beneplácito

(< lat bene placĭtu ‘benquerido’)

s m
Aprobación de quen é superior (xeralmente expresada por escrito coa fórmula visto bo).
s m
Consentimento que se pide ou se concede para realizar algunha cousa.
Sinónimos: aprobación, permiso, venia. Confrontacións: licencia.
beneplácito apostólico [DER/RELIX]
Segundo o Código de Dereito Canónico, consentimento ou aprobación da Santa Sé esixida para a validez de determinados actos.
beneplácito real [HIST]
Aprobación reservada ao Rei.

Palabras veciñas