"AP" (Contén)

1. Acción e efecto de recapitular.

2. Termo usado na Epístola aos Efesios para indicar o misterio de Xesús Cristo como cabeza de todo, onde se reúnen de novo todas as cousas do Ceo e da Terra.

3. Teoría proposta en 1783 por Kelmeyer, que foi adoptada no s XIX por outros homes de ciencia, como Haeckel, quen a impulsou novamente e lle deu o nome de lei bioxenética fundamental, postulando que a ontoxénese reproducía a filoxénese.

PERSOEIRO

Guitarrista de jazz. Coñecido como Django Reinhardt, en 1934 formou o grupo Quintet Hot Club de Francia. Desde 1946 formou parte da orquestra de Duke Ellington. Das súas composicións destacan Echoes of France (1946) e Blues por Ike (1953).

1. Que ou quen recae nunha herexía da que abxurara. No Tribunal da Inquisición o reo relapso merecía automaticamente o encarceramento e, a partir de mediados do s XIII, era condenado a morte e relaxado.

2. Que ou quen reincide ou incorre de novo nun pecado do que xa fora absolto.

PERSOEIRO

Príncipe de Deheubarth (Gales). Foi un dos máis destacados dirixentes das revoltas de 1136 e 1165 contra a invasión normanda. En 1171 negociou a paz con Enrique II de Inglaterra que o nomeou xefe dos príncipes do sur de Gales.

PERSOEIRO

Xurista e político. Ingresou na Unión Liberal en 1858 foi deputado polo distrito de Ortigueira (1858-1863), pola sección da Coruña (1865-1871) e senador pola Coruña (1871-1872).

PERSOEIRO

Médico e bacteriólogo estadounidense. Estudou na Harvard University e investigou o tifo, a hepatite e a febre Q causada pola rickettsial Coxiella burneti. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina (1954), xunto con J. F. Enders e T. H. Weller, polo descubrimento de novas técnicas de cultivos de virus que facilitaron a obtención de vacinas, especialmente contra a poliomielite.

PERSOEIRO

Rei anxevino de Nápoles e conde de Provenza (1309-1343), fillo de Carlos II de Nápoles e de María de Hungría. Polos tratados de Oloron e de Canfranc foi liberado en hospedaxe, con algúns irmáns seus, por Afonso III de Aragón (1288), que os retivo ata 1295. Foi herdeiro do trono e duque de Calabria ao ser feito rei de Hungría o seu irmán maior, Carlos Martel. Converteuse rei ao morrer o seu pai (1309). Defendeu o dereito de Nápoles ao dominio de Sicilia, organizando unha invasión que destruíu moitas cidades, pero fracasou diante da resistencia dos sicilianos. Ao morrer Federico II de Sicilia (1337), enviou unha nova armada contra o novo rei, Pedro II de Sicilia. Ocupou Lipari (1339) e despois Milazzo.

PERSOEIRO

Político e avogado. Afiliouse ás Xuventudes Socialistas no ano 1979, chegando a ser secretario da organización en León. En 1986 acadou un escano no Congreso pola provincia de León, converténdose no deputado máis novo, escano que mantivo nas sucesivas eleccións a cortes xerais. Formou parte das comisións de Xustiza e Interior, Constitucional, do Defensor do Pobo e de Administracións Públicas, na que era portavoz do seu grupo. No V Congreso provincial do PSOE (1988) é elixido Secretario Xeral da Federación Socialista Leonesa. Reelixido en 1994 e 1997, neste último ano entrou como vogal na Executiva Federal, máximo órgano do PSOE. No ano 2000 decidiu presentarse candidato a secretario xeral deste partido, creando para iso unha nova corrente, centrista e liberal, chamada Nueva Vía, inspirada no laborismo británico de Tony Blair e a socialdemocracia alemana de Gergard Schröeder. Gañou o posto o 22 de xullo dese ano, por escasa marxe, grazas ao apoio dos socialistas cataláns. A súa elección conseguiu...

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (919-944), sogro de Constantino VII. Fíxose asociar ao poder (919) e desenvolveu un goberno positivo. Asinou a paz cos búlgaros e atraeunos á órbita do imperio. Os seus fillos obrigárono a abdicar e retirouse a un convento.

PERSOEIRO

Mineraloxista e cristalógrafo francés. Enunciou a lei da constancia dos ángulos, que xa fora descuberta anteriormente por Stenon e outros. Publicou Essai de cristallograhie (1772) e diversas obras de mineraloxía.

PERSOEIRO

Político. Doutor en Dereito (1859), foi xefe e fundador do Partido Liberal, gobernador civil de València (1881) e gobernador do Banco de España. Foi ministro de Ultramar (1888), de Graza e Xustiza (1894), e de Gobernación en seis ocasións entre 1888 e 1899.