"Apo" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1266-1282) e de Nápoles (1266-1285), conde de Anjou e de Maine (1264-1285), e conde de Provenza e de Forcalquier polo seu matrimonio no 1246 coa condesa Beatriz. Fillo de Luís VIII de Francia e de Branca de Castela. En 1250 e 1261 as cidades de Marsella, Arles e Aviñón rebeláronse contra o seu dominio, e Carlos anulou as súas liberdades municipais. Iniciou a expansión cara a Italia co señorío sobre o condado de Ventimiglia (1258) e parte do Piemonte meridional (1259-1261). Proposto polos papas para opoñelo aos descendentes de Federico II en Sicilia, recibiu en 1265 en Roma a investidura do reino. Iniciou a campaña militar de conquista axudado polas finanzas papais e polos güelfos; neste sentido, foi decisiva a Batalla de Benevento (1266). Executou o neto de Federico II, Conradino, despois de derrotalo en Tagliacozzo (1268). Dominou entón a política italiana e obtivo (1269-1270) o señorío de Milán e outras cidades da Lombardía e da Romaña. Xénova e Guillerme VII, marqués...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1285-1309) e Sicilia (1289-1302), conde de Provenza (1285-1309), conde de Anjou e de Maine (1285-1309) e príncipe de Acaia, tamén coñecido como Carlos de Salerno. Fillo e sucesor de Carlos I de Nápoles e de Beatriz de Provenza. Príncipe de Salerno, vicario do reino dende 1283 por ausencia de Carlos I, loitou contra as forzas de Pedro II de Aragón que o derrotaron en varias ocasións e o fixeron prisioneiro en Messina (1284). Cando sucedeu ao seu pai (1285), foi trasladado a Catalunya; recobrou a liberdade mediante o Pacto de Canfranc (1288), polo que renunciaba a Sicilia. Foi coroado rei en 1289 e retomou a loita ata a Tregua de Gaeta (1289), disputa que rematou co Tratado de Anagui (1295), polo que Xaime II de Aragón renunciaba a Sicilia e casaba con Branca, filla de Carlos II, que o acompañou a Catalunya. Sicilia, sen embargo, elixiu como rei a Federico II (1296), contra o que loitaron unidos Carlos II e Xaime II. Esta guerra chegou á súa fin coa Paz de Caltabellotta...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1381-1386) e de Hungría (Carlos II, 1385-1386), fillo de Luís de Anjou Durazzo, conde de Gravina. Coñecido co nome de Carlos de Durazzo, as súas aspiracións ao trono de Nápoles, despois de casar con Margarida, irmá de Xoana I, frustráronse cando a raíña adoptou a Luís I, duque de Anjou. Coa protección de Luís de Hungría e do Papa Urbano VI, invadiu Nápoles e derrotou e encarcerou a Xoana I en 1381. Unha embaixada de Hungría ofreceulle a coroa en 1385, pero un ano despois foi asasinado.

PERSOEIRO

Rei titular de Hungría (1292 - 1295), fillo de Carlos II de Nápoles e de María, irmá de Ladislao IV de Hungría. Gobernou Nápoles durante as ausencias do seu pai, que o nomeou vicario de Nápoles entre o 1289 e o 1294, e novamente no 1295. Morto Ladislao IV, loitou contra Andrés III polo trono de Hungría e foi investido rei de Hungría en Aix-en-Provence (1292). A pesar da alianza con Serbia e Venecia o seu título non tivo efectividade ata 1308, cando foi elixido o seu fillo Carlos Roberto.

1. 1. Cría do coello.

   2. Coello que aínda é novo.

2. Persoa gorda e pequena.

3. sabela.

1. Acción e efecto de chapodar.

2. Aguzamento das estacas que se empregan para soster as vides.

1. Cortar as pólas dunha árbore, dunha herba ou doutra planta cunha gadaña, fouciño, poda ou con outro instrumento cortante.

2. Cortar algunha cousa sen maña ou sen xeito.

1. Que ou quen non fai nada e anda atrosmado.

2. Que ou quen come con avidez.

3. Que ou quen estudia moito ou, despectivamente, o que se distingue máis polo aplicado que é ca polos seus dotes.

4. Pataca cocida sen quitarlle a pela. OBS: Emprégase xeralmente en plural.