"To" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta. Participou como soldado na campaña de Polonia. Despois de abandonar o exército, dedicouse á literatura. Colaborou en Os Anais da patria. Tivo un grande éxito coa súa obra Stikhotvorenija (Poesías, 1835), de estilo sinxelo.

PERSOEIRO

Compositor e director. Fundou en Madrid a orquestra que levaba o seu nome (1916), e o primeiro gran coro mixto de Madrid (1918). Foi un destacado pedagogo musical.

1. Que acadou mérito ou que é digno de honor polos seus servicios.

2. garda civil.

1. Aprobación de quen é superior (xeralmente expresada por escrito coa fórmula visto bo).

2. Consentimento que se pide ou se concede para realizar algunha cousa.

3. Segundo o Código de Dereito Canónico, consentimento ou aprobación da Santa Sé esixida para a validez de determinados actos.

4. Aprobación reservada ao Rei.

CAPITAIS

Capital da provincia de Benevento, na Campania, Italia, situada na confluencia dos ríos Sábato e Calore (63.367 h [1998]). A súa industria dedícase á transformación dos produtos agrícolas. Cidade de orixe samnita, antigamente chamada Maleventum, os romanos cambiáronlle o nome polo de Beneventum e déronlle o estatuto de colonia romana despois das Guerras Samnitas (343-290 a C). Cando se produciu a caída do Imperio Romano, os godos apoderáronse axiña da cidade. No 571 pasou a mans dos lombardos, que a converteron nun ducado no 573 e despois en principado independente. En 1081 Robert Guiscard conquistouna e entregouna á Santa Sé, converténdose en feudo dos Estados Pontificios. En 1860 foi anexionada ao Reino de Italia.

PERSOEIRO

Escritora. Deuse a coñecer en 1952 cos libros Altra veu (Outra vez) e Eva en el tiempo, de poesía lírica de carácter simbolista afianzado en Ratlles a l’aire (Raias no aire, 1956). É autora tamén de contos e de novelas como La dona forta (A muller forte, 1967) e Antiga patria (1968). Obtivo o Premio de Poesía Calvina Terzaroli (1956) e a Generalitat concedeulle, en 1992, o Premio das Letras Valencianas polo conxunto de toda a súa obra.

1. Acción boa.

2. Relación pola que un individuo e a súa familia, con todos os bens, se acollen á protección dun poderoso (gran propietario, personaxe influínte, etc), a cambio da prestación dun servizo ou do pagamento dun censo periódico.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico.Recibiu dun Oscar pola súa interpretación no papel principal de La vitta é bella (A vida é fermosa, 1997), filme que obtivo un grande éxito a nivel internacional, con tres Oscars das cinco nominacións que tivo no ano 1999. Comezou no teatro en 1972 en Roma, nunha comedia titulada I Burosauri. Dirixiu e interpretou Tu mi turbi (1983) e participou como actor nas películas Berlinguer ti voglio bene (1977), Coffee and Cigarettes (Café e cigarros, 1986), The secret son of the Pink Panther (O fillo secreto da Pantera Rosa, 1993) e na produción francesa Asterix e Obelix versus Caesar (Astérix e Obélix contra César, 1999), entre outras.

PERSOEIRO

Xurista e catedrático das universidades de Salamanca (1877), València (1891), Barcelona (1899) e Madrid (1917). Foi un dos iniciadores da moderna escola española de Dereito Mercantil. As súas obras máis importantes son: Bases del derecho mercantil (1903) e Manual del derecho mercantil (1928).

1. Forma castelanizada correspondente ao prenome ou apelido galego Bieito.

2. Liñaxe orixinaria dos arredores de Oviedo ou de Ponferrada. Unha rama pasou a Monforte de Lemos. Estendeuse por Burgos, La Rioja, Palencia, Castela e outras moitas comunidades españolas. As súas armas levan, en campo de ouro, unha árbore de sinople e un león de goles empinado ao tronco. A rama galega trae escudo partido: primeira partición, en campo de ouro e segunda partición, en campo de sable; sobre todo, unha aguia voante, metade de sable, en campo de ouro, e metade de ouro, en campo de sable; bordo de oito bandas, axadrezadas de ouro e sable, sobre campo de prata.

PERSOEIRO

Médico. Coñecido polas súas intervencións como cirurxián, sentou as bases do que se denominou anatomía patolóxica. É autor do texto De abditis nonnullis ac mirandis morborum et sanationum causis (1507), onde recolle numerosas observacións de necropsias.