"An" (Contén)

PERSOEIRO

Teólogo xesuíta. De nome Pieter Kanijs, ingresou na Compañía de Xesús en 1543. A súa amizade persoal co Emperador Carlos V deulle a oportunidade de intervir nos Coloquios de Worms (1557) e na Dieta de Ausburgo (1559). Foi considerado un dos principais voceiros do catolicismo fronte á Reforma e tamén tomou parte no Concilio de Trento. O seu catecismo, Summa Doctrinae Christianae (1555-1558), tivo unha gran difusión. Foi canonizado en 1925 e a súa festividade celébrase o 21 de decembro.

PERSOEIRO

Relixioso xesuíta. Embarcou como misioneiro cara a América e evanxelizou os escravos en Bogotá e Cartagena, ademais de dar coidados espirituais en diferentes hospitais. A súa festividade celébrase o 9 de setembro.

PERSOEIRO

Relixioso. Doutor da Igrexa e bispo e primeiro metropolitano de Ravenna. A fama de predicador valeulle o nome de Crisólogo (‘o que fala ouro’), usado xa antes do s IX. Consérvase unha carta súa de resposta a Eutiques e numerosos sermóns. A súa festividade celébrase o 30 de xullo.

PERSOEIRO

Bispo e doutor da Igrexa. De nome Pietro Damiani, foi monxe eremita en Fonte Avellana (1035) e organizou diversos mosteiros nunha especie de congregación (1043). Cardeal-bispo de Ostia (1057-1066), actuou como conselleiro dos papas reformadores, que lle confiaron diversas tarefas en Lombardia (1059), Cluny (1963), Florencia (1066), Frankfurt (1069) e Ravenna (1072). Escribiu obras teolóxicas, un extenso epistolario e numerosos opúsculos. A súa festividade celébrase o 21 de febreiro.

PERSOEIRO

Místico. Entrou nos observantes en 1515 e foi provincial de Extremadura (1538-1541). Retirouse como ermitán preto de Lisboa e propugnou a máis ríxida observancia da regra. O primeiro convento reformado creouse en Sevilla (1555), e as novas comunidades constituíronse en provincia (1560). Confesor de santa Tareixa de Ávila, guiouna na reforma da orde carmelita. Escribiu Tratado de la oración y meditación (1556). A súa festividade celébrase o 19 de outubro.

PERSOEIRO

Infante de Portugal e duque de Coimbra (1415-1449), fillo de Xoán I de Portugal. Ao morrer Duarte I de Portugal converteuse en rexente de Afonso V de Portugal (1438-1448). Púxose en contacto coas correntes culturais do seu tempo nas viaxes que realizou por Europa. Escribiu unha cantiga e unha copla en galego-portugués. Acusárono de querer ocupar o trono e formou un exército para atacar os difamadores, pero o rei derrotouno e matouno en Alfarrobeira.

PERSOEIRO

Duque de Bretaña (1213-1237) e conde de Dreux, segundo fillo de Roberto II de Dreux. Foi educado por Filipe II de Francia, que lle outorgou a custodia de Bretaña en 1213 ao ser asasinado o duque. En 1237 cedeu o ducado ao seu fillo Xoán e marchou a Terra Santa.

PERSOEIRO

Emperador latino de Constantinopla, fillo de Isabel de Courtenay e de Pedro, fillo de Luís VI de Francia. Casou con Violante de Hainaut, irmá do Emperador Balduíno I de Constantinopla. En 1216 foi elixido para o trono de Constantinopla, pero apresouno o déspota de Epiro e nunca chegou a tomar posesión da súa dignidade.

PERSOEIRO

Rei de Aragón (1276-1285) e de Sicilia (Pedro I, 1282-1285), fillo de Xaime I de Aragón e de Violante de Hungría. Polo derradeiro testamento do seu pai (1262) recibiu Catalunya, Aragón e València. Casado con Constanza Stauten de Sicilia, alegou dereitos sobre Sicilia, dominio dos Anjou. Despois das Vésperas Sicilianas, insurrección antifrancesa de 1282, corouse rei. O Papa Martiño IV excomungouno e entregou os seus reinos a Carlos de Valois, fillo do rei de Francia. Tentou fortalecer a autoridade real e enfrontouse á nobreza feudal e ás oligarquías urbanas. Nas Cortes de Tarazona de 1283 os propietarios, que formaban a Unión aragonesa, presentáronlle ao rei o Privilexio da Unión, e este tivo que ceder. Tamén os cataláns, nas Cortes de Barcelona (1283), lle presentaron peticións que foron a base do constitucionalismo catalán.

PERSOEIRO

Relixioso francés. En 1845 fundou a terceira orde de María e abandonou esta congregación para fundar a dos relixiosos do Santísimo Sacramento en 1856. A súa festividade celébrase o 1 de agosto.

PERSOEIRO

Apóstolo, fillo de Xonás. O seu nome é o sobrenome que Xesús lle deu a Simón, irmán do apóstolo santo André e pescador, que vivía en Cafarnaum cando o chamou. Ocupou o primeiro lugar no catálogo dos apóstolos e foi chamado príncipe dos apóstolos. Pertencía ao grupo de amigos íntimos de Xesús que foron testemuñas da súa transfiguración e da súa agonía en Xetsemaní. Tras confesar a mesianidade de Xesús en Cesarea de Filipo, recibiu a promesa “Ti es pedra, e sobre esta pedra edificarei a miña igrexa”, sobre a que se adoita basear o primado. Sen comprender o sentido da paixón de Xesús, negouno e regresou aos seus traballos a Galilea. Despois da resurrección volveu a Xerusalén para reconstruír a comunidade dos discípulos, presidiu o grupo dos doce e confirmou no apostolado aos diversos predicadores. Debido á persecución de Herodes Agripa marchou e deixou a dirección da comunidade a Santiago o Menor. Volveu a Xerusalén con ocasión do Concilio de Xerusalén. Permitiu una división...

PERSOEIRO

Bispo e mártir. Patriarca de Alexandría (300-311), tivo que fuxir pola persecución de Diocleciano en 303, pero foi decapitado por orde do Emperador Maximino. A súa festividade celébrase o 26 de novembro.

PERSOEIRO

Xurista. Fundou o Círculo de Estudios Jurídicos (1969), foi presidente do Consello Xeral da Avogacía desde 1974 e presidente da Unión Iberoamericana de Colexios de Avogados (1976). Publicou La anónima actual y la sindicación de acciones (1969).

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra sitúase entre as dúas correntes que marcaron a narrativa mundial da posguerra: o existencialismo e o condutismo. A súa vertente creativa máis importante é a narrativa, de onde destacan Es vessa una sang fàcil (1954), Cendra per Marina (1965), Avui es parla de mi (1966), Un amor fora ciutat (1970) ou Cops de bec a Passadena (1972). Moitos dos seus libros foron traducidos ao galego, como Mecanoscrito da segunda orixe (1989) e Xogo sucio (1992). Recibiu a Creu de Sant Jordi (1962) pola súa obra Balanç fins a la matinada, e o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (1979).