"Ende" (Contén)

GALICIA

Técnico de remo. Participou no campionato de España (1960) e nos Xogos Olímpicos de Roma (1960). Foi xefe do equipo de remo en 1992 e vicepresidente da Federación Española de Remo.

PERSOEIRO

Político e xurista. En 1932 ingresou na Unión Regional de Derechas da Coruña, da que foi elixido presidente (1933). Actuou de enlace entre as organizacións locais e a CEDA, formación política pola que foi deputado (1935-1936). Foi decano do Colexio de Avogados da Coruña (1959-1961).

PERSOEIRO

Produtor cinematográfico. Foi un dos empresarios máis destacados nas primeiras épocas do cine en Galicia. A comezos da década de 1920 posuía unha ducia de salas repartidas por toda a península. Fundou en 1922 Celta Films, coa que produciu Un viaje por Asturias y Galicia (Rey Soto, 1923) e Maruxa (H. Vorins, 1923).

GALICIA

Economista. Director xeral de Caixa Galicia desde 1981, foi director xeral da Caja General de Ahorros de Ferrol (1977-1978) e profesor das universidades de Santiago de Compostela e Complutense de Madrid. É presidente da Corporación Caixa Galicia, de ENCE, do Grupo Ahorro Corporación Financiera, e vicepresidente primeiro de CASER (Caja de Seguros Reunidos), de Unión Fenosa e da Fundación Caixa Galicia. Ademais de conselleiro de diversas compañías e membro de varias fundacións como o Consello Universitario de Galicia, recibiu a Medalla Castelao (1999) e a distinción Grelo de Ouro (2002), e foi doutor honoris causa pola Universidade da Coruña.

GALICIA

Político e xurista. Foi director xeral do Instituto Social de la Marina (1983-1987), director xeral do Instituto Nacional de la Seguridad Social (1987-1993), conselleiro da Organización Iberoamericana de la Seguridad Social (1986-1993) e secretario de estado para as Administracións Públicas (1994-1995). Foi deputado por Pontevedra no Congreso polo PSOE (1993-1996) e dirixiu as revistas Mar e Noray.

GALICIA

Cartógrafo e urbanista. Da súa produción destacan Cartografía de Galicia 1522-1900, Evolución de la morfología urbana de Pontevedra hasta 1900 e Cadernos de Educación Ambiental.

GALICIA

Mariño. Ingresou na armada en 1840, participou na Primeira Guerra Carlista e foi tenente de navío (1850) e auxiliar da secretaría de Mariña (1855). Elixido xefe das forzas das illas Visayas (Filipinas), en 1861 derrotou os piratas de Mindanao na toma de Pegagulán, o que lle valeu para ascender a capitán de navío en 1862. Posteriormente foi director de persoal do Ministerio de Mariña e en 1864 embarcou no acoirazado Numancia, co que se dirixiu ao Pacífico para unirse aos buques que xa se atopaban naquela zona. Cando Perú lle declarou a guerra a España en 1866, e despois da morte do almirante Pareja, tomou o mando da frota española no enfrontamento desta coa escuadra chileno-peruana. Venceu a esta alianza o 7 de febreiro de 1866 no canal de Abato e obrigouna a retirarse a augas pouco profundas para evitar a súa destrución. Non tivo en conta as ameazas estadounidenses e británicas que pretendían o control marítimo desa zona, e bombardeou Valparaíso o 4 de abril dese mesmo ano e o forte de...

GALICIA

Actor teatral. Iniciou a súa carreira no teatro universitario para despois participar en diversos espectáculos das compañías Matarile Teatro e Os Monicreques de Kukas. Destaca a súa participación nas obras Mullerona (1999) ou Indignos (2004), ambas as dúas coa compañía María a Parva.

PERSOEIRO

Enxeñeiro e sindicalista. Militante do PSOE e UGT desde 1970, foi deputado polo PSOE no Congreso (1980-1986) e membro do Parlamento de Andalucía (1986-1987). A partir de 1986 foi elixido secretario xeral de UGT Andalucía. En 1994 substituíu a Nicolás Redondo Urbieta como secretario xeral da organización e foi elixido presidente da Confederación Europea de Sindicatos (2003).

GALICIA

Escenógrafo e artista plástico. Fixo escenografías e máscaras para diversos colectivos teatrais. Traballou co Grupo de Teatro Monicreques, con Titirití e co Centro Dramático Galego, e fixo as máscaras para as obras Agasallo de sombras e Os vellos non deben namorarse. En 1985 tamén realizou as máscaras para a obra Ubue no outeiro do grupo Teatro das Catro Artes.

GALICIA

Editor, crítico e produtor cinematográfico. Licenciado en Filosofía e Letras, foi distribuidor de diversas editoriais en Galicia (1967-1973), entre outras, Alianza, Siglo XXI, Fondo Cultura Económica, Ariel, Cuadernos para el Diálogo, Labor, Castalia e Seix Barral. Foi   director do Fondo de Cultura Económica (1974-1982), director de mercadotecnia de Alianza Editorial (1983-1989) e do xornal El País (1989-1990). Pertenceu ao equipo fundador do Instituto Cervantes, onde dirixiu a área de Cultura e Relacións Externas (1991-1993), e dirixiu a editorial Electa (1994-2002). No campo cinematográfico, colaborou como articulista nos diarios La   Noche e El Correo Gallego (1960-1967) e fundou e dirixiu o Cine-Club Universitario (1961-1964) e o Cine-Club da Agrupación Fotográfica Compostelana (1965-1967). Xunto con Gonzalo Anaya e Enrique Banet fundou e codirixu o Equipo 64 (1964-1966) que produciu os documentais El Camino de Santiago, Malpica, El Pórtico de la Gloria e Compostela inédita. Entre...

GALICIA

Relixioso franciscano. Foi misioneiro no colexio franciscano de Ocopa (Perú). Froito das súas exploracións escribiu dous diarios, publicados posteriormente cos títulos de Diario que el P. Mateo Méndez, predicador apostólico, y el hermano donado Antonio Arias Rodríguez (...) e Diario que el P. Predicador Apostólico Fr. Mateo Méndez, misionero del Colegio de Santa Rosa de Ocopa y presidente (...).

PERSOEIRO

Poeta. Licenciado en Ciencias Físicas pola Universidade de Santiago de Compostela, publicou O cazador (1991), O abrente é un desatino (1995) e As horas que nos quedan (1997). Ademais, incluíu o relato “Rodando” no libro colectivo Narradores de cine (1996).

PERSOEIRO

Relixioso agostiño. Foi bispo auxiliar do arcebispo Miguel Payá i Rico en Toledo (1887-1894), bispo de Tui (1894-1914) e arcebispo de València (1914-1916). Destacou pola súa aberta oposición ao carlismo. Escribiu Otra historia (1899) e A los asociados de El despertar del Tea en Buenos Aires (1910).

PERSOEIRO

Mariño. En 1565 foi designado adiantado e gobernador de Florida. Gobernador de Cuba (1567), puxo en marcha o proxecto de fortificar toda a costa de Florida. En 1574 foi nomeado capitán xeneral da frota, para organizar a Armada Invencible, pero morreu mentres desenvolvía esta tarefa.

PERSOEIRO

Relixioso. Bispo de Santander (1784-1819), foi perseguido por franceses e liberais, refuxiouse en diferentes mosteiros de Galicia, pero rematou fuxindo a Portugal, debido á incautación da súa obra El recíproco sin y con Dios de los hombres. Tras o retorno do absolutismo, regresou a Galicia e foi reintegrado finalmente na súa sé en Santander.

PERSOEIRO

Avogado e político. Doutor en Dereito e catedrático de Dereito Mercantil en diferentes universidades, foi ministro de Educación e Ciencia (1976-1977) e maxistrado do Tribunal Constitucional. Foi nomeado decano de honor da facultade de Dereito da Universidad Autónoma de Madrid e membro permanente do Comité Marítimo Internacional. Escribiu Transformación, fusión y escisión de la sociedad anónima (1993), El Derecho, la Ley y el juez (1997) e Disolución y liquidación de la sociedad anónima: (artículos 260 a 281 de la Ley de Sociedades Anónimas) (2002). É doutor honoris causa polas universidades de Oviedo e Carlos III de Madrid, recibiu a Gran Cruz de Alfonso X El Sabio e a de Carlos III, así como o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociales (1994).

PERSOEIRO

Historiador. Foi discípulo en Barcelona de Llorens i Barba e de M. Milà i Fontanals (1871-1873). Doutorouse en Madrid (1873-1875), onde permaneceu impermeable ao krausismo imperante. Na súa Historia de los heterodoxos españoles (3 volumes, 1880-1882) incluíu homes de fronteira ideolóxica, como os erasmistas, os filoxansenistas e os regalistas. Todos os consideraron como marxinais na verdadeira cultura hispánica, que el identificaba coa estritamente ortodoxa, e probou todo o contrario, que estes representaban unha parte salientable desta cultura. Despois de publicar esta obra gañou a cátedra de Literatura Española na Universidad de Madrid (1878). Cómpre mencionar o seu afervoado nacionalismo español, que destacaba o “xenio da raza” operando sobre a tradición romana e cristiá. Afiliado á Unión Católica de A. Pidal i Mon, en 1883 foi deputado liberal-conservador polas Illes Balears. En 1891 foi elixido deputado por Zaragoza, e desde 1893, senador. A súa obra capital foi Historia...