"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Economista e político. Licenciado en Física (1963) e en Ciencias Económicas (1969). Afiliouse ao Partido Socialista Obrero Español (PSOE) en 1960. De 1966 a 1971 traballou no Servicio de Estudios do Banco de España. Ocupou diversos postos directivos en empresas e institucións; foi subdirector (1971) e director xeral (1974) de investigacións no Instituto Nacional de Industria (INI), director de planificación estratéxica de Explosivos Río Tinto, S A (1975-1978), economista do Banco de España (1979-1981), director xeral de planificación e estudios no Instituto Nacional de Hidrocarburos, INH (1981-1982) e presidente do Banco Exterior de España (1985-1988). En 1989 foi nomeado conselleiro do Grupo Construciones y Contratas, S A (GRUCYCSA), Fomento de Obras y Construciones, S A (FOCSA), Portland Valdeminas, S A e Corporación Financiera Reunida, S A (COFIR, S A). Dende 1993 é vicepresidente de FOCSA. No eido da política entrou a formar parte do comité executivo do PSOE en 1976. Foi deputado por...

PERSOEIRO

Actor cinematográfico e teatral francés. Licenciouse en Filosofía pola Sorbonne e estudiou Teatro no Conservatorio de París. Especialista en personaxes románticos e apaixonados, traballou con Bette Davis, Olivia de Havilland, Ingrid Bergman e Hedy Lamarr. Foi nominado ao Oscar ao Mellor Actor en tres ocasións. Entre os seus filmes destacan: L´homme du large (O home ancho, 1920), Gaslight (Luz que agoniza, 1944) e The April´s fools (Os tolos de abril, 1969).

PERSOEIRO

Bioquímico, graduado na Universidade de Wisconsin. Durante a Segunda Guerra Mundial traballou para o exército na Universidade de Standford, e logo na Universidade de Minnesota e no Navy Medical Research Institute en Bethesda. Dende 1965 dirixe o Molecular Biology Institute da Universidade de California. En 1997 acadou o Premio Nobel de Química, compartido con John E. Walker e Jens C. Skou, polo descubrimento do mecanismo enzimático da síntese do trifosfato de adenosina (ATP).

PERSOEIRO

Novelista e poetisa norteamericana. Publicou, entre outros, os seguintes libros: Wedding day (Día de voda, 1931), Generation without farewell (A xeración sen despedida, 1959), Testament for my students (Testamento para os meus estudiantes, 1970) e Fifty stories (Cincuenta historias, 1980).

PERSOEIRO

Aristócrata, conde de Burlington. Introduciu en Gran Bretaña o estilo de Palladio despois de viaxar a Italia entre 1714 e 1715. Ademais das obras de Andrea Palladio estudiou tamén a Iñigo Jones e propuxo unha recuperación do estilo destes dous arquitectos. A culminación das súas ideas obsérvase na Assambly Room de York (1730), reprodución da galería exipcia do mesmo Palladio.

PERSOEIRO

Físico e químico irlandés. Foi membro destacado do Invisible College, que en 1660 pasou a chamarse Royal Society. En 1657 construíu xunto con Robert Hooke unha bomba pneumática baseada nos traballos de Otto von Guericke. Observou que no aire hai un compoñente necesario para a combustión e a respiración, e que o aire é o soporte das ondas sonoras pero que non inflúe sobre os fenómenos eléctricos e magnéticos. Perfeccionou o termómetro de Galileo e adoptou como punto fixo da escala termométrica o de fusión do xeo. En resposta a unha crítica ao seu libro New Experimental Physico-Mechanical touching the Spring of Air and its Effects (Novo experimento psico-mecánico con respecto á fonte do aire e os seus efectos, 1660), describiu a lei de compresibilidade dos gases ou lei de Boyle-Mariotte. Na obra The Sceptical Chemist (O químico escéptico, 1661) opúxose ás doutrinas tradicionais que constituíran a base da Alquimia. Atomista con trazos cartesianos, diferenciou claramente elementos...

PERSOEIRO

Autor e dramaturgo coñecido co pseudónimo de Michel Baron. Actor da compañía de Molière (1670), máis tarde estableceuse pola súa conta, concretamente coa compañía do Hotel Borgoña. Foi considerado o primeiro actor da súa época. Retirouse en 1691 pero volveu cun éxito notable en 1720. É autor de L’homme à bonnes fortunes (O home con boa fortuna, 1680).

PERSOEIRO

Físico inglés. En 1895 determinou, usando unha balanza de torsión deseñada por el mesmo, a masa da Terra en 6·1024 kg (experiencia parecida á de Cavendish). En 1890 inventou o radiomicrómetro.

PERSOEIRO

Pintor e litógrafo. Foi membro do círculo artístico de Richard Parkes Bonington. É coñecido por ser autor de paisaxes que anunciaron o Impresionismo.

1. Cadea ou trozo de cabo, firme a un lugar da cuberta do barco. Ten varias utilidades, entre elas as de aguantar momentaneamente un cabo ou un aramio mentres se amarra. Neste caso, sitúase a boza sobre o cabo e danse dúas voltas ao seu redor e, a continuación, unha ou dúas voltas máis en sentido contrario cun corte intermedio.

2. Cabo que está fixo na proa por un extremo para suxeitar co outro, por medio dalgunhas voltas, o cabo do que se está tirando nunha manobra, para que non escorregue mentres se amarra.

PERSOEIRO

Historiador de arte. Especialista en Arte Contemporánea, realiza as súas investigacións dende unha perspectiva sociolóxica. Entre as súas publicacións destacan: El realismo plástico en España de 1900 a 1936 (1967), Historia del Arte en España (1972), El arte del siglo XX. La construción de la vanguardia (1978), La ilustración gráfica del XX en España (1979), Sátira y tragedia: las imágenes de Castelao (1987), Arte y ciudad en Galicia, s XIX (1990) e Arte del siglo XX en España (1995).

1. Frelar os dentes.

2. Amarrar con bozas.

1. Parte exterior da boca.

2. Aparello que se lles pon aos animais arrodeándolles o fociño para que non traben ou para que non se deteñan a comer no momento en que están a desenvolver outras tarefas. Pode estar feito de madeira, corda, plástico, arame, coiro, metal, etc.

1. Relativo ou pertencente aos bozos.

2. Individuo do pobo bozo.

3. Pobo de Mali, nas ribeiras do Níxer e do Bani. Viven da pesca e da agricultura. Son os habitantes máis antigos do país xunto cos dogons.

PERSOEIRO

Pintor soviético. Membro da Academia de Arte da URSS e artista do pobo. Coa súa visión poética e realista amosou as preocupacións sociais e revolucionarias da sociedade soviética. É autor, entre outras, das seguintes obras: Retrato de Svetlana Šipunova (1950), Enfermeira (1952), Pensamentos, os meus pensamentos (1959-1960) e Lenin (1961).