"Das" (Contén)

Mosteiro de Cascas.

Conflito dinástico que enfrontou as dúas ramas da casa Plantagenet, Lancaster e York pola sucesión ao trono de Inglaterra, entre 1455 e 1485. A primeira das ramas adoptou como emblema unha rosa vermella e a segunda unha rosa branca. Ricardo, duque de York, intentou usurparlle o poder ao Rei Enrique VI, da casa de Lancaster, pero foi vencido en Wakefield (1460), onde morreu. O seu fillo Eduardo conseguiu unha vitoria decisiva en Towton (1461), trala que se fixo coroar rei co nome de Eduardo IV de York (1461-1483). Á morte de Eduardo abriuse un período de rexencia que ocupou o seu irmán Ricardo, quen acabou por usurpar o trono, e foi coroado co nome de Ricardo III (1483). Enrique Tudor, herdeiro dos Lancaster, apoiado polos lexitimistas e por Francia, desembarcou en Gales e derrotou a Ricardo III en Bosworth (22.7.1485). Así, Enrique VII proclamouse rei e comezou a nova dinastía dos Tudor que se consolidou tralo seu casamento con Isabel de York (filla de Eduardo IV).

Combate entre a escuadra española, dirixida por Antonio de Oquendo, e a holandesa de Tromp, na costa do condado de Kent, o 21 de outubro de 1639. A derrota española supuxo o peche das comunicacións marítimas cos Países Baixos.

Combates entre as tropas española e holandesa en 1600, e española e anglofrancesa en 1658, coa derrota dos españois en ambos casos. No primeiro, Mauricio de Nassau venceu o arquiduque Alberto; no segundo, Turena venceu en Dunkerque a Xoán de Austria e a Condé, e invadiu os Países Baixos.

Construción situada en Santiago de Loroño (Zas). Pertenceu aos Bermúdez Araujo e Rodríguez de Leis. Ten planta rectangular cun corpo de maior altura, a torre, cuberta a catro augas, e cun menor con cuberta a dúas augas. Pegada á torre sitúase a capela de planta rectangular. Na parte posterior conserva a solaina á que se accede por unha escaleira situada no centro do corpo. Posúe hórreo e pombal.

Eira.

Construción situada en Ourense. Foi propiedade de Luís de Villamartín e Sarmiento, segundo a inscrición conservada nunha fonte de 1761 que presenta unha imaxe de san Luís. Na súa orixe, tivo planta rectangular e dous pisos, pero a torre que se engadiu á fachada converteuna nun L. Os torreóns tiñan cuberta cupular e remates piramidais. A torre conserva elementos tomados do pazo de Billerma. A fachada principal ten unha solaina á que se accede por un lateral desde o patio. Está amurallado, e no exterior a portada ten arco de medio punto con pedra de armas que alude aos Villamarín e Salgado.

Antigo castelo situado nas Encrobas (Cerceda). Pertenceu á Igrexa de Santiago e no s XV o arcebispo López de Mendoza cedeullo a Xoán Becerra do Val de Veiga, quen o doou a Fernán Pérez de Andrade.

Levantamento campesiño que tivo lugar entre 1974 e 1977 nas Encrobas (Cerceda), como consecuencia das expropiacións para a explotación das minas de lignitos da parroquia. En 1974, FENOSA constituíu Lignitos de Meirama SA (LIMEISA) e conseguiu do goberno a autorización para a expropiación forzosa das terras agrícolas. Un ano máis tarde, o goberno e FENOSA asinaron a acta pola que esta se comprometía a explotar a mina para alimentar a central térmica de Meirama. Os veciños, liderados polo sacerdote Ramón Valcarce, manifestáronse en agosto de 1976 ante o Goberno Civil da Coruña e   en febreiro de 1977 opuxéronse á ocupación das terras, mentres non se lles prometese o traslado da poboación. As cargas da Garda Civil provocaron varios feridos, aínda que levaron a FENOSA á procura dun acordo cos propietarios.

Enzimas da clase das hidrolases que catalizan a escisión de unións peptídicas en posicións internas da cadea polipeptídica que constitúe a proteína.

enteroquinase.

Dando voltas polo chan.

Antropónimo feminino procedente do latín eremīta ‘ermitán’, ‘santuario’, termo, á súa vez, derivado do latín tardío eremus ‘deserto’, que ten a súa orixe no grego ἕ ρημος ‘solitario, deserto’. É o nome dunha advocación mariana. O santuario da Nosa Señora das Ermidas está situado no concello do Bolo, na diocese de Astorga. O seu nome débese a que durante a Idade Media varios ermitáns habitaron en covas e ermidas construídas por eles mesmos nestas montañas. Outro santuario dedicado á Virxe das Ermidas ou Virxe da Fonte Santa localízase no monte das Ermidas (A Lama), na serra do Suído. A súa festividade celébrase o 8 de setembro, agás na Lama, concello do que é patroa, onde se celebra o 5 de agosto.