou quen traballa nunha axencia de publicidade con responsabilidade directa na creación e supervisión da produción de anuncios ou calquera outro material creativo.

PERSOEIRO

Compositor brasileiro. Realizou estudios en Portugal e Múnic. En 1937 fundou a Orquestra Filharmónica de Lisboa e dende 1938 ata 1971 dirixiu o Conservatorio da mesma cidade. Compuxo sinfonías, cancións e pezas para piano.

1. Que serve para cualificar.

2. adxectivo cualificativo.

3. Aquilo que cualifica unha persoa ou unha cousa.

1. Relativo ou pertencente á calidade.

2. Tipo de análise química que se centra no estudo da natureza da materia.

3. Cambio de calidade fonética. Por exemplo, o tránsito de ĭ tónico a [e] (lat PĬRA > pera).