"To" (Contén)

1. Efecto producido cando unha imaxe obtida por impresión con luz branca nunha emulsión non cromatizada a base de cloruro de prata é reforzada cunha exposición posterior con luz verde, porque ten lugar unha sensibilización pola prata fotolítica formada na primeira exposición.

2. Aparición dunha corrente eléctrica entre dous electrodos iguais inmersos nun determinado electrolito, cando un deles é iluminado.

CIDADES

Cidade do condado de Nottinghamshire, Inglaterra, Reino Unido (64.599 h [1981]). É o centro industrial do Nottinghamshire, onde se asentaron industrias químicas, téxtiles, de construción mecánica, equipamento para a telecomunicación e confección e fabricación de mobles. Así mesmo, desenvolveuse como área residencial obreira de Nottingham.

PERSOEIRO

Xermanista alemán. É autor dunha obra moi copiosa, fundamental nos estudios xermanísticos. Son básicos os tratados Geschichte der deutschen Sprache (Historia da lingua alemana, 1891) e, sobre todo, Deutsche Syntax (Sintaxe alemana, 1923-1932).

GALICIA

Médico oftalmólogo. Realizou o primeiro estudo médico da historia redactado en lingua galega e titulado Ensaios para mellorar os resultados terapéuticos no estrabismo, que expuxo en decembro de 1958 na Academia Médico-Cirúrxica de Vigo. Froito das súas investigacións sobre esta materia aparece a invención do sinoptóforo, aparello óptico que buscaba reducir a dificultade de percepción visual das persoas estrábicas. Trala súa morte constituíuse en Vigo a Asociación Estrabolóxica Instituto Beiras. Entre as súas obras cómpre destacar: Contribución al tratamiento quirúrgico de la obstrución de las vías lagrimales (1944), Nuevo procedimiento para la oclusión alternativa en el tratamiento del estrabismo (1959), Novas orientaciós na ciruxía da catarata (1964), Tiempo, espazo y esfuerzo en la práctica oftalmológica (1964) e État actuel du Synoptophore à Televisión (Estado actual do sinoptóforo na televisión, 1965).

GALICIA

Catedrático de Estrutura Económica na Universidade de Santiago e político nacionalista. Realizou estudios de Dereito e Ciencias Económicas na Universidade de Santiago de Compostela e de Lingua e Literatura Francesa na Université de la Sorbonne. A súa actividade política iniciouse en 1963, cando participou na fundación do Partido Socialista Galego (PSG), no que ocupou o cargo de secretario xeral. Anos máis tarde, integrouse no Bloque Nacionalista Galego (BNG), formación que lidera e á que representa no Parlamento de Galicia dende a segunda lexislatura (1985). O feito máis salientable da súa actividade política é a súa capacidade de reunir nunha mesma formación a diferentes partidos políticos galeguistas (Partido Nacionalista Galego, Esquerda Nacionalista, Unidade Galega, Unión do Pobo Galego, etc) e conducir ao nacionalismo galego dunha presenza marxinal na política galega a ser a segunda forza política do país e alternativa de goberno. Tras ser nomeado académico de número da Real Academia...

1. Forma de canto propio, principalmente, da ópera italiana do s XVII e que subsistíu ata ben entrado o s XIX. Denomínase tamén belcantismo. Caracterízase pola claridade na emisión do son, pola arte de soster unha nota e pola perfecta vocalización. O bel canto vai unido á escola napolitana de ópera, que valorou especialmente as peculiaridades da voz humana no sentido da virtuosidade. Un dos seus máximos expoñentes foi o compositor Nicolò Picinni, e unha das máis famosas intérpretes durante o s XIX, Giuditta Pasta. Rossini fixou a virtuosidade vogal na partitura, limitando os abusos dos intérpretes; o resultado foi o último esplendor do bel canto: Bellini e Donizetti empregaron a voz ata ao límite das súas posibilidades. O bel canto empezou a declinar coas novas tendencias impostas polo recitativo melódico wagneriano.

2. Arte do canto baseado no virtuosismo de execución das técnicas vocais e musicais.

PERSOEIRO

Político e maxistrado. En 1990 foi elixido polo parlamento español, vogal do Consello do Poder Xudicial. Na sexta lexislatura foi nomeado ministro de Xustiza (1993-1994) e, a continuación, ministro de Xustiza e Interior (1994-1996). Entre 1996 e o 2000 foi deputado do Congreso por Zaragoza e portavoz do grupo parlamentario socialista no Congreso dos Deputados, na Comisión de Xustiza e Interior. Candidato socialista á alcaldía de Zaragoza, preside o Partido Socialista Obrero Español en Aragón. É membro de Xustiza Democrática e fundador da Asociación Xuíces para a Democracia, da Association de Magistrats Européens pour la Democratie et les Libertés e da Asociación Pro Dereitos Humanos do País Vasco.

