"PLA" (Contén)

Fragmento de planta de dimensións variables, que se sementa nun medio de cultivo estéril, provisto de todas as substancias minerais, elementos nutritivos e hormonas necesarias para o desenvolvemento da planta enteira ou dalgúns órganos particulares. Emprégase esta denominación nas modernas técnicas de multiplicación e saneamento de plantas por cultivo in vitro.

Transferir unha mostra celular, tisular ou orgánica obtida dun ser vivo a un medio de cultivo.

Tecido vivo separado do seu órgano propio e transferido a un medio artificial de crecemento.

Que é moi plano ou de moi pouco grosor.

Arte de reproducir obxectos en cortiza.

Nome xenérico das resinas fenólicas.

Plasto das feofíceas, que é rico nun pigmento de cor marrón chamado ficoxantina.

Plasmodio de agregación reticular.

Plancto constituído por organismos vexetais, fundamentalmente algas microscópicas, que son os produtores primarios do medio. Presenta capacidade de fotosíntese e é de grande importancia para a alimentación doutras formas de vida acuática.

Ecuación mestra da termodinámica do non-equilibrio que describe procesos multidimensionais e continuos que son aleatorios e markovianos mediante un conxunto de variables macroscópicas q. A ecuación de Fokker-Planck ten unha importancia crecente na física estatística, sobre todo no estudo dos fenómenos cooperativos e nas transicións de fase, e a dinámica da maioría dos procesos irreversibles dáse por unha ecuación de Fokker-Planck.

Plano fotográfico elaborado reunindo fotografías aéreas, que foron previamente reducidas utilizando unha mesma escala (ortofotoplano).

Parte medial do fuso acromático da célula vexetal sobre a que se forma a placa celular.

Boletín informativo aparecido a partir de 1957 en Bos Aires. Trátase dunha publicación societaria editada polo Centro Galego de Mar del Plata e dirixida en diferentes épocas por Secundino Bugallo Alonso e Xoán Vázquez García. Incluíu artigos referidos á paisaxe, á arquitectura e á cultura de Galicia, biobliografías de destacados escritores galegos, poesías e textos literarios.

Técnica para a obtención de obxectos metálicos por electroformación a partir de modelos (moldes) que actúan como negativo do obxecto e que despois se separa, de xeito total ou parcial, da peza obtida. O molde ten que estar constituído por un material quimicamente inerte, indeformable nas condicións da electrólise e ademais pode ser condutor ou non; no segundo caso débese preparar previamente a superficie para que se converta en condutora.

Relativo ou pertencente á galvanoplastia.