"Bo" (Contén)

1. Capa de fariña que se pega á caixa do muíño, entorpecendo o movemento da moa.

2. Cotra que se adhire á roupa pola súa parte interior.

3. Mestura de bosta disolta en auga e outros elementos que se estende sobre a eira, a xeito de cobertura impermeable, co fin de endurecer o solo no tempo da malla e evitar, así, o po. Tamén se emprega nos cortizos novos e para tapar a boca dos fornos.

PERSOEIRO

Poeta simbolista neerlandés. Nos seus poemas obsérvase a influencia do ritmo e a sensualidade da xeración dos Tachtigers (1880).

PERSOEIRO

Sociólogo francés. Director da École des Hautes Études Sociales. A súa obra trata o tema da guerra, contemplado dende un punto de vista neutral. É o creador do termo polemoloxía, o estudo do fenómeno bélico, e do Institut Français de Polémologie (1945). Entre as súas obras destacan: Traité de sociologie (Tratado de socioloxía, 1946), Les guerres, éléments de polémologie (As guerras, elementos de polemoloxía, 1951), Traité de polémologie (Tratado de polemoloxía, 1971), Le défi de la guerre (1740-1974) (O reto da guerra, 1740-1974; 1976), en colaboración con R. Carrère, e Guerres et civilisations (Guerras e civilizacións, 1980).

PERSOEIRO

Romanista occitano. Fundou e dirixiu o Instituto de Estudios Provenzais. Editou Biographies des troubadours (Biografías dos trobadores, 1950) en colaboración con A. H. Schutz, e elaborou unha edición crítica de Li isclo d’or, de Frederic Mistral, que apareceu por primeira vez, postumamente, en 1970.

1. Tenda elegante de roupa de vestir e outros accesorios, normalmente exclusivos.

2. Tipo de axencia de publicidade orientada fundamentalmente á creatividade e que deixa nun segundo plano os outros servicios. Ten como particularidade que os honorarios se perciben por cada labor individual.

PERSOEIRO

Politólogo. En 1871 fundou e dirixiu a École Libre des Sciences Politiques, onde se forma a clase política francesa. Foi nomeado membro da Académie des Sciences Morales en 1880. É o autor de Études de droit constitutionnel (Estudios de Dereito constitucional), Essai d’une psychologie du peuple anglais au XIXème siècle (Ensaio sobre unha psicoloxía do pobo inglés no s XIX, 1901) e Essai d’ une psychologie politique du peuple américain (Ensaio dunha psicoloxía política do pobo americano).

PERSOEIRO

Político. Licenciado en Dereito pola Universidade do Cairo (1946), doutorouse en 1949 pola Universidade de París, onde tamén realizou estudios de Política, Económicas e Dereito público. Foi profesor de Dereito internacional e de relacións internacionais na Universidade do Cairo (1949-1977). Exerceu tarefas directivas en diversas organizacións políticas e diplomáticas. Membro do secretariado do Partido Democrático Nacional dende 1980, foi deputado no Parlamento exipcio en 1987 e vicepresidente da Internacional Socialista. Participou como membro da delegación exipcia que negociou os Acordos de Camp David (1979) e representou ao seu país na Organización da Unidade Africana (OUA) e no Movemento de Países non-Aliñados. Foi ministro de Asuntos Exteriores (1977-1991) e viceprimeiro ministro para os asuntos exteriores (1991). Desde 1992 ata 1996 foi secretario xeral das Nacións Unidas. É doutor honoris causa por diversas universidades entre as que se atopa a Universidad Carlos III de Madrid (1994)....

FILOSOFOS

Filósofo francés. De tendencias positivistas e espiritualistas, entre as súas obras destacan: De la contingence des lois de la nature (Sobre a continxencia das leis da natureza, 1874) e Études d’historie de la philosophie (Estudios de historia da filosofía, 1897). A partir dunha análise reflexiva das condicións de intelixibilidade destacou a continxencia fronte ao mecanicismo. Foron discípulos seus Bergson e Blondel.

PERSOEIRO

Humanista. É autor de Commentaria in primordiale evangelium s. Joannis (Comentarios do fundamental do evanxeo de san Xoán) e de Epistola in vitam Raymundi Lulli Eremitae (1511), primeira biografía impresa de Ramon Llull, feita segundo a anónima coetánea, da que se fixeron diversas edicións a finais do s XVIII. Relacionado co mallorquino Nicolau de Pacs, contestoulle con Responsiones ad novem quaesita Nicolai Paxi (Respostas a nove preguntas de Nicolau de Pacs, 1521). Pertenceu ao grupo de humanistas franceses estudiosos de Ramon Llull pero sen chegar a ser adeptos ás súas ideas.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Participou na loita pola separación entre Holanda e Bélxica. Estivo exiliado en Barcelona en 1835 e pouco tempo despois trasladouse a Mallorca. Fixo explotacións mineiras e dirixiu a desecación do prat de Sant Jordi (1846 - 1849). Foi membro do Ateneo Balear e publicou obras acerca de Mallorca como Reseña geognóstica de la isla de Mallorca (1852).

1. Terreo de monte convertido en mato, inculto e con maleza.

2. Terreo cercado cuberto por matogueira e diversos tipos de árbores como piñeiros, castiñeiros ou carballos.

1. Apelido de orixe toponímica. O topónimo e voz común bouza presenta etimoloxía escura. Da mesma orixe son os apelidos Bouzas e Bouzón.

2. Liñaxe que leva como armas: en campo de goles, unha roda de muíño de prata. Relaciónase tamén con esta caste o apelido Bouxa.

GALICIA

Poeta e narrador. Doutor en Filosofía, catedrático de Socioloxía na Facultade de Ciencias da Información da Universidad Complutense e na Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía da Universidad Nacional de Educación a Distancia. Publicou traballos de investigación relacionados coa súa especialidade como Procedimientos retóricos del cartel (1983), Sociología contemporánea. Ocho temas a debate (1984) e Cambiar de vida: pautas para superar los conflitos y las crisis personales (1998). A súa dedicación á literatura comezou nos anos oitenta con colaboracións poéticas en Grial, e en 1980 publicou a novela Memoria do diaño, á que seguiron as dúas novelas breves contidas en Longo voo de paxaro (1987). En verso é autor dos poemarios O tempo na auga (1985) e Labirinto de inverno (1987), co que acadou o Premio da Crítica Española en 1990. En castelán, ademais de ser finalista nas tres edicións do Premio Ocnos, publicou a novela...

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Fundou e dirixiu a revista La Estrella Galaica, onde publicou relatos en galego como “Xan Canitrote”, e poesías en galego e en castelán, moitas veces baixo os pseudónimos Magdalena de Monteblanco ou Gonzalo. Despois dunha estadía en Huelva (1898), regresou a Galicia e dirixiu os semanarios os El Faro de las Rías (1909), La Opinión (1912) e El Pueblo e colaborou en varios xornais (La Integridad, Gaceta de Galicia, Crónica Carrileña, etc). Participou na celebración do Centenario da Guerra da Independencia co poema “Aos héroes da Arousa”. O seu poema “Esperanzas” acadou o premio dos Xogos Florais lugueses (1900) e “Plegaria” foi premiado polo Ateneo de Sevilla (1908). Deixou varios libros inéditos, entre eles un poemario galego-castelán titulado Hojas Secas. A súa novela curta La Torre de Miadelo empezou a publicarse na Crónica Carrileña e os seus relatos Nubes...