"xia" (Contén)

Ciencia que estudia as flutuacións climáticas do pasado con relación ao desenvolvemento dos vexetais a través dos aneis de crecemento dos troncos, especialmente dos das coníferas.

Ciencia que, baseándose no estudo dos aneis de crecemento das árbores, establece unha cronoloxía e obtén datos climáticos e ecolóxicos de tempos pasados.

Ciencia que estudia as árbores e, especialmente, o seu cultivo.

Parte da medicina que ten por obxecto o estudo e o tratamento das doenzas da pel e dos seus anexos como o pelo, as unllas e as glándulas sebáceas. O primeiro texto dedicado ao estudo das doenzas cutáneas foi De morbis cutaneis (1572), de Girolamo Mercuriali, aínda que a constitución dos estudios dermatolóxicos como especialidade non tivo lugar ata o s XVIII. François Rayer, no Traité théorique et pratique des maladies de la peau (Tratado teórico e práctico das enfermidades da pel, 1826), introduciu o criterio anatomopatolóxico para enfocar a clasificación das afeccións cutáneas. A interpretación fisiopatolóxica e constitucional da dermatoloxía iniciouse a comezos do s XX coa obra de Josef Jadassohn e Bruno Bloch.

Rama da anatomía que trata sobre os ligamentos.

de desprestixiar ou desprestixiarse.

Tratado sobre a placenta e as secundinas.

Disciplina lingüística, tamén denominada xeografía lingüística ou xeografía dialectal, que trata o estudo sistemático de todas as formas de dialectos, especialmente os xeográficos ou rexionais. Tamén se entende por dialectoloxía a descrición de falas illadas, sen referencia a outras veciñas ou da mesma familia. Os estudios dialectolóxicos teñen como antecedente a contestación que no s XVIII se produce á visión da lingua como unha entidade inmutable e de carácter basicamente escrito, aínda que non comezarían propiamente a súa andaina ata finais do s XIX. A dialectoloxía tradicional tivo a súa orixe nas investigacións dos neogramáticos para establecer as leis fonéticas, adquiriu unha certa sistematicidade en Alemaña con George Wenker e estableceuse definitivamente cos traballos de J. Gilliéron e a aparición dos atlas lingüísticos. Tomando como base cuestionarios escritos e posteriormente gravacións magnetofónicas, as investigacións dialectolóxicas tentaron ver as...

Figura retórica de dicción de carácter semántico que consiste en repetir unha palabra ou construción gramatical con diferente significado segundo o enunciado. Desta forma, xógase coa ambigüidade e co dobre sentido das voces para obter unha maior eficacia expresiva. Xunto co calembur ou xogo de palabras (procedementos da aequivocatio), foi moi empregada polos trobadores galego-portugueses medievais nas cantigas de escarnio e maldicir, nas que a sátira aguda ou as referencias de tipo erótico-sexual aparecen ocultas ao empregar palabras con dobre sentido (segundo a Arte de trobar “palavras cubertas que ajã dous entendymentos”).

Parálise que afecta a partes simétricas do corpo. Tamén se denomina parálise bilateral.

Ciencia que estudia os dípteros.

Deglutición difícil debida a un trastorno do paso dos alimentos nun punto situado entre a boca e o estómago. A disfaxia bucofarínxea inclúe a disfaxia por aptialismo, a disfaxia dolorosa (odinofaxia), a disfaxia obstrutiva, a disfaxia paralítica, a disfaxia espástica e a disfaxia histérica. As causas da disfaxia esofáxica son a obstrución mecánica por procesos intrínsecos, ou ben, por compresións extrínsecas, e os trastornos da motilidade.

Dificultade da aprendizaxe da lectura e da escritura debida a causas neuroxenéticas, a inmadurez do sistema nervioso central, a erros pedagóxicos ou a trastornos afectivos. As dificultades que se observan na lectura e escritura do neno disléxico, así como as súas deficiencias perceptivas e motrices, son as mesmas polas que atravesa o neno normal, de forma transitoria, mentres está medrando e aprendendo; só que no disléxico perdura máis do usual. Os nenos con dislexia poden presentar problemas en: confusión de letras de simetría oposta, tales como o b polo d ou o p; confusión de letras parecidas en sons; confusión de letras parecidas no seu punto de articulación; alteracións na secuencia das letras que forman as sílabas e as palabras; erros ortográficos confudindo letras que corresponden a un mesmo fonema; confusión de palabras parecidas ou opostas no seu significado; erros na separación de palabras; falta de rapidez ao ler e carencia de modulación e ritmo; falta...

Trastorno da linguaxe e do pensamento debido a unha alteración mental.

Trastorno na capacidade de coordinación dos movementos polo que o suxeito é incapaz de asociar e coordinar distintos movementos, co fin de efectuar unha acción previamente ordenada. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].