PERSOEIRO

Pintor e gravador italiano. Coñecido polo nome de Canaletto. Sobriño e discípulo de Giovanni Antonio Canal. As súas obras, nas que se reproducen vistas de diversas cidades, son dun estilo semellante ás do seu tío e a miúdo confundíanse coas súas, a pesar da superioridade artística de Canal. O seu estilo é máis sombrío, describindo as aglomeracións de xente como as paisaxes nórdicas. As súas vistas de Varsovia serviron na reconstrución da cidade trala Segunda Guerra Mundial.

PERSOEIRO

Arqueólogo, epigrafista e numismático. Foi director do Museo de Arqueoloxía de Cartagena e catedrático na Universidade de Zaragoza (1950-1985). Publicou diversos traballos de numismática antiga hispánica e o Manual de numismática (1946). Como epigrafista especializouse no campo ibérico. Realizou numerosos estudios sobre pintura rupestre, destacando El arte rupestre levantino (1969).

PERSOEIRO

Dramaturgo e empresario teatral. Na súa mocidade iniciou estudios de Dereito, pero abandonounos para introducirse de cheo na produción literaria. Alternou a obra narrativa e poética coas colaboracións periodísticas. A súa primeira obra publicada foi El teatro fantástico (1892) e a primeira estrea teatral El nido ajeno (1894), que constituíu un éxito importante e sinalou unha das súas constantes: o drama realista. As pezas posteriores terán unha maior profundidade (La noche del sábado, 1903; El dragón de fuego, 1903). Influído polo simbolismo, escribiu Los intereses creados (1909) e La ciudad alegre y confiada (1916); de carácter naturalista son obras como Señora ama (1908) e La malquerida (1913), onde analiza a psicoloxía feminina a través dos personaxes principais. Unha sátira aguda pero no fondo respectuosa da sociedade madrileña aparece en La comida de las fieras (1898), Lo cursi (1901), Rosas...

1. de bendicir.

2. Que se lle administrou a bendición de Deus a través dun dos seus ministros

3. Que ou quen é bondadoso ou que é incapaz de facer mal.

4. Que ou quen é benaventurado. OBS: Moitas veces utilízase acompañando os nomes de santos.

5. Que ou quen goza de felicidade ou boa fortuna.

6. Expresa agradecemento ou satisfacción por algo en ton exclamativo.

7. Oración que se inicia con esta palabra.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano. Formouse co seu irmán maior Giuliano. Dedicouse preferentemente aos traballos en madeira e á escultura ornamental en mármore. En Florencia executou as obras máis representativas: San Xoán con putti (1476-1481), na porta da Sala dei Gigli no Palazzo della Signoria; o busto do comerciante Pietro Mellini e sobre todo o púlpito de Santa Croce (1472-1475), con cinco relevos sobre a vida de san Francisco. En 1489, seguindo directrices brunellescas, ideou o pazo que lle encomendou Filippo Strozzi en Florencia e, contra o 1490, construíu preto de Arezzo o pórtico de Santa María da Gracia.

PERSOEIRO

Antropóloga. Alumna de Goldenweiser e Parsons, axiña comezou a traballar como axudante de campo con Boas. En 1922, animada por Kroeber, iniciou os seus estudios sobre os indios serranos, os pima e os pueblo do sudoeste dos EE UU, dos que investigou basicamente os patróns culturais. Os resultados deste traballo están editados en Zuni mithology (Mitoloxía zuni, 1935). Pertenceu á escola culturalista norteamericana, aínda que a súa reflexión teórica estivo influenciada pola psicanálise. No seu libro Patterns of Culture (Patróns culturais, 1934), propón unha tipoloxía das culturas baseada en categorías tomadas da psicopatoloxía e na distinción realizada por Nietzsche en Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste des Musik (A orixe da traxedia no espírito da música, 1872), entre carácter apolíneo e carácter dionisíaco. Posteriormente, logo dunha viaxe por Europa e Asia, centrou as súas investigacións sobre pobos europeos e asiáticos publicando...