"AP" (Contén)

(? 1380? - Lipany 1434) Caudillo checo. Comandante dos exércitos taboritas en Bohemia, causou a desfeita do legado papal Cesarini en Domažlice (1431). Bo diplomático, foi xefe da embaixada bohemia no Concilio de Basilea (1433), comandante dos exércitos husitas en Bohemia e acabou rebelándose contra o sector máis moderado destes. Vencérono na Batalla de Lipany as forzas husitas e católicas.

Caída ou descenso dun órgano, a consecuencia do relaxamento dos seus medios de fixación.

Liñaxe ou ascendencia familiar dunha persoa.

Forma de vacinación non específica, consistente na inxección de proteínas para obter unha reacción inmunitaria de defensa ante certas infeccións.

Persoa especialista en psicoterapia.

Relativo ou pertencente á psicoterapia.

Tratamento das enfermidades mentais, das desordes psicosomáticas e dos trastornos emocionais e da adaptación, baseado preferentemente nos métodos psicolóxicos, sobre todo, nos de relación interpersoal. Técnicas psicoterapéuticas son, entre outras, o psicodrama, a psicanálise, a terapia de grupo, a suxestión -hipnótica ou non- e a persuasión; entre as técnicas non especialmente psíquicas, a máis empregada é a narcoanálise. Distínguese entre psicoterapias superficiais ou sintomáticas (entre elas está o tratamento condutista), cando buscan só a desaparición dun síntoma ou síntomas concretos, e psicoterapias profundas, ou estruturais, cando queren conseguir a modificación da estrutura da personalidade que permite ao paciente superar os seus conflitos patolóxicos e patóxenos, e desenvolver formas máis adecuadas con el mesmo e cos outros.

Título outorgado ao almirante en xefe otomán. O primeiro que o empregou foi Barbarrubia. Membro do diván (consello imperial), o cargo perdurou ata a primeira metade do s XIX.

Disposición promulgada por Carlos II o Calvo na Dieta de Quierzy-Sur-Olse en 877 cando preparaba unha expedición a Italia. Carlos II comprometeuse nela a doar aos herdeiros dos funcionarios que morresen no curso da campaña os beneficios que estes gozase e a exercer as súas funcións provisionalmente. Conservou para o rei o poder designar de inmediato a outro sucesor. Foi un dos primeiros pasos para a consolidación do carácter hereditario dos feudos.

Tratamento por axentes químicos que actúan sobre determinados microorganismos ou células sen prexudicar os tecidos orgánicos. Desde Ehrlich aplícase en terapéuticas medicamentosas antineoplásticas e antiinfecciosas.

Termo da xerga dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘paraugas’.

Persoa especialista en radioterapia.

Relativo ou pertencente á radioterapia.

Aplicación terapéutica das radiacións ionizantes. Utilizáronse inicialmente os raios X a baixa enerxía (röntgenterapia tradicional), para logo introducir os raios gamma e â (betaterapia).

Uso terapéutico do radio.

Primate fósil do xénero Ramapithecus.

Xénero de primates fósiles, descrito por G. Edward Lewis en 1934, incluídos en sedimentos do Mioceno Superior ou do Plioceno Inferior, cunha antigüidade duns 12-15 millóns de anos, atopados en India, Alemaña, Kenya e China. Enlazan a liña dos pónxidos coa dos primeiros homínidos. Morfoloxicamente presentaban carácteres como a redución dos caninos e dos incisivos, a forma parabólica do arco dental e a posibilidade de camiñar erecto, que o entroncarían coa liña do australopiteco. Considerado por algúns como unha forma xemelga do Sivapithecus, está situado na liña evolutiva que conduce aos orangutáns, aínda que antes se pensaba que estaba na liña que conducía aos homínidos.