"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Romanista francés. Colaborou na Revue des Langues Romanes.

PERSOEIRO

Militar e escritor francés, señor de Brantôme. Participou en diversas campañas bélicas e frecuentou as cortes de Carlos IX e Enrique III. Deixou unhas memorias onde dá un testemuño moi valioso sobre a vida privada dos personaxes da época. Do conxunto desta obra, publicada postumamente en 1665 e 1666, destacan Vies des hommes illustres et des grandes capitaines (Vida dos homes ilustres e dos grandes capitáns) e Vies des dames galantes (Vidas das damas galantes).

PERSOEIRO

Escultor e debuxante francés. Realizou estudios na École des Beaux-Arts de Toulouse e na École de Beaux-Arts de París (1884). Expuxo por primeira vez en 1884 e instalou o seu taller en París. Foi axudante de Auguste Rodin (1893-1908). As súas esculturas caracterízanse pola sobriedade xunto cunha gran concentración interior relacionada co Expresionismo (Cabeza de Apolo). O afán pola búsqueda do equilibrio levouno a continuar o Fauvismo e o Cubismo. Entre as súas obras destacan Estudios sobre Beethoven (1888-1891), Heracles arqueiro (1908-1909), Monumento a Mickiewicz (1910-1927), A Nai de Deus co neno (1920) e os baixorrelevos do Théâtre des Champs-Elysées (1910-1912).

PERSOEIRO

Dramaturgo francés. Nas súas obras satirizou os costumes burgueses. Da súa produción destacan: La prisionnère (A prisioneira, 1926), Le sexe faible (O sexo feble, 1929) e Père (Pai, 1944), entre outras obras.

PERSOEIRO

Pintor e miniaturista francés. Discípulo de Fouquet. Foi pintor oficial da corte de Francia. Realizou as miniaturas do libro Grandes heures de la reine Anne (Grandes horas da raíña Ana de Bretaña, 1508).

PERSOEIRO

Sociólogo. Dende 1964 é director da École Pratique des Hautes Études e, dende 1982, profesor titular da cátedra de Socioloxía no Collège de France. A partir de 1975 é director da revista Actes de la recherche en sciences sociales. Comezou a súa traxectoria profesional cunha serie de estudios etno-sociolóxicos sobre a poboación alxeriana: Sociologie de l’Algéria (Socioloxía de Alxeria, 1961) e Travail et travailleurs en Argelie (Traballo e traballadores en Alxeria, 1963). A partir de Les Héritiers (Os herdeiros, 1964), escrito en colaboración con J.C. Passeron, a maior parte da súa obra centrouse no estudo da cultura como medio empregado polo grupo dominante na sociedade para reforzar as diferencias de clase e manter o seu exclusivismo e poder. Tamén en colaboración con J. C. Passeron, escribiu Les étudiants et leurs études (Os estudiantes e os seus estudios, 1964) e La reprodution. Élements pour une théorie de l’educaction (A reprodución. Elementos para...

PERSOEIRO

Enxeñeiro e industrial. Inventor do manómetro metálico, que leva o seu nome. Tamén inventou outros instrumentos como o tacómetro e o reloxo pneumático.

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Viviu en Roma (1634-1637) e foi pintor de cámara de Cristina de Suecia. Autor de notables retratos (Cristina de Suecia, Autorretrato), que evocan a Van Dyck, e de pinturas murais. Foi un dos fundadores da Académie Royale (1648).

1. Armar barullo falando en voz alta.

2. Traballar arreo e en malas condicións.

3. Bater en algo ou en alguén. OBS: Pode empregarse seguido da preposición en.

1. Ruído producido por voces, berros, risadas, discusións ou pelexas.

2. Acción de andar a traballar dun sitio para outro, con moita ocupación e en diferentes faenas.

3. Acción de bater con forza e seguido nalgunha persoa ou cousa.

CAPITAIS

Capital do departamento de Ain (Borgoña), situada na rexión de Rôine-Alps, Francia (40.972 h [1990]). É centro do mercado agrícola e gandeiro da comarca, ademais de encrucillada das estradas e dos ferrocarrís. As primeiras noticias da cidade remóntanse a 1184, data na que se fixeron os seus límites respecto á parroquia de San Pedro de Brou da que dependía. A partir do s XIII a súa historia confúndese coa da rexión de Bresse, xa que se converteu na súa capital baixo o dominio do condado de Savoia. Presenta importantes mostras de arquitectura do s XVI civil (casa dos Correvod) e sobre todo relixiosa (igrexa de Notre-Dame, ss XV-XVI), e preto da cidade o mosteiro de Brou (1506 - 1512), de estilo gótico flamíxero, que conserva na súa igrexa (1513-1532) os sepulcros de Margarida de Borbón, Filiberto o Fermoso e Margarida de Austria, todos obra de Conrad Meït.

PERSOEIRO

Botánico francés. Percorreu as Islas Canarias, a Península Ibérica, as Illes Balears, Córsega, Provenza, Alxeria, Canadá e Asia Menor, recollendo plantas que despois repartiu de cen en cen entre os coleccionistas máis importantes e os centros botánicos do momento.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Inventou o concepto de longametraxe. Aínda que traballou en filmes policiais e de aventuras, sentiu clara predilección pola filmografía histórica. Entre os seus traballos destacan: Un drame sous Richelieu (Un drama baixo Richelieu, 1908), Les vitimes de l’alcool (As víctimas do alcohol, 1911), Une aventure de Van Dyck (A aventura de Van Dyck, 1911), Les apaches (Os apaches, 1913), Faust (Fausto, 1922) e Face à la mort (Cara á morte, 1925).

PERSOEIRO

Político. En 1887 acadou o cargo de prefecto da policía do departamento de Saine e en 1888 foi elixido deputado da Asemblea Nacional polo distrito de Marne. Foi xefe do partido Radical Socialista. Entre o 1 de novembro de 1895 e o 21 de abril de 1896 foi primeiro ministro. Senador polo distrito do Marne (1905-1923), foi presidente desta cámara dende 1920 ata 1923. Participou na conferencia da Haia de 1899 como delegado de Francia e en 1903 foi nomeado para a Corte Internacional de Xustiza da Haia. Promotor da Sociedade das Nacións, foi o representante francés neste organismo en 1919. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1920.

PERSOEIRO

Escultora. Abandonou os estudios de Matemáticas para ingresar na École de Beaux Arts do Louvre. Instalouse en Nova York dende os anos corenta, onde ten un estudo en Brooklyn. Froito dos seus primeiros tempos en América son a serie de Personaxes, onde xa aparece o seu gusto pola verticalidade. A falta dun fogar durante a súa infancia e mocidade, vese reflectida na construción de símbolos arquitectónicos. Nos anos cincuenta creou as goridas ou Lair, onde aparece a anchura xunto á verticalidade. Estas instalacións acadarían novas formas nos oitenta coas Lairs articulates lairs. Nos anos noventa a súa escultura adoita unha nova forma, as Cells (celas), compostas por portas circulares. A súa obra amosa tamén un culto á muller: Femme-maison, Femme desorientée. En 1982 tivo lugar no MOMA de Nova York a primeira exposición retrospectiva da súa obra, posteriormente tiveron lugar outras dúas en París e Londres en 1985. Participou na Bienal de Venecia de 1993.

PERSOEIRO

Compositor e teórico. Participou activamente na elaboración das melodías do salterio calvinista. En 1547 editáronse dúas coleccións súas de salmos. Foi autor do tratado Le droit chemin de musique (O camiño dereito da música, 1550), primeiro manual en francés dedicado ao canto e á lectura directa das partituras vocais.