"To" (Contén)

PERSOEIRO

Romanista italiano. Profesor nas universidades de Càller e de Nápoles, orientou a súa investigación cara á lingüística histórica. Destacan os seus estudios sobre historias de palabras, especialmente de Botánica; tamén se ocupou do substrato e da metodoloxía dialectal.

PERSOEIRO

Arquitecto. Formouse nas escolas de Arquitectura de Madrid e Barcelona, onde reside. As diversas obras realizadas en Galicia reflicten o seu interese pola introdución de propostas arquitectónicas mediterráneas: o consultorio do Doutor Bertólez (A Pobra de Trives, 1982). Xunto a Anna Martínez Durán é autor da Delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en Ourense e da Oficina de Turismo e Servicios Sociais de Pobra de Trives (1995).

PERSOEIRO

Químico, óptico e farmacéutico. Fundou a adega Arriana en 1992 (Denominación de Orixe Rías Baixas) situada no Condado de Tea, na fronteira entre Galicia e Portugal.

PERSOEIRO

Constructor italiano de violíns, tamén chamado Gasparo de Saló. Instalou o seu obradoiro en Brescia. Está considerado un dos creadores da forma actual do instrumento. Deste creador son famosas, sobre todo, as violas.

PERSOEIRO

Guionista e realizador cinematográfico. Foi o introdutor dun estilo visual caracterizado polos movementos de masas perfectamente coordinados e coreografados, acompañado de complexas rodaxes coa cámara e unha montaxe estilizada. Entre as súas películas destacan: La commare seca (A severa colleita, 1962), Partner (1968), Il conformista (O conformista, 1970), Last tango in París (O último tango en París, 1972), con Marlon Brando, un filme erótico que resultou polémico por algunha das súas escenas, e Novecento (1975-1976), con música de Ennio Morricone e fotografía de Vittorio Storaro. En 1987 dirixiu The last emperor (O derradeiro emperador), filme gañador de nove Oscar; este éxito permitiulle rodar no Sáhara The sheltering sky (O ceo que nos protexe, 1990), adaptación da autobiografía do escritor Paul Bowles. En 1993 realizou Little Buddha (O pequeno Buda) e en 1995 Stealing beauty (O marabilloso roubo).

PERSOEIRO

Compositor. No conservatorio de Madrid formouse como director de orquestra con Pérez Casas e en 1955 ingresou no corpo de bandas de música da Armada. Dirixiu a orquestra de cámara de Xuventudes Musicais de Palma de Mallorca, a banda de música da Escola Naval (1968) e a Coral Polifónica de Pontevedra, cargo no que permaneceu ata 1976. A súa achega á música galega é notoriamente importante como compositor e como harmonizador de melodías. Acadou numerosos premios musicais dentro e fóra de España, e as súas obras son interpretadas por agrupacións sinfónico-polifónicas de varios países. Entre a súa produción coral destacan: Tres cantigas de Pontevedra, Estando cosendo, Aquel que saleu agora e Canta ti. Tamén harmonizou a melodía popular Ábreme a portiña.

1. Renovo da col ou do nabo.

2. Corazón do repolo ou da verza empregado como base dun dos pratos senlleiros da cociña nos pazos: os bertóns recheos de carne picada de vacún. Tamén se usan como gornición e noutros usos culinarios propios dos corazóns das verduras.

PERSOEIRO

Filólogo románico e crítico literario. Foi discípulo en Turín de Rodolfo Renier e Arturo Graf; logo estudiou en Florencia baixo a orientación de Pio Rajna e en Paris con P. Meyer, A. Jeanroy, J. Gilliéron e A. Thomas. Profesor nas universidades de Friburgo, Turín e Roma, fundou e dirixiu a revista Archivum Romanicum (1917-1941) e Cultura Neolatina (1941), e codirixiu o Giornale storico della letteratura italiana (1922). Estudiou a lingua como un medio de comunicación (lingua) e de expresión estilística (linguaggio). Colaborou con Matteo Bertoli, con quen asinou o Breviario di Neolingüistica (Breviario de Neolingüística, 1925), que contén os principios básicos da linguística espacial. En 1936 fundou o Instituto de Filologia Romanza, centro de estudios de prestixio e de moita actividade investigadora. Por iniciativa súa instituíuse o primeiro lectorado de Lingua e Literatura portuguesas en Italia. Desde 1952 foi académico da lingua...

1. Peixe mariño de corpo alongado do xénero Phycis, que pertence á familia dos gádidos. Ten a boca grande, unha pequena barbela no queixo, dúas aletas dorsais, unha anal e as aletas pélvicas reducidas a un filamento bífido. É de cor gris acastañada no dorso e abrancazada nos lados e o ventre. Distínguense dúas especies: P. blennoides, de ata 75 cm de lonxitude, co terceiro e cuarto radio da primeira aleta dorsal moi alongados, que vive en fondos lamacentos entre 150 e 300 m de profundidade; e P. phycis, de ata 60 cm de lonxitude, que vive en fondos rochosos entre 100 e 200 m de profundidade. Consómese cocida con allada ou fritida. É unha das especies apropiadas para a caldeirada. É menos apreciado ca a pescada, pero en sazón son facilmente confundibles.

2. Peixe mariño de corpo pesado e alongado de ata 30 cm de lonxitude. Ten a cabeza grande, case tan ancha coma longa, co fociño arredondado e unha pequena barbela no queixo. Presenta dúas aletas dorsais, a primeira reducida a tres radios curtos, e os primeiros radios das aletas pélvicas máis longos ca o resto. É de cor cincenta ou azulada no lombo e prateada no ventre. É un peixe solitario que vive na zona bentónica, a pouca profundidade, entre algas e rochas, onde se alimenta de crustáceos, moluscos e vermes. Distribúese no Atlántico, dende o Golfo de Bizkaia ata Noruega.

PERSOEIRO

Pianista e compositor. Cun repertorio moi extenso (dende o Barroco ata os autores contemporáneos), actuou por toda Europa. Como compositor destaca a súa obra para piano Seguit (Serie, 1972) e o Concerto para piano e orquestra. Exerceu tamén como director de orquestra e recibiu o primeiro premio de dirección en Anveres no ano 1979.

1. Cada un dos cravos grandes que suxeitan a lamia no carro do país e ao mesmo tempo axustan a roda.

2. Cravo de cabeza grande empregado para fixar as madeiras dos portelos.