"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto, pintor e funcionario da corte de Filipe V. Entre outras obras, foi arquitecto nas catedrais de Granada e Toledo. Construíu o primeiro Palacio de la Granja.

GALICIA

Escritor e militar. Baixo o pseudónimo de Prisco, publicou unha serie de xenealoxías no xornal La Integridad (1888) que posteriormente foron recollidas no volume titulado Casas solariegas de Galicia. Apuntes genealógicos (1889). Publicou Fragmentos de Historia de Galicia (1900); Poesías inéditas del Padre Feijóo (1901). Dentro da súa produción poética destaca o seu poema en galego “Na morte de Alberte García Ferreiro” (1902). Tamén é autor dos relatos O dito d’un parvo (1898) e Derrepica (1900), publicados en El Eco de Galicia.

1. Relativo ou pertencente ás arecáceas.

2. Planta da familia das arecáceas.

3. Única familia da orde das arecais constituída por árbores perennifolias de tronco longo, esvelto e columnar, xeralmente simple e de follas robustas pinnatisectas ou palmatisectas, cun longo pecíolo, agrupadas nunha roseta terminal. As flores son polo xeral unisexuais e actinomorfas, de xineceo súpero tricarpelar, ordinariamente anemófilas, e os froitos son baias ou en drupas, con sementes de endosperma abundante. A ela pertencen as palmeiras, o coco, a datileira e a areca, orixinarias das rexións cálidas.

1. Área pequena, especialmente a que rodea algunha cousa.

2. 1. Zona de color escura que envolve a mamila, chamada tamén aréola mamaria.

   2. Zona do iris que circunda a meniña do ollo.

3. 1. Pequena zona delimitada por un relevo ou ben cunha coloración diferente como as que hai entre os nervios anastomosados das follas, o sinal de inserción dun froito sobre o receptáculo, etc.

   2. Relevo anular da membrana que envolve os poros, chamados areolados, das traqueidas.

   3. Grupo de acídulas das cactáceas.

4. Espacio comprendido entre os nervios das ás dos insectos.

5. Zona avermellada que pode aparecer despois dunha intradermorreacción.

1. Relativo ou pertencente ás aréolas.

2. Que está cheo de intersticios ou aréolas.

3. elocidade coa que o radio vector dun punto material se somete a un sistema central de forzas, describe a área S comprendida entre o centro de forzas e a traxectoria do punto.

1. Instrumento utilizado en areometría para determinar a densidade dos líquidos, que consiste nunha barra de vidro seguida dun ensanchamento que fai de cámara de aire e acabada con outro ensanchamento máis pequeno que contén azougue ou perdigóns. A súa flotabilidade nun líquido é en función directa da densidade deste líquido, de maneira que a lonxitude da barra que sobresae da superficie serve, graduada previamente, para poder determinala. A barra pode estar graduada directamente en densidades, e daquela o instrumento toma o nome de densímetro, ou en unidades convencionais chamadas graos, determinados á conveniencia do ramo industrial que os usa. Empréganse os graos Baumé (escala de Baumé) en aplicacións xerais, os graos API na industria do petróleo, os graos Brix (escala de Brix) na industria do azucre, etc.

2. Areómetro graduado en graos Baumé.

1. Area grosa, de moito diámetro.

2. Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘boi’.

3. Termo da xerga dos telleiros ou daordes que corresponde á voz ‘boi’.

1. Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘vaca’.

2. Termo da xerga dos telleiros ou daordes que corresponde á voz ‘vaca’.

3. Termo da xerga dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘carne’.