"Orio" (Contén)

PERSOEIRO

Papa (1271-1276). Reuniu o II Concilio de Lyon (1274) para unificar as igrexas grega e latina, emprender unha cruzada e reformar os costumes dos clérigos.

PERSOEIRO

Papa (1370-1378). Tentou poñer fin á Guerra dos Cen Anos e aprobou bulas de condena contra os seguidores de Wycliffe. En 1377 recuperou a sé papal de Roma.

PERSOEIRO

Papa (1406 -1416). Patriarca titular de Constantinopla, foi elixido polos cardeais romanos fronte ao antipapa Benedicto XIII, nomeado en Aviñón. Deposto polo Concilio de Pisa, despois do Concilio de Constanza renunciou ao seu cargo para evitar a separación da Igrexa.

PERSOEIRO

Papa (1572-1585). Fundou a Universidade Gregoriana en Roma como Escola Superior dos Xesuítas, así como diversos colexios e seminarios en Viena, Praga e Gratz. Axudou a Filipe II contra os hugonotes e fomentou a oposición católica a Isabel I de Inglaterra. Acometeu a reforma do calendario.

PERSOEIRO

Papa (1590-1591). Excomungou a Enrique IV, que se puxera de acordo cos reformistas.

PERSOEIRO

Papa (1621-1623). Axudou aos irlandeses e favoreceu a restauración católica en Francia. Preocupouse das misións para as que instituíu a Congregación de Propaganda Fide (1622).

PERSOEIRO

Papa (1831-1846). Relixioso camaldulense, durante o seu papado recorreu á axuda de Austria para acabar coas loitas que xurdiron no Vaticano. Rompeu relacións diplomáticas con Prusia, Rusia, España e Portugal (1835-1840) e potenciou as misións católicas en América.

PERSOEIRO

Político italiano. Marqués de Vallesantoro e de Squilace (1755-1785), estivo ao servizo de Carlos III. Contable da casa Baretta en Nápoles, foi nomeado por Carlos III administrador xeral de víveres militares (1742), director xeral de aduanas (1746) e secretario de Facenda (1753). Tras recibir os títulos de marqués de Vallesantoro e de Squilace (1755), acumulou na súa persoa as carteiras de Guerra, Mariña e Comercio do reino napolitano. En 1759, tras ocupar Carlos III o trono español, trasladouse a Madrid, onde ocupou a carteira de Facenda. Desde 1763 ocupou tamén a secretaría de Guerra e interinamente a de Gracia e Xustiza. Iniciou un programa de reformas que o levaron a fundar montepíos para viúvas e orfos, á creación do sistema de loterías, a impulsar a urbanización de Madrid e a promulgar o bando sobre capas e chapeos (1766), que iniciou o motín de Esquilache. Tras ser cesado polo monarca nos seus cargos (24.3.1766), trasladouse a Sicilia e foi nomeado embaixador de España en Venecia.

PERSOEIRO

Sacerdote dominicano. Formado no convento de San Domingos de Santiago, foi profesor de filosofía e teoloxía en Santiago (1794-1798 e 1800-1805), Oviedo (1798-1800) e Ourense. No 1815 obtivo o título de doutor na Universidade de Santiago feito que lle permitiu, un ano despois, ser designado polo claustro compostelán como substituto da cátedra de Teoloxía. No 1817 foi nomeado moderante da Academia de Teoloxía, da que tamén foi presidente. Finalmente no ano 1833 obtivo a cátedra de Institucións Teolóxicas. Dentro da súa orde relixiosa desempeñou os cargos de calificador do Santo Oficio, prior do convento de Pontevedra (1813-1816), prior do de Santiago (1826-1829) e vicario xeral de Galicia (1825-1828).

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista italiano. A súa obra teórica e as súas realizacións buscan a superación do racionalismo. Construíu diversos edificios de vivendas en Novara e Milán, sedes de facultades universitarias en Palermo e Florencia, e proxectos de actuación urbanística. Foi coautor do proxecto de remodelación do estadio olímpico de Montjuïc.

PERSOEIRO

Director de orquestra e compositor. Destacou polas súas investigacións sobre óperas esquecidas ou descoñecidas e escribiu óperas como Fata Malerba (1927), música sinfónica e para películas.

1. 1. Estudio bibliográfico e crítico dos escritos sobre a historia e as súas fontes.

   2. historiografía da arte

      historiografía da arte.

2. Conxunto de obras e investigacións históricas.

1. Persoa que está designada para escribir a historia dun reino ou estado, dun monarca ou dun acontecemento específico.

2. Persoa especializada en historiografía